زندگی بی الگو، مثل خیاطی بی مدل است، بی اندازه بریدن و بی قاعده دوختن و ... روشن است که جامه ای چنین بر هیچ قامتی ساز نمی آید، بلکه بر تن هر کس بپوشند، نه تنها عیب پوش نخواهد بود که خود عیبی بر عیب ها خواهد شد و دیده ها را خواهد آزرد. زندگی بی الگو، مثل ساختمانی است که بی هندسه و مهندس بنا کنند، بی طرح و نقشه و باز روشن است که بنایی چنین اگر هم پا بگیرد، انسانی عاقل به اختیار در آن جا نخواهد گرفت که بنایی این گونه نه تنها پناهی برای اهل خویش نخواهد بود که خود به تهدیدی برای آنان بدل خواهد شد.

قصه زندگی هم همین است تنها کسانی صاحب زندگی موفق و قرین صواب می شوند که الگویی حقیقی و سرشار از حقیقت داشته باشند و این نیز خط تمایز پیروان امامت از دیگر ملت هاست و ما نیز تا جایی موفق هستیم که زندگی را بر اساس هندسه معرفی شده توسط امامت تعریف می کنیم و این تعریف را به معرفت و معرفت را به رفتار در می آوریم.

پس این را به یاد همگان باید آورد که کلام ائمه(ع) چراغی همواره روشن است که در پرتو آن می توان و باید راه را از بیراهه بازشناخت. رفتارهای اجتماعی را بر اساس آن ساختارمند کرد و ساختمان تعاملات جمعی و فردی را مهندسی کرد.

در این هندسه، به قاعده، «مسخره کردن» دیگران جایی ندارد. چه ساختمان تعاملات اجتماعی را با مصالح بنا می کنند و «تمسخر دیگران» عین فساد است به ویژه برای مسخره کننده لذاست که در کلام نورانی حضرت امام هادی(ع) می خوانیم: «مسخره کردن و شوخی های - بی مورد- از بی خردی است و کار انسان های نادان» چه همان گونه که خردمند و دانا سنگ بر شیشه خانه کسی نمی زند، سنگ بر شخصیت و حرمت کسی هم نمی زند، اما سنگ اندازی و دست اندازی کار نادانان است.

پس مراقب زبان و حتی ایما و اشاره های خویش باید بود، مبادا با تمسخر دیگران به بی خردی و نادانی میل کند که بی خرد با بی خردان همنشین و هم کنش خواهد شد و این نیز بدعاقبتی در پیش دارد چنان که در کلام روشن و روشنی آفرین حضرت امام علی النقی علیه السلام می خوانیم: «همنشین شدن و معاشرت با افراد شرور، نشانه پستی و شرارت تو خواهد بود» که اگر نه این بود، شوق همنشینی به همراهی تبدیل نمی شد و به همزبانی نیز هم، تا برخی کوته نظران برای جلب نگاه پرشرارت دشمنان حق، به تمسخر مفاهیم بلند و به سنگ اندازی به برج و باروی بنای رفیع حقیقت بپردازند.

چنان که این روزها، برخی به ارتداد، به خبث باطن، به شرارت ظاهر و به هر چه زشتی است دست یازند تا پنجه در چهره آفتاب کشند، غافل از این که آفتاب را قامت چنان بلند است که کسی را تاب پنجه کشیدن نیست. چنان که در طول تاریخ هر کس خواست آفتاب را نشانه بگیرد، خود نشانه تیر غیرت خداوندی شد و این بار نیز چنین خواهد شد مطمئن باشید. یقین کنید، غیرت مسلمانی، صاعقه خواهد شد و زندگی پر از باطل و حیات خبیثه شرارت پیشه هرزه گرد را به آتش خواهد کشید ...

 خراسان - مورخ یکشنبه 1391/02/31 شماره انتشار 18123 /صفحه12/اندیشه

تنها ساختمان ها و بناها نيستند که به معماري نياز دارند، تنها کارخانه ها و سازه ها نيستند که نيازمند مهندسي اند که از قضا زبان، به عنوان معيار انساني و تميزدهنده آن از ديگر موجودات بيش از هر چيز ديگر به معماري و مهندسي نياز دارد و رفيع ترين کاخ ها و بلندترين برج ها و باروها در ساحت انساني با کلمات شکل مي گيرد و در اين رهگذار، حکيم ابوالقاسم فردوسي، از بلندآوازه ترين معماران کلام و مهندسان انديشه است که نامش با مانايي زبان پارسي و آوازه ديارش با فرهنگ ايراني چنان عجين است که نام بردن از هر يک، ياد ديگري را هم تداعي مي کند و کيست که زبان به قندزبان پارسي شيرين کند اما به ياد حلاوت فردوسي پاکزاد نيفتد؟ کيست که تاريخ و فرهنگ ايران زمين را بخواند و به احترام حکيم فرزانه توس، برنخيزد؟ و اين نيز يکي از رازهاي ماندگاري کلمه و کلام است که در رهگذار تاريخ، شاهان و حاکمان فراوان آمده اند و همه هم رفته اند، آن چه اما مانده است «شاهنامه» است و در طول اعصار و قرون بناهاي زيادي سر به فلک کشيده اند اما جز ويراني، سرانجامي نداشته اند ولي بنايي که فردوسي بزرگ پي افکنده است، نه تنها از باد و باران گزند نديده است که هر روز بيشتر قامت مي کشد و چشم ها را به تماشا مي خواند و چه پرشکوه گفت خود حکيم که؛

... پي افکندم از نظم کاخي بلند / که از برف و باران نيابد گزند...

