آمریکا برای ما یک کلمه ناخوشایند است. اصلا منفور است این کلمه. کم خاطره بد نداریم از کشوری که نامش آمریکاست. هنوز وقتی تقویم را ورق می‌زنیم و به ٢٨ مرداد می‌رسیم از عمق جان مرگ خوی استکباری را فریاد می‌زنیم که با کودتا علیه دولت ملی مصدق، دگرباره ما را استبداد‌نشین کرد و به سال‌ها قبل برگرداند. این تنهاترین روز نیست که آغاز روزهایی است که با خاطرات تلخ ما از آمریکا، ماندگار شده است. ما خون شهیدان بعد از ٢٨ مرداد را بر ذمه آمریکا می‌نویسیم و سیاهه سیاه‌کاری سیا و اربابان کاخ سفید‌نشینش، بسیار فراتر از آن است که در چند روز خلاصه شود که لااقل ما ۴٠ تقویم در مصائب ساخته دست شیطان بزرگ، به آخر رسانده‌ایم که یک روزش می‌شود ١٢ تیر ١٣۶٧ و فاجعه‌ای که تاریخ را تکان داد. شوخی نیست اینکه موشکی، جان ۶۶ کودک را یکجا بگیرد و زندگی‌هایی را پرپر کند که هرکدام می‌توانست به یک ظرفیتی بی‌بدیل برای وطن تبدیل شود. بله یادمان نرفته است و به صدای بلند هم می‌گوییم تا هر کس فراموش کرده است هم به یاد آورد که جنایتکاران ناو جنگی وینسنس آمریکا (سی‌جی-۴۹) به فرماندهی «خون‌خواره‌ای» به نام ویلیام راجرز در ۱۲ تیر ۱۳۶۷ پرنده آهنین بال ایرباس در پرواز ۶۵۵ بندرعباس-دبی را با ۲۹۰ مسافر و کادر پروازی به موشک بست و جنایتی آفرید که آسمان به یاد نداشت و دریا از آن نفرت داشت. ما یادمان نرفته است آن روز را و نبخشیده‌ایم جنایتکاران را و حتم داریم که خون به ناحق ریخته شده این مظلومان سرانجام کاری خواهد کرد که در سنت خداوند بر آن تأکید شده است. باری ما از حروفی که آمریکا را تشکیل داده‌اند نیز ناخشنودیم چون هیچ خاطره خوشی برای ما ندارند. هرچه بوده تلخ است و سیاه و هرچه هست هم تلخ‌تر و سیاه‌تر، به‌ویژه هرگاه دور قدرت در این دیار با جمهوری خواهان بوده، مصائب آمریکایی رنگ خون‌گرفته است، چه برای ما و چه برای دیگران. ورق بزنید لطفا سیاهه عملکرد ریگان و بوش پدر و بوش پسر و حالا این بساز بفروش سوداگر را که روی سیاه همه جنایتکاران را سفید کرده است. البته از دموکرات‌ها هم دل‌خوشی نداریم اما آنان دست به ماشه نداشتند اما این ددان آدمی‌خوار جز بمب و تفنگ، زبان دیگری ندارند. نگاه کنید به رفتار این جنون‌زدگان قدرت در تعامل با جهان. فقط هم حرف ما نیست. ببینید با معاهدات الزام‌آور جهانی چه جور رفتار می‌کند. ببینید برای امضای نحس خود نیز اعتباری در اندازه چند ساعت هم قائل نیست. ببینید در فلسطین، فرش بر خون مردمان پهن می‌کند برای بازگشایی سفارت مرگش در بیت‌المقدس. ببینید هر جای جهان که بمبی منفجر می‌شود و مرگی بر زندگانی می‌تازد، این نام نحس به چشم می‌خورد. باز دست شوم اینان است که با چند واسطه، نمایان می‌شود. ببینید، همه‌چیز را ببینید و قضاوت کنید که در سپهر انسانیت جایی برای اینان می‌توان یافت؟ بگذریم، ١٢ تیر ۶٧ و ٢٩٠ شهید گواه صادقی است برای تعریف حقیقت آمریکا و حقوق بشر آمریکایی که جز مرگ معنایی ندارد. امسال آن سال نیست و آن ناو و شاید برخی از پرسنلش هم مرده‌اند اما روش آمریکا هنوز همان است. کشتن بی‌گناهان و نشخوار کردن آروغ‌های ماکیاولی که هدف وسیله را توجیه چنین، چگونه باید مقابله کرد.می‌کند. اینک ماییم که باید نشان دهیم با آمریکایی چنین چگونه باید مقابله کرد....

شهرآرا / شماره : ۲۵۸۴ / سه شنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۷/ صفحه اول

http://shahraraonline.ir/shahrara/js,text.ajax?y=1397&m=4&d=12&p=1&n=09

http://shahraraonline.ir/shahrara/news/1397/4/12/pdf/1.pdf

http://shahraraonline.ir/shahrara/js,print.ajax?y=1397&m=4&d=12&p=1&n=09