پدر و مادرها در ذهن فرزندانشان بزرگ ترين، تواناترين، قدرتمندترين و داراي همه صفات ترين هاي مثبت هستند.

لذا کارهايي که مي کنند در نگاه فرزندان کودک و نوجوانشان درست تلقي مي شود و اين تلقي در نهاد و باور آنان چنان شکل مي گيرد که در رفتار خود آن را به انجام مي رسانند.

لذاست که مي بينم بسياري از فرزندان همان روش والدين خود را در پيش مي گيرند.

پس نمي توان گفت فرزندان فقط از نظر زبان و گويش و پوشش تحت تأثير هستند بلکه از نظر رفتار هم ترجمه رفتار والدين هستند، اين نکته را که در کنار بحث اثرگذاري نهاد خانواده بر فرزند در نظر بگيريم که قوي ترين ضلع مثلث شکل دهي به شخصيت فرد است، درخواهيم يافت وظيفه ما به عنوان پدر و مادر چقدر حساس است و اگر اهل تأمل و دقت باشيم به اين نتيجه خواهيم رسيد که اگر نمي خواهيم اشتباهات ما، در زندگي فرزندان مان تکرار شود- که نمي خواهيم- و اگر نمي خواهيم آسيب هايي که موفقيت هاي ما را ويران کرده است، روزهاي روشن فرزندانمان را به تاريکي گره زند- که صد البته نمي خواهيم- بايد در رفتار خود چنان تجديد نظر کنيم که فرزندمان هرچه در رفتار ما چشم بگرداند، جز نيکي و صلاح نبيند تا وقتي آن ها را به عمل در مي آورد ما هم جز خوبي در زيبايي و نيکي در صفحات زندگي اش نبينيم.

چه اهل نظر معتقدند فرزندان هر خانواده اولين تأثيرپذيران از آنچه در خانه انجام مي شود هستند لذا مي بينيم، فرزندان والدين معتاد اولين طعمه هاي اعتياد هستند و در افتادن به دام ديگر بزهکاري ها نيز در صف مقدم قرار دارند چه آن ها، زماني اعتياد و استفاده از مخدرها در ذهنشان نقش مي بندد که عوارض آن را نمي دانند، زشتي کار برايشان ملموس نيست و نمي توانند بيماري هاي جسمي روحي و رواني و شخصيتي پيامد اعتياد را درک کنند.

آن ها پدر و مادر خود را در حالي مي بينند که مشغول مصرف مواد هستند و چون زشتي کار را نمي دانند و پدر و مادر را بهترين الگو در ذهن دارند، به سوي آن کشيده مي شوند.

در زندگي گرفتاران اين بلاي سياه، هم نمي توان به دنبال روزهاي روشن و سفيد رفتاري بود، چه اعتياد بسان «ام الفساد» نسبت به ديگر بزهکاري ها عمل مي کند و آن وقت فقط سياهي است که به چشم مي آيد. پس هشدار که مراقب رفتار خود باشيم.

مخصوصا ما شرق نشينان کشور که بيشتر در معرض مواد مخدر و اعتياد هستيم بايد هوشيارتر باشيم والا اگر ما خود گرفتار شديم، توقع اين که پليس و نهاد قضا و بهداشت مراقب فرزندانمان باشند تا به اين بلا گرفتار نشوند، چندان منطقي و تدبير آنان نيز چندان کارساز نخواهد بود.

اگر اجر و پاداش هر فرد را بخواهند به آن چه «نگه مي دارد» بسنجند، فکر مي کنيد چه کساني را بايد بالاترين پاداش و اجر داد؟ نمره اول قيمتي ها چيست تا نگهبانانش را قدر نهاد و بر صدر نشاند؟

