غدیر را، عید غدیر را به اعتلای اخوت می‌شناسند و باور داریم تا جایی که عقد اخوت‌ها و عهد برادری‌ها بسته می‌شود تا اگر نه به خون، به ایمان، خواهر و برادر باشیم و در راه خدا پشت به پشت هم دهیم تا بندگان خدا به اوج رسد و بندگی خدا روزی همه مردمان شود. ما در غدیر، ولایت را ادامه نبوت می‌دانیم و معتقدیم باید همه راه‌ها به غدیر ختم و از آن آغاز شود. اینکه پیامبر بزرگوار(ص) می‌فرمایند؛ رفتگان باز آیند و رسیدگان بمانند و نیامدگان، خود را برسانند، می‌تواند تلمیح همین حقیقت باشد که همه چیز در غدیر است و همه باید از غدیر و با معرفی شده غدیر آغاز کنند تا هیچ راهی و هیچ کاری ابتر نماند و این تکلیف همه زمان‌ها و زمین هاست اما....اما امروز و اما، ما! چه می‌کنیم و چه می‌گذرد برپا از رفتاری که برخی‌ها دارند! نمی‌خواهند باور کنند انگار که وقتی در زمین مشترک می‌نشینی، قطعا پیوستگی‌هایی هست که اهل آن زمین و سرزمین را به هم گره می‌زند. وقتی یک آیین دارید و به یک قبله نماز می‌خوانید، یعنی که بر یک صراط و یک هدف هستید پس پیوند تان عمق افزون دارد. وقتی در سلسله نبوت و ولایت، هم اندیشان هستید یعنی که پیوند میهنی و دینی و اندیشه‌ای دارید که شما را در کنار هم بنیان مرصوص می‌خواهد. با این همه حوزه‌های اشتراک آدم می‌ماند چطور بعضی افراد بر سر مسائلی به افتراق می‌رسند که اگر در ترازو بگذارند آن را، یک هزارم یکی از مولفه‌های وحدت، وزن ندارد اما برای برخی از ما انگار یک هزارم از خود هزار بیشتر است!!! شاید هم قصه بعضی از ما یک هزارمی‌ها، همان ماجرای کسانی باشد که به آبادانی خانه خود بیشتر توجه دارند حتی اگر به قیمت خراب شدن شهر و دیارشان باشد. فکر نمی‌کنند که با آباد شدن شهر و دیار و کشور شان، خانه شان هم آباد خواهد شد اما اگر فقط به آبادانی خانه خود به هر قیمتی بیاندیشند، هم وطن و شهر و دیارشان نابود خواهد شد و هم خانه شان. این خانه را هم کنایه بگیرید از حزب و جناح و جریان‌ها و یک هزارمی‌های طالب آبادانی خانه را هم همین افراد تند جناح‌ها در نظر بگیرید که دست و زبان و نگاه و قلم شان چیزی است شبیه کلنگ اگر لودر نباشد! فکر می‌کنند با زدن حریف، با سنگ‌اندازی در مسیر دولت رسمی و قانونی، با زمین گیر کردن رای مردم، خانه شان آباد و حزب شان عزیز مردم می‌شود غافل از آنکه آدم‌های تند خو و تند گو و «کلنگ نشان» را کسی دوست ندارد چون نتیجه تلاش شان- حالا خواسته یا ناخواسته - کاری برای وطن نکرده است. بگذریم، عید غدیر است و هنگامه برادری، به همین اشاره بسنده می‌کنیم تا از ضرورت همدلی بین همه جناح‌ها و آحاد مردم بگوییم که اگر خواهان پیشرفت ملت و توسعه ملک هستیم باید توان‌ها را هم افزا کنیم که از افتراق، جز تفرقه بر نمی‌خیزد و تفرقه هم مادر شکست‌ها در طول تاریخ است. برای رسیدن به وحدت هم باید برای همه حق حیات، حق اظهار نظر، حق نقد، حق مخالفت و همه حق‌هایی را قائل بود که در ذیل اختلاف امتی رحمه تعریف می‌شود. اینکه افرادی، جناحی، تریبون داری،خود و باور خود را حق مطلق بداند و دایره حق را چنان تنگ بکشد که نه تنها دیگری در آن نگنجد که پای خودش هم بیرون باشد اصلا با روحیه وحدت سازگار نیست. اینکه هرکس صدای بلندی دارد و بلند گویی، خود را اعلم و اتقی و احق از همه بپندارد و خیال کند همه باید مثل او فکر کنند، ما را از هدف دور می‌کند. نمونه‌اش هم همین تریبون‌هایی که برای آن ماموریت وحدت آفرینی تعریف شده اما نتیجه را که می‌تواند بگوید چقدر با این ماموریت همسو است؟ باز هم زبان در کام کشیم و قلم در پیام بریم که غدیر را به وحدت میان آحاد انسانی و اسلامی باید گرامی داشت و شایسته خواهد بود بزرگان قوم و لیدر‌های جناح‌ها یک بار هم که شده به حرمت غدیر، بر مدار منافع ملی و راهبرد پیشرفت کشور، همراهی کنند تا دولت منتخب بتواند به برنامه‌های که بر اساس آن، از مردم رای گرفته است و بسان میثاق ملی است، عمل و دین خود را به کشور ادا کند. ان شاالله

جمهوری اسلامی / شماره 10965/ پنجشنبه 16 شهریور 1396/ صفحه3 / اخبار

http://jomhourieslami.net/index.php?year=1396&month=06&day=16&category=3&#

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم شهریور ۱۳۹۶ساعت 14:49  توسط غلامرضا بنی اسدی  |