از کوزه همان برون تراود که در اوست. این را به ضرب المثل هزار بار گفته ایم و نوشته ایم و شنیده ایم و خوانده ایم. تجربه انسانی هم همین را تایید و حتی تاکید می کند. نمی شود در کوزه ای شهد ریخت و جام از تلخی پر کرد. نمی شود از کوزه پُرِ زهر، توقع انگبین داشت. این قاعده هم خاص کوزه نیست بلکه به ضرب المثل گفته اند تا توجه ما را به مثال های انسانی اش جلب کنند چه به واقع ذات هر کس در کلماتش هویدا می شود لذا در عرصه شناخت نباید از گفتن افراد ترسید حتی اگر تیز و تند باشد. وقتی باید ترسید که زبان در کام بگیرند و هیچ نگویند. او را نمی شود شناخت. نمی شود اعتماد کرد. نمی شود از ظرفیت هایش آن گونه که باید بهره برد. پس از دو منظر باید فرصت گفتن را قدر دانست هم برای شناخت و همه عیار سنجی افراد. اولی را در حوزه اجتماعیات باید مورد توجه قرار داد و دومی را در روابط بین فردی باید به دقت خواند و هردو نیز ثمرات مشخصی دارد برای انسان. باری، از کوزه همان برون می تراود که در اوست و انسان هم نه آن چیزی است که دیگران در باره اش می گویند بلکه حقیقت وجودی او در داوری هایش نسبت به دیگران و آنچه بر زبان می راند، جلوه می کند لذا می توان به همین نگاه دید افراد را. در منش و سلوک حضرات معصومین هم چنین رویه ای را می بینیم چنان که می خوانیم؛ حضرت عیسی مسيح(ع)  از مسيري مي‌گذشت، يك نفر با حضرت برخورد کرد. به محض ديدن ایشان، به او فحاشی كرد و حضرت را بی اصل و نسب خواند. حضرت مسيح  اما در پاسخ گفت: سلام ای انسان باشرافت و ارزشمند! اطرافيان تعجب کردند و گفتند: او به شما فحاشي كرد، چه طور شما به او اين قدر احترام مي‌گذاريد؟ حضرت پاسخ داد: هر كسی آنچه را دارد خرج مي كند. چون سرمايه او اين بود به من بد گفت و چون در ضمير من جز نيكويی نبود از من جز نيكويی بیرون نمی‌آيد...بله، کسی که بد می گوید، دیگری را افشا نمی کند بلکه در افشای خود انتحار می کند. بد گو نمی تواند خیر خواه باشد و خیر اندیش نمی تواند کلامی به بدی بر زبان آورد. ما فقط آنچه را كه در درون داريم مي توانيم از خود بروز دهيم و این دقیقا می شود مصداق همان ضرب المثل معروفی که به هزار زبان شنیده ایم که؛ از کوزه همان برون تراود که در اوست....

ب / شماره 4095 / دوشنبه 16 دی 1398 / صفحه3

http://birjandemrooz.com/?p=13404

Powered By
  BLOGFA.COM