اگر از من بپرسند خواهم گفت قيمتي ترين گوهر، ميهن است. ميهني که منادي اسلام ناب است و عزت و افتخارش بسته به مرداني است که به جان پاسش مي دارند. پس بايد قدرشان دانست و بر صدرشان نشاند و اين حق ارتش و ارتشيان است که در چشم و دل عزيز باشند و صاحب حرمت. حق ايران است که نگهبانانش قوي، بدون دغدغه هاي متفرقه و قدرتمند باشند و همه دغدغه هاشان يکي شود و آن هم نگهباني از وطن باشد در روزگاري که گاه نفس آلوده بيگانه هواي حوالي را آلوده مي کند. ارتش و قواي مسلح، قيمتي ترين گوهر را حفظ مي کنند پس قيمتي ترين قدر و حرمت را هم بايد ببينند و در زندگي خود لمس کنند. معتقدم سواي قدر و منزلت معنوي اينان که جز خداوند نمي تواند حساب کند و پاداش آن در سراي ديگر خواهد بود، در همين سراي و در همين روزهاي زندگي بايد به اندازه اي که براي وطن از جان هزينه مي کنند، وطن هم آنان را ببيند. خيلي ساده و به دور از تشريفات عرض مي کنم، بايد ارتشي به وضع زندگي خود افتخار کند و خانواده اش هم مفتخر عزتمند به نام مردي باشند که هر روز صبح با لباس مقدس ارتشي پاي از خانه بيرون مي گذارد تا امنيت خانه بزرگ تر را «وطن» تدبير و تمشيت کند. وضع بايد به گونه اي باشد که وقتي معلمان از دانش آموزان مي خواهند درباره شغل پدران خويش بنويسند، فرزندان ارتشي ها اولين کساني باشند که دست خود را براي خواندن نوشته هاشان بلند کنند و زماني که معلم انشاء، از دانش  آموزان مي خواهد درباره شغل آينده خود بنويسند، باهوش ترين دانش آموزان براي فرداي خود لباس مقدس نظامي دوخته باشند و آن که براي فرداي خود دکتر و مهندس مي خواهد به آنان فخر نفروشد!

بايد وضع به گونه اي باشد که وقتي فرزندان پسر ارتشيان به سن انتخاب شغل مي رسند، هم خود و هم خانواده حضور در نظام و پوشيدن رزم جامه نظامي را گزينه اول اشتغال با عشق و ايمان بدانند و جايي که جوان نظامي به خواستگاري مي رود با افتخار از شغل خويش سخن بگويد. کوتاه سخن اين که، دغدغه معاش سرباز بايد چنان رفع شود که او فقط به معاد و عزت و سربلندي وطن بينديشد، هرچند اين بزرگ سربازان هرگز «خويش» را نديده اند و ايثارگري چنان در باورشان قد کشيده است که همواره، بدون ادعا، بدون چون و چرا، براي فداکاري در راه عزت وطن و انقلاب آماده اند، اما همان طور که بار امنيت کشور بر شانه آن هاست، حق زندگي آبرومندانه آنان نيز بر شانه هاي ماست و اين وظيفه همواره بر عهده ماست که با همه وجود و از همه ظرفيت ها براي ارتقاي سطح زندگي کساني که براي اعتلاي کلمه حق مي کوشند استفاده کنيم. قلم من نوشت براي يادآوري، تدبير مسئولان بايد به کار افتد تا زندگي سرباز هيچ گرهي نداشته باشد ...

