خون گريستيم، آن شب وقتي خبر آمد، خبر تلخي در راه است. وقتي اعلام شد در مسير سلامتي امام خللي ايجاد شده است، مردم دعا کنند. خون گريستيم و پاره هاي جگر خويش به دست گرفتيم و به حرم امام رضا(ع) پناه برديم. من آن شب سيل مردم را مي ديدم که همه يک هدف داشتند. يک مقصد و يک دعا. مي آمدند تا پنجه در پنجره اي زنند که به آسمان باز مي شد.

نگاه خود را به ضريحي ملتمسانه گره مي زدند که تا آسمان فاصله اي نداشت. سفره پر درددل خويش را به دعا در حضور کريمي مي گشودند که حجت بالغه الهي بود. آن شب، همه مشهد به حرم آمده بود، انگار به هر قيافه به هر نگرش و حتي به هر مسلک و مرام مي آمدند تا «همدلي» خود را نشان دهند.

آن شب «قيامت شان» همه آمده بودند اما هيچ کدام به خود فکر نمي کردند، از خود نمي گفتند، دردهاي خود را از ياد برده بودند، درد همه، حرف همه اين بود؛ خدايا خميني را نگهدار! و اين را با همه وجود فرياد مي کردند اما... آن شب انگار آيه «و ما محمدالارسول قد خلت من قبله الرسل افان مات او قتل انقلبتم علي اعقابکم و من ينقلب» در قرآن همه پرنور شد، تا همه آناني که به حرم آمده بودند و همه آناني که از هر کجاي اين خاک تبدار، حرم را به دل برده و به پنجره فولادش دخيل بسته بودند، بدانند «خدا روح ا... را براي اين ملت نگه مي دارد و آنچه البته بايد برود، جسم خميني است والا روح ا... جاودانه است» به قول آن شاعر شوريده حال که در ۱۴خرداد سرود: «مرگ کوچک تر از آن است که به کفش کن خانه ات پابگذارد»

آري، خدا، روح ا... خميني را، در خط و راهش، در مکتب و اخلاق و مرامش، براي ما نگه داشت و اينک اين ماييم که بايد بينديشيم، چقدر از اين مکتب زنده بهره مي گيريم.

خميني زنده است بايد از خود بپرسيم چقدر «خميني گونه» زندگي مي کنيم و چقدر انديشه هايش را و گفته هايش را به رفتار درمي آوريم. آيا مسير حرکت ما به سمت افق هاي بلندي است که او نشانمان داد؟ يا اين که خداي نکرده همين که او چشم از دنيا فرو بست ما هم چشم بر «دنياي آرماني» که او بر ايمان طراحي کرده بود فرو بستيم و به راه گذشته بازگشتيم... بگذريم، بايد خود را در رفتار خود و حتي گفتار و رفتار خود را با محک فرهنگ امام بسنجيم و ببينيم که هستيم و چقدر خميني وار زندگي کرده ايم. يادمان باشد، اين روزها که به حرم امام رضا(ع) مشرف مي شويم و يا از راه دور زيارت مي کنيم به داوري پيرامون خويشتن بپردازيم....