و گزندي نيافت نيز و ما پس از قرن ها، زير اين بناي امن زبان و فرهنگ خويش به سلامت داريم و تاريخ هفت هزارساله ايران را نيز روايت و نمايندگي مي کنيم.

فردوسي، نه تنها معمار سخن بلکه معمار انديشه و فرهنگ هم بود و بنيان هاي کلام او ريشه در آموزه هاي رفيع ديني دارد تا جايي که بزرگان او را در شمار بهروان جدي از کلام خداوند و نهج البلاغه دانسته اند و زبان پاک و نگاه شسته و پيراسته او را نيز مي توان برخوردار از روشنايي کلام حق دانست که با وجود عظمتي که براي دلاوران ايران قائل است هرگز حتي دشمن را به بدنامي و هتک و دشنام ياد نمي کند جايي که مي خواهد از سرانجام نبرد رستم و اسفنديار بگويد؛

...ببينيم تا اسب اسفنديار / سوي آخور آيد همي بي سوار

و يا باره رستم جنگجوي / به ايوان نهد بي خداوند روي...

و اين خود درس روشن قرآن مجيد است؛ «اي کساني که ايمان آورده ايد، براي خدا، حق گفتن را به پا خيزيد و به عدالت گواهي دهيد و دشمني با گروهي ديگر وادارتان نکند که عدالت نورزيد. عدالت ورزيد که به تقوا نزديک تر است و از خدا بترسيد که او به هر کاري که مي کنيد، آگاه است» ماعده، آيه۸

آري فردوسي پاک زاد و پاک نهاد و پاک زبان در برابر افراسياب هم مروت روا مي دارد و همواره با معماري کلام و نظم در سخن و رفتار، چهره انساني را ترسيم مي کند که تجسم عمل به وصيت مولا علي(ع) است که مي فرمايد: «اوصيکم به تقوي ا... و نظم امرکم» و اهل نظم زبان به تقواي طهارت مي دهد، آن گونه که فردوسي داد و در خاک پاي نبي و وصي قامت مي کشد به جاودانگي آن گونه که حکيم سخن بدان رسيد و هر که مي خواهد به اين ساحت بلند ره يابد، بايد همان راهي را برود که خداوندگار شاهنامه رفت و ايران نيز به چنين فرزنداني احتياج دارد، در همه ادوار و امروز به آنان محتاج تر است. در روزگاري که بمب هاي دروغ، فريب، نيرنگ و ريا از هر سو مي بارد و بناي اعتقادي و اخلاق جامعه را هدف گرفته است به فردوسي و شاني نياز دارد که پي اندازند از نظم کاخي بلند، که از دروغ و فريب گزند نبيند و حتي سياوش سان از آتش تهاجم به سلامت بگذرد...