خراسان - مورخ دوشنبه 1390/01/29 شماره انتشار 17813 /صفحه٢

نگاه به تاريخ گواهي مي دهد که تشيع اگرچه بر مدار علي(ع) شکل گرفت اما اگر نبود فاطمه(س) و حماسه اين بزرگوار دختر رسول خدا(ص)، اين مدار و محور را به هزار سنگلاخ دچار مي کردند و گردش ديواري چنان بلند مي کشيدند که من و ما اکنون پس از چهارده قرن هم نمي توانستيم آن را ببينيم. اگر امروز حقيقتي به نام تشيع وجود دارد به يمن کوثر است که به وعده الهي مي خواهد ادامه پيامبر باشد. ادامه اي که اگر فاطمه(س) نبود شايد پس از پيامبر قطعش مي کردند. نگاهي به رويدادهاي پس از پيامبر(ص) و ماجراهاي شکل گرفته اين واقعيت را به دست مي دهد که شايد مي توانستند با ترور علي، او را از سر راه بردارند و تشيع را بلاموضوع کنند اما با فاطمه(س) نمي شد شوخي کرد. او دختر پيامبر بود و جامعه هنوز سفارش هاي پيامبر درباره او را از ياد نبرده بود و هنوز به خود پيامبر ايمان داشت. حتي بعدها نيز رگه هاي اعتقاد عرب به فاطمه(س) و احترام به او را در زبان بسياري مي بينيم، مشهور است که در کربلا هنگامي که امام حسين (ع) به حر- که راه را بر کاروان آل ا... بسته بود- مي فرمايند مادرت به عزايت بنشيند و... حر، مظهر غيرت عربي هم نمي تواند چيزي بگويد، مادر حسين، بانويي است که جز به کرامت نمي شود از او نام برد، جز به بزرگي نمي شود او را ياد کرد و حر مي گويد، هيچ کس با من چنين سخن نگفته است اما من چه کنم که مادر تو فاطمه(س) است. يعني حر، سردار ابن زياد که حسين(ع) را، امام تشيع را، به محاصره گرفته است و علي الاصول بايد به روي او تيغ کشد، هم در برابر نام مادرش تعظيم مي کند و اين در حافظه تاريخ نقش مي بندد که در کربلا هم اين فاطمه(س) است که تشيع را از دالان تنگ و تاريک تاريخ عبور مي دهد. حتي از يزيد نقل شده است که در قياس خود با حسين(ع) آن جا که مادر خود را با مادر او مقايسه مي کند، حق را به حسين(ع) مي دهد... او پسر دختر رسول خداست و مادرش از مادر من برتر... حتي در محفل يزيد باز اين نام فاطمه(س) است که شور به پا مي کند، آن جا که سفير روم به تماشاي ماجرا مي پردازد و بيداد رفته بر حسين(ع) و اهل بيت(ع) را مي بيند و بانگ بر مي دارد و يزيديان را مخاطب قرار مي دهد که چه بدقومي هستيد شما که پسر پيامبر(ص) خود را مي کشيد که تنها يک دختر ميانشان فاصله است حال آن که با چندين فاصله نسب من به داود مي رسد و من هنوز مورد احترام مسيحيانم... اين جا هم باز نام فاطمه(س) به ميان مي آيد... من معتقدم ما نيازمند بازشناسي فاطمه هستيم، نه بازشناسي يک شخص بلکه محتاج بازشناسي فاطمه به عنوان يک «نهاد» و نماد هستيم، که به صورت سازمان يافته تشيع را سامان دهد و فهم قاعده مند از مذهب را به ما تعليم کند تا در برابر هيچ جرياني کم نياوريم. ما بيش از هر زماني محتاج باز توليد روح فاطمي در جامعه و بسط انديشه و تجربه زهرايي در زندگي هستيم. اين که از کوچه هاي باورمان بوي خوشي - گاه - به مشام نمي رسد از اين روست که مهندسي شهرمان بر اساس مدل فاطمه نيست. طراحي ها وقتي به اين جا مي رسد، نگاه زميني به خود مي گيرد و شکل جنسي و جسمي به ماجرا مي بخشد.حال آن که ما نيازمند فهم فاطمه به عنوان يک انسان برتر هستيم. نه چهره اي که فقط رسالت نجات زنان جامعه انساني را داشته باشد و در قبال نيم ديگر جامعه هيچ مسئوليت و کارايي نداشته باشد. باور ناصحيح- که مي بايست به شدت هم مورد نقد آگاهان قرار گيرد- ما را از فهم فاطمه(س) دور کرده است. حال آن که ما به اين فهم و روشمند کردن آن براي سامان دهي زندگي محتاجيم. اين احتياج هم قرار نيست از جاي ديگري تأمين شود، بلکه «ارتقاء فرهنگي جامعه بشري» نياز به شناخت فاطمه دارد. اين شناخت هم بايد پس از واکاوي همه زواياي زندگي آن حضرت اعم از پوشش، گويش، جوشش، خروش، سکوت، قيام و قعود و... کنش و واکنش فاطمه(س) در برابر همه چيز و همه کس به دست آيد.براي شناخت اين عظمت مجسم هم بايد به سراغ ائمه معصومين(ع) رفت و راه رسيدن به زندگي فاطمي را در کلام روشن آنان جست. يافتن اين راه و بسط تجربه فاطمي است که مي تواند ما را و جامعه ما را از وضع موجود به قله وضع مطلوب برساند.

