ولايت فراتر از محبت است. ولايت زندگي بر سبک ولي و اطاعت از او در همه شئون زندگي است. من کنت مولا فهذا علي مولاه فقط ما را به دوست داشتن مولا علي(ع) نمي خواند بلکه به فقط علي را دوست داشتن مي خواند که همان ولايت است به معناي متعالي خويش. آن که فقط علي(ع) را دوست دارد، رفتار خويش را هم با معيار رفتار و گفتار او تنظيم مي کند و پا جاي پاي او مي گذارد، چنان که اگر هزار سال هم بگذرد و هزار در هزار نسل بيايند از شيعه فقط يک خط مي ماند و يک رد و آن خط امام و رد پاي امام است. ولايت يعني همه خويش را بر معيار مولا تعريف کردن نه اين که فقط در سخن، زبان بدان معطر کردن اما از تطهير اعمال بدان غفلت کردن. غدير و کلام آسماني رسول ا...(ص) در معرفي امام علي(ع) نيز ما را به پيروي عملي فرا مي خواند، نه فقط شنيدن و نه حتي محبت ورزيدن. ولايت را بايد زندگي کرد. کلام مولا را بايد به رفتار درآورد و اين رهنمود خود مولا علي عليه السلام است که مي فرمايد:«هر گاه حديثي شنيديد، آن را با دقت عقلي فهم و[سپس] رعايت کنيد، نه [فقط] بشنويد و روايت کنيد! که راويان علم بسيارند و رعايت کنندگان آن اندک در شمار» و ايمان مرتبه اي فراتر از زبان است و پس از نيت در قلب و اقرار به زبان. «بايد» به مرحله «عمل به ارکان» برسد که همانا به رفتار درآوردن آموزه هاي ديني است. پس با عمل به قرآن و روايات، در عمل ولايت مداري خويش را نشان دهيم و ثابت کنيم بر مدار غدير حرکت مي کنيم و اگر هزاره‌ها هم بر آن روز بگذرد و سرزمين ما هزاران فرسنگ با غدير خم فاصله داشته باشد اما ما اهل غديريم و به قدر خويش از آن خم مقدس، باده نور مي نوشيم. ما اهل غديريم و نعمت ولايت را به اطاعت و پيروي عملي قدر مي دانيم. ما اهل غديريم و هر سال، شب قدر، حضرت مقدر تقديرمان را استواري افزون تر بر محور غدير رقم مي زند...

خراسان رضوي - مورخ یکشنبه 1392/07/28 شماره انتشار 18531 /صفحه ۵/فرهنگی