عيب جويي، اخلاق نکوهيده اي است و شايد بهتر است بگوييم نکوهيده ضداخلاقي است که هر انساني از آن بيزار است. آن که ديده به عيب جويي مي گشايد و زبان به عيب خواني، نه تنها در ميان مردمان جايگاهي ندارد که حضرت خداوند نيز چنين فردي را به عقاب سخت و به دوزخ وعده فرموده است. عيب جو، در حقيقت ذات خويش را مي نمايد و الا اگر ديده زيبا بين داشته باشد به تماشاي زيبايي ها پلک مي گشايد و به شکرانه اين زيبايي ها که پرشمار هم است به سجده قامت مي کشد که اين نزديک ترين حالت به حضرت دوست است اما... متأسفانه هستند افرادي که به جاي نقد، عيب جويي مي کنند، به جاي امر به معروف و نهي از منکر، آتش به آبرو و حيثيت افراد مي زنند و نتيجه عمل آنان نه فقط باعث احياي معروفي نمي شود که بر آمار منکرها نيز مي افزايد. حال آن که انسان و جامعه از عيب جو بيزار، همواره نيازمند منتقد، ناصح و آمر به معروف و ناهي از منکر است. محتاج انسان هايي که با نگاه واقع بين و کلام حقيقت گو، آنان را آگاه کند. اصلاً نقد هم در آموزه هاي ديني و هم ادبيات توسعه، يک نعمت است. نعمتي فرصت آفرين، نعمتي ضعف سوز و در کلام معيار امام صادق(ع) به عنوان «هديه» شناخته مي شود که فرموده اند: «احب اخواني من اهدي اليه عيوبي» و منتقد ديده و زبان به انصاف گشوده راه بهترين برادر خواندند و نقد را «اهدا» که «محبوب ترين برادرانم نزد من کسي است که عيب هايم را به من هديه کند» و به راستي چه هديه اي بالاتر از آگاهي که اگر به سبک زندگي تبديل شود، عرصه را بر نازيبايي ها تنگ و براي توسعه زيبايي ها فراخ خواهد کرد. کاش از آينه مي آموختم شيوه نقد را و کاش يادمان مي ماند که «المومن مرأة المومن» را و هرگز گرد تخريب و تحقير و توهين، اين سه «ت» منحوس نمي گشتيم، بلکه مثل الف آينه قد راست مي کرديم به صداقت و رو در رو سخن مي گفتيم. و حرف آخر؛ دوست دارم که دوست عيب مرا/همچو آيينه رو به رو گويد/نه چنان شانه با هزار زبان / پشت سر رفته مو به مو گويد... پس امانت دار «عيوب» هم باشيم و پوشيده از ديگران، آن را به هم هديه کنيم...

خراسان رضوي - مورخ چهارشنبه 1392/06/06 شماره انتشار 18488 /صفحه۵/جامعه