خراسان - مورخ یکشنبه 1390/01/28 شماره انتشار 17812 /صفحه٢

 جهاد اقتصادي به عنوان يکي از ضروري ترين نيازهاي توسعه و پيشرفت نيازمند بازشناسي پيش زمينه هايي چند است هم در حوزه «اقتصاد» و هم در بحث «جهاد» که با هم مفهوم متعالي «جهاد اقتصادي» را شکل داده اند تا در کلام و نگاه رهبر فرزانه انقلاب بر تارک «تقويم ۹۰» بدرخشد و مردمان را و مخصوصا دولتيان را به معناي -قوا و بخش هاي حکومت- در تمام اوراق تقويم و روزها و شب هاي سال به تکاپو وا دارد تا در نتيجه گامي چند به هدف گذاري عالمانه در سند چشم انداز توسعه در افق ۱۴۰۴ دست يابيم. هر چند در اين زمينه مباحث اقتصادي بزرگي قابل طرح است و طرح هاي بزرگي در حوزه اقتصاد نيز در برنامه کارشناسان، اما سخن از اين مقوله را به اهلش وا مي گذاريم تا قلم زنند، کار کنند و «طرح هاي نو» در اندازند تا «روزهاي نو» فراراه ايران قرار گيرد. آن چه -اما- دراين مختصر از باب «يادآوري» بر قلم مي رود در قسمت اول اين مفهوم بايد در نظر داشت؛ در بحث جهاد که در گذر از تعريف آن بايد به ايمان و روحيه جهادي انگشت تاکيد نهاد. چه تا روحيه و ايمان جهادي در ذهن و باور مردم و دولت شکل نگيرد «جهاد اقتصادي» از قالب کلمات فراتر نخواهد رفت. حال آن که براي رسيدن به نتيجه بايد کلمات را کليد کار کرد. به باور اين قلم، مفهوم جهاد اقتصادي، اولين ما به ازايش بطلان آن پنداري است که توليد ثروت را مذموم مي شمارد و «توليد کننده ثروت» را مساوي با «ثروت اندوز» مي شمارد و بر اين باور غلطش هم جامه ديني مي پوشاند. حال آن که توليد ثروت و تمشيت معاش، کاري ديني است و به گواه آموزه هاي ديني کسي که در حال تلاش براي معاش و کسب روزي حلال بميرد مانند شهيد است و اين نگاه ديني است که تلاش معادانديشانه براي معاش را، جهاد مي نامد، چه وقتي «کادالفقر ان يکون کفرا» را بپذيريم، تلاش براي برون رفت از فقري که همسنگ کفر است کاري ايماني و خدايي خواهد بود و نيز وقتي، کفر و فقر، شانه به شانه هم برادروار بر ايمان مردمان هجوم مي برند، ايستادن در برابر فقر مثل سلاح برداشتن بر عليه کفر است که جهاد نيز نام دارد. از سوي ديگر، وقتي جبهه ها در شکل متفاوت مي شود و نوع جنگ ها گوناگون، مقابله با دشمن در همه اشکال، جهاد خواهد بود. لذا امروز که جبهه اقتصادي از خطوط مقدم نبرد است، تلاش و تکاپو، کار و توليد کار، توليد ثروت و... نيز عين جهاد است. يک جهاد مقدس که تقدس ايمان مردم را نيز حفظ مي کند.

