در تاریخ تمدن ها، برخی گزاره ها فراتر از یک «جمله»، به مقام «میراث وجودی» می رسند، کلامی که نه در غبار زمان گم می شود، بلکه همچون درختی تناور، ریشه های خود را به اعماق حافظه جمعی می سپارد تا در طوفان های بزرگ، تکیه گاهی برای ایستادگی باشد. عبارت «خاک می خوریم، اما خاک نمی دهیم»، مصداق بارز چنین میراثی است. سخنی که زمانی از زبان بانویی آذری در روزهای سیاه و محاصره قحطی، برای «ستارخان» روایت شد و قدرت مقاومت او و یارانش را صدچندان کرد، اما امروز، در برهه ای از حساس ترین لحظات تاریخ معاصر، معنایی بسیار بلند، عمیق و راهبردی یافته است.

این گزاره، فرسنگ ها آن سوتر از یک بیان حماسی ، تبیین استراتژی بقا و مقاومت است. معنای عمیق این سخن، در تقابل میان تحمّل سختی و امتناع از تسلیم و پل زدن به سربلندی تاریخی نهفته است. ما در تاریخ ایران، بارها خاک خورده ایم ، یعنی هزینه های سنگین و بسیار سنگین مقاومت، رنج های ناشی از محاصره و تلخی های ناشی جنایات دشمنان را به جان خریده ایم، اما هرگز خاک نداده ایم . بر خاک خود با توکل بر خدا، پای فشرده ایم و حاکمیت، تمامیت و کرامت ملی را در برابر جبر قدرت های بیگانه، قربانی تردید و تزلزل نکرده ایم. امروز، بازخوانی این سخن در سطوح مختلف قدرت