خانواده شهدا، يک خانواده عادي نيستند مثل ديگران، آنان خويشاوندي وثيق تري با حضرت خداوند جل و علا دارند که خود فرموده است؛ جانشين شهيد در خانواده خواهد بود و هست و حضور نوراني اش در بيت شهيد همواره مي درخشد و از آنان به فرموده امام روح ا... «چشم وچراغ ملت» مي سازد تا بصيرت افزاي مردمان و روشني بخش راه بشريت و کوچه هاي تاريخ باشند. آري خانواده شهدا، چشم  اند، براي ملت ما و چشم را به حرمت و رعايت و ظرافت، سرمه بايد کشيد به شکوه و زيبايي، نمي شود با چشم همانگونه تعامل کرد که باديگر اعضا، اصلا تعامل با چشم ويژه است و تعامل گران ويژه هم مي طلبد، لذا امام خميني(ره) با هوشمندي خاص خويش يک نهاد مشخص با ويژگي هاي تعريف شده براي خدمت به خانواده شهدا تشکيل دادند و به قاعده کساني که در اين نهاد افتخار خدمت دارند بايد خويش را به اندازه وظيفه خويش بزرگ کرده باشند و صبوري و شرح صدري به اندازه مومن در تراز خطبه متقين مولا علي(ع) داشته باشند و بدانند، با زنان و مردان و پيران و جوانان و کودکاني که داغي بزرگ بر دل دارند چگونه همکلام شوند و شأن خانواده خداوند را چگونه رعايت کنند و يادشان بماند، شرايط ويژه جانبازان را که به همين دليل رفتار متمايزتر هم طلب مي کند، از سوي ديگر، همه مسئولان و ملت بايد در خدمت به خانواده شهدا، ياريگر اين نهاد باشند و نسبت به کساني که با اداي دين خويش به انقلاب و اسلام و کشور، سرفرازي ايران اسلامي و مردمانش را به خون عزيزترين کسان خويش امضا کرده اند اداي دين کنند. نه در حرف و شعار و مناسبت ها، که در عمل، چون به عمل کار برآيد نه به سخنراني و حتي سخنداني، حال آن که متاسفانه خيلي از وعده ها درباره خانواده شهدا، فقط زينت مجالس رسمي است و به عمل در نمي آيد. بگذريم، خانواده شهدا، «چراغ ملت» نيز هستند و اينک ما، مردمانيم که بايد چراغ را حرمت بگذاريم، مراقب آن باشيم تا مبادا شيطاني به سنگ آن را بشکند، که شکستن آن همانا و به تاريکي گرفتار شدن ما نيز همان، پس لااقل به اندازه چراغ مراقب خويشاوندان خدا باشيم و خاموش نکنيم اين«چراغ ايزد افروخته» را تا سر و رويمان سلامت بماند، با حرف هايي از جنس سنگ، نشکنيم، دل  بچه هاي شهدا را... که بسيار از آن ها شنيده ام که مي گويند، حاضريم هرچه به ما داده اند و حتي آنچه وعده داده اند و نداده اند را بدهيم، فقط يک بار روي بابايمان را ببينيم و آغوش گرم پدر را لااقل تجربه کنيم. پس قبل از آن که حرفي بزنيم، اول خود را جاي آنان قرار دهيم، - اگرچه نشدني است- بعد حرف بزنيم باز هم بگذريم. خانواده شهدا به گردن ملک و ملت حق سرفرازي و استقلال و آزادگي دارند و بر اساس حساب و کتاب هم که باشد از ما طلبکارند هرچند هيچ وقت نگاه طلبکارانه و کلام مطالبه گر نداشته اند و از قضا ايثارگرانه از حق خويش هم بسيار گذشته اند اما ما،- برخي هامان- با وجود بدهي سنگيني که داريم، همواره طلبکارانه با آنان برخورد کرده ايم. برادري ثابت نکرده به طلب ارث و ميراث، داد کشيده ايم و بيداد کرده ايم... خدا بگذرد ازما با رفتاري که داشته ايم، خدا بگذرد از مسئولان با وعده هايي که داده اند و عمل نکرده اند، فقط خانواده شهدا را در موضع بدهکار نشانده اند، خدا از ما بگذرد که در حرمت گذاري به شهيد و خانواده اش کم گذاشته ايم، خدا از ما بگذرد...

خراسان رضوي - مورخ دوشنبه 1390/12/22 شماره انتشار 18077 /صفحه۷/فرهنگی