در اين ميان نکته اي که بايد همواره درنظر داشت، اين است که کار جهادي، مردان و زنان مجاهد مي خواهد که به کار جهادي باور داشته باشند و حاضر باشند براي اين باور هزينه هم بپردازند، چنان که در جهاد نظامي، باورمندان به جهاد مي پرداختند. آن روز، از دل جهاد فرهنگ و رفتار متعالي ايثار زاده مي شد و امروز نيز نيازمند باز توليد ايثار براي تحقق جهاد هستيم و دولت و توليدکنندگان ثروت بايد ايثار را به عمل درآورند و همگان را ببينند و حتي روحيه مقدم شمردن ديگران بر خود نيز دوباره زنده شود و ما همه نه فقط به فکر توليد ثروت براي خود بلکه به فکر توليد ثروت براي همه باشيم به فکر ايجاد اشتغال مولد براي همه و اگر همگان موفق شوند، موفقيت ما نيز تضمين شده خواهد بود، حال آن که اگر خودخواه باشيم، کاخ خويش را بر کوخ ديگران بنا خواهيم کرد و به جاي توليد ثروت، ثروت اندوز خواهيم شد. آن وقت تلاش و تکاپومان نه که جهاد نيست بلکه ضد جهاد خواهد بود....

پرچم هاي سياه

به عزا در اهتزاز است

و زمين به سوگ نشسته

مشهد به سوگ نشسته

حرم به سوگ نشسته

و ما به سوگ نشسته

اما شما

بي بي!

ايستاده ايد

قامت کشيده

به آزادگي

به شهادت

و خورشيد و ماه

و هر چه نور است

در دامان شما

آزادگي را

به شهادت مي آيد

از آن روز

هر چشم

يا کور است

يا غواص نور شما

هر که را

فرصت ديدن است

در تماشاي آن قامت رشيد به حق ايستاده

راه را مي يافت و مي يابد

راه را مي رفت و مي رود

شيعه مي شد و مي شود

شيعه فاطمي

شيعه علوي

اصلا شيعه را به شما مي شود شناخت

مي شود شناساند

چه اگر نبوديد شما

شيعه را

و تشيع را

يک جا شهيد مي کردند

اما اين شماييد

بي بي

که راز «رويين» شدن

مذهب حق ايد

شيعه

ماندگاري خويش را

در پرتو انوار شما مي داند

و هنوز هم اسلام

اسلام ناب

به نام شما طراوت مي يابد

و مسلمان به جاودانگي مي رسد

اي دخت رسول

يا عذراي بتول....

آن ها که از مشهد برمي گشتند به نسبت سال هاي قبل راضي تر بودند، زيبايي هاي بصري شهر، ترافيک مديريت شده تر، امنيت قابل احترام تر و... از جمله مولفه هايي بود که «رضايت مندي» زائران را افزايش داده بود. مثلا يک زائر وضعيت ترافيکي شهر مخصوصا خيابان هاي اطراف حرم را به نسبت سال  قبل بهتر توصيف مي کرد و جايگزين شدن طرح ترافيک هدفمند و در مواقع خاص به جاي طرحي که سال هاي قبل برگزار مي شد و به صورت از قبل مشخص شده از ساعت 8 تا ساعت20 خيابان هاي اطراف حرم بسته مي شد را قابل توجه مي دانست. ديگري وجود المان هاي زيبا در شهر را در کنار تميزي شهر، قابل تقدير مي دانست و معتقد بود پايتخت معنوي ايران بايد همواره شهر الگو باشد براي شهرها و شهروندانش هم سرمشقي باشند براي ديگر شهروندان ، از زبان ديگري هم مي شنيدم کار کساني که تعطيلات مردم اوج کار آنان است مثل پليس، آتش نشاني، بيمارستان و... نيز اثرگذارتر از پيش بود.