روزانه يک ميليون و ۵۰۰ هزار سفر درون شهري در مشهد با اتوبوس انجام مي شود، حالا اگر ميانگين اين سفرها را ۱۰ دقيقه در نظر بگيريم، با رقم تأمل برانگيز ۱۵ ميليون دقيقه زمان مواجه خواهيم شد، يعني ۲۵۰ هزار ساعت، يعني يک سرمايه عظيم زماني که به مثل آن را با طلا مقايسه مي کنند و بارها شنيده ايم و خوانده ايم که «وقت طلاست» حرف درستي هم است. طلا هم که خيلي ارزش دارد و به گاه فروش نيز ما به ازاي آن قابل توجه است. حالا بايد پرسيد وقت طلا گونه شهروندان مشهدي، هزينه چه مي شود؟ و آيا نمي شود براي اين وقت برنامه ريزي کرد؟ يادم هست چندي پيش در يک نشست در اين باره به برخي مسئولان شهري تذکر دادم و گفتم: به اتوبوس و فرصت سفر، به مثابه يک رسانه نگاه کنيم و با توليد پيام هاي متناسب به ازاي «طلاي وقت مردم»، گوهر ارزشمندتر دانش و روش درست شهروندي بياموزيم، مسئولان البته در آن جلسه، از اين نگاه استقبال کردند اما... فکر مي کنم همين ۳ نقطه خيلي چيزها را برساند و يکي از آن چيزها اين که کاري نشده است و ما همچنان روزانه، ۲۵۰ هزار ساعت زمان قيمتي تر از طلا را که سرمايه اي تجديد ناشدني است به هيچ تبديل مي کنيم، حال آن که مي شود و بايد براي اين زمان برنامه ريزي کرد، از جمله برنامه ها مي تواند اين باشد که هر روز يک آموزه، يک حديث، يا يک مطلب کوتاه از امام رضا(ع) يا درباره ايشان، به مردم آموخت و شناخت آحاد جامعه را نسبت به حضرت شمس الشموس(ع) ارتقا داد. حيف است، در کنار آفتاب بود و کور زندگي کرد. کفران نعمت است تشنه لب از کنار دريا گذشتن، پس بياييد و بياييم از وقتي که در اختيار داريم، براي شناخت بهتر امام و درس گرفتن از حيات طيبه ايشان براي زندگي خودمان کاري بکنيم و در ازاي طلاي زمان و سرمايه تجديد ناپذير وقت، سعادت و فلاح دو جهان به دست آوريم و ديگر اين که وقتي مردم ديگر کشورها و ديگر ديار شناخت شان نسبت به آثار باستاني، مفاخر و مواهب ديارشان آن قدر کامل است که هر کدام مي توانند هم بلد شهر خود باشند و هم سفير آن، ما نبايد همه دانسته ها و داشته هايمان از امام رضا(ع) در اندازه يک نشاني دادن از حرم باشد بلکه ما مشهدي ها بايد آن قدر در مورد امام(ع) بدانيم و دانسته ها را به عمل دربياوريم که نه تنها نشاني حرم را بدانيم و بگوييم که خود به نشانه اي سر راه کساني تبديل شويم که مي خواهند در فرهنگ رضوي، جان، تابناک و جهان خويش را بر اساس هندسه معرفتي حرم بنا کنند. آري هر مشهدي بايد يک نشانه از فرهنگ رضوي و يک شاخص براي شناخت امام باشد و براي اين خيلي بايد کوشيد و هيچ زماني را نبايد از دست داد و ماجراي زمان سفر و اتوبوس مي تواند آغازي باشد بر اصلاح نگاهمان تا هم ارزش زمان را بدانيم و هم به ازاي آن ارزش والاتر شناخت معصوم را به دست آوريم و از آن در ذهن و زندگي خود چراغي بسازيم که هيچ گاه، دچار سياهي و تباهي و گمراهي نشويم، بلکه همواره هم سالک راه حق باشيم و هم دليلي براي ديگران که ما را ببينند و راه را بيابند و همه رضوي شويم...

حرف آخر همان حرف اول است؛ روزانه ۲۵۰ هزار ساعت- حداقل- زمان در اختيار مديران شهري است و شايسته است با برنامه ريزي از آن براي ارتقاي دانش و اخلاق شهروندان استفاده کنند...

خراسان رضوي - مورخ پنج‌شنبه 1391/02/21 شماره انتشار 18115 /صفحه ۶/جامعه

قامت کشيده اي

مثل درخت تناور

اي کارگر

و شاخه سار تلاشت

پر از ميوه هاي شيرين ساختن است

تو اهل ساختني

و سوختن

شمع اگر نور مي افشاند

پيشتر از اين

با دستان خورشيد نشان تو

شکل گرفته است

همان دستاني که

۱۴ قرن

با ذخيره نور و عطر

که از لبان پيامبر(ص) گرفت

هم شامه ها را مي نوازد

همه چشم ها را

کاش مي توانستم

آن قدر قد بکشم

که بتوانم

بر سر شاخه هايت

- دستانت -

بوسه بزنم

همان جايي که

پيامبر

- به مهر و حکمت و کرامت -

بوسيد

همان دست هايي

که مظهر شان خلاقيت خداوندي اند

تو در مکتب محمد(ص) بزرگي

و در مدرسه عشق سرفراز

کوچک

کسي است که تو را کوچک بشمارد

حقير کسي است که

در چهره آفتاب سوخته

و در مسجد دستانت

- که پينه بسته است -

جز به کرامت نگاه کند

تو کارگري

پرچمي در اهتزاز

براي وطنم

براي معرفي ايران بزرگ

که امروزه

جهانيان همديگر را

نه به شعار و گفته

که به شعور و ساخته

مي سنجند و مي شناسند

و ايران را نيز

با ساخته هاي دست تو

عيار مي سنجند

و ايراني را هم

ساخته هاي خوب دست تو

شناسنامه خوبي هاي يک ملت است

و استحکام آن

نشانگر قوام فرهنگ ما ...

تو بزرگي کارگر

قامت کشيده چون

سروها و صنوبرها

پر ميوه تر از همه درختان

زلال مثل چشمه ها

در دستان تو

ذخيره عطر و نور و معرفت ۱۴ قرن باقي است

و قرن هاي آينده نيز

سهم خود را

از دستان تو خواهند گرفت

که معطر

به بوسه پيامبر(ص) است

تو عزيزي کارگر

و عزت آفرين

نگاهت رنگ آفتاب دارد

و دستانت بوي بهشت ...

خراسان رضوي - مورخ دوشنبه 1391/02/11 شماره انتشار 18106 /صفحه۶/جامعه