او مي خواست پيامش به گوش شب بيداران و تعطيلي کاران رسانده شود که مردم قدردان شما هستند اي تمام کساني که در ايام تعطيلات، پرکارترين روزها و شب هاي خود را براي پذيرايي از ميهمانان امام رضا عليه السلام سپري کرديد و باز شنيدم از بسياري که امکانات مشهد اعم از خدماتي بهداشتي و حتي امنيتي و پليسي و... که همان امکانات قبل از ايام مسافرتي است سرانه بودجه هم براي مشهد متفاوت نيست که حتي کمتر هم هست نسبت به آن چه بايد باشد، اما اين برکت امام رضا و عشق کارگزاران به امام رضا(ع) است که به همه چيز رونق مي دهد. شهر را تميز و زيبا مي کند، جلوه هاي چشم نواز و روح افزا مي آفريند. پزشکان و پرستاران را براي ارتقاي سلامت مردم بسيج مي کند، پليس راهنمايي و رانندگي را به خيابان مي کشاند و نيروي انتظامي را هوشيارتر و قدرتمندتر از هميشه به کار حفظ و ارتقاي امنيت وامي دارد تا شهر و شهروندان در امن و امان باشند و آمار جرايم و خلاف ها و بزهکاري ها رو به کاهش بگذارد... آري امسال از مشهد و کارگزارانش خبرهاي خوش تر مي شنيدم و بر خويش مي باليدم که سهم من از زندگي تنفس در هواي حرم و کوچه هاي شهري است که تدبيرگران امورش در همه حوزه ها خصوصا حوزه هاي شهري و امنيتي و بهداشتي و... براي خدمت به مردم سنگ تمام مي گذارند و از امکانات موجود، بيشترين بازدهي را مي گيرند...

آنچه در اول فصل مي کاري، ذخيره اي مي شود براي تمشيت همه سال چنان که کشاورز يک روز مي کارد و آنچه مي رويد را پس از فصل «داشت» برداشت مي کند و يک سال را با آن سر مي کند. گندم کاشته باشد، عطر گندم از تنور خانه اش شامه ها را خواهد نواخت. ناني که پخته مي شود، زندگي افزا خواهد بود. جو اگر کاشته باشد قصه چيز ديگري خواهد بود اما اگر علف هاي هرز مزرعه اش را پر کرده باشند، اگر خشک نشوند و نصيب باد، سر از طويله در خواهند آورد و خوراک دام ها خواهند شد. حالا قصه ما و روزهاي اول سال هم روايت کشاورز و مزرعه است و آن چه به رفتار و گفتار بکاريم، به کردار درو خواهيم کرد. اگر بذري که به نگاه، به کلام، به کنايه، به اشاره مي کاريم از جنس مهرباني باشد، مهرگستر خواهد شد و ما به فصل بهره برداري،محصول نابي براي برداشت خواهيم کرد زندگي شيرين خواهد شد و شيريني، زندگي را زيباتر خواهد کرد. آن گونه که شب ها را شيرين کام به صبح رسانيم و صبح ها را به شب و تقويم زندگي مان پر از خاطرات خوش خواهد بود که خطرات را از لحظه هامان از جانمان از جهانمان دور خواهد کرد. دل خوش که به زندگي و جامعه و آحاد آن نگاه کنيم، مهربانانه که با ديگران چشم در چشم شويم، جز مهرباني و زيبايي و مايه دلخوشي نخواهيم ديد، چه گفته اند زيبايي قبل از آن که در زمين باشد در نگاه آدم هاست. آدم هاي زيبا بين، زيبايي مي بينند و از تماشاي آن لذت مي برند و از لذت جان خويش سرشار مي کنند. اما خدا نکند، کسي به بيماري «بدبيني» دچار شود آن وقت، بد خواهد ديد. از تماشاي بدي هم جز بد حالي عايد آدمي نمي شود. پس از بدحالي و ناخوشي سرشار خواهد شد و اين سرشاري نامبارک هم همه زندگي فرد را از لحظات مبارک تهي خواهد کرد. کسي که بدبين باشد. بدگو و بددل هم خواهد شد، چنين که شود، نه کسي را خوب خواهد ديد و نه اجازه خواهد داد ديگران او را خوب ببينند نتيجه اش هم قهر او خواهد بود با همه و قهر همه با او پس هشدار که نگاه به خوب ديدن عادت دهيم تا به خوب فهميدن و خوب گفتن هم برسيم و سه گانه فرهنگ ايراني، پندار خوب، گفتار خوب و رفتار خوب را به عمل درآوريم تا دروازه خوبي ها به رويمان باز شود. همين اول سالي خوب بکاريم تا همه سال و حتي سال هاي آينده را هم از ذخيره اين خوبي استفاده کنيم. اين يک واقعيت است که هرکس به ديگران خوبي مي کند در حقيقت اول در حق خويش نيکي کرده است و اولين برخوردار اين خوبي، خود اوست و آن که بدي مي کند نيز اولين ضررکننده ماجراست. پس بياييم عهد ببنديم همين اول سالي، خوب ديدن، خوب گفتن و خوب رفتار کردن را حتي در برابر کساني که با ما خوبي نمي کنند، سرلوحه زندگي خويش قرار دهيم باشد که در سال ۹۰ نمره ۱۰۰بگيريم و اول سال آن قدر خوبي بکاريم که تمام سال فصل برداشت خوبي ها شود.

راهيان نور

به کار مشق نور

تا شلمچه مي روند

تا فکه و طلائيه

تا هر کجا

که ناب تر از طلا

در مشق ابتلا

در بلاء للولاء

سرمشق شده اند

راهيان نور

کاوشگران روشني امروز

در معدن انوار ديروز

به تماشا، نماز مي خوانند

چشم ها شسته

دل ها شسته

«و جور ديگر بايد ديد»

و جور ديگر مي بينند

اينان که از راه دور

به جست وجوي نور آمده اند

راهيان نور

در وادي طور

به تجلي مي رسند

نور مي بينند

نور برمي گيرند

و... بسيارند که نور مي شوند

نور بايد شد

با راهيان نور

در سرزميني که

شهيدان

روشنايي را

تا هميشه امتداد دادند

راهيان نور

از راه هاي دور

در جست وجوي عشق

تا طلائيه مي آيند

تا فکه تا خرمشهر

تا مشهد شلمچه

تا هر کجا که روزي

شهيدي

شهادت را

-عاشقانه-

آغاز کرده است...

خورشيد

به مهر بر مي آيد

و زمين

-برمدار مهرباني-

به سلام خورشيد مي رود

بهار مي شود

و سبز، حديث رويش است

که زمين را به شکوفه مي رساند

* روز، نو مي شود و نوروز

- اين روز سعيد و پيروز-

چشم ها را در هم آفتاب مهتاب مي کند

و لب ها

گره چشم ها را

به لبخند باز مي کنند

دست ها، به عشق

مي رويند تا کنار هم

و آغوش ها

غزل مي شوند

در سرايش ديدار

جامه نو

جان نو

و جهان نوتر

اين شرح نوروز است

که از باستان

با داستان مهرباني همراه است

غم دور

کينه دور

قهر دور

حسد دور

هرچه زشتي است دور

- دورتر از دور

سلام نوروز!

* پدر را بگو بالا بنشيند

در سفره هفت‌سين

و مادر نيز هم

ما پايين نشينان

به سلام مي آييم

تا دعاگوي سلامتي شان باشيم

راه هاي دور نزديک مي شود

فصل ها به وصل مي رسد

و فرع ها به اصل

و ما- همه شاخه هاي رسته بر درخت زندگي-

به سلام مي آييم

باغباني را که پدر نام اوست

و مادر نشان او

دو باغبان در يک باغ

* من نماز عيد را

در نوترين روز

وقتي مي خوانم

که پدر

قبله نشين نمازم باشد

و مادر سجده هايم را

تا قيام رکعت دوم

به تماشا بنشيند

در کتاب زندگي

نوروز، نور است

عشق نور است

 سلام نور است

و پدر ومادر

- و خواهر و برادر-

و هر که آشناي زندگي است

آشناي نور نيز هست

* من سلام خواهم گفت

همه را بر مدار مهرباني...

خراسان رضوي - مورخ شنبه 1389/12/28 شماره انتشار 17799 /صفحه۶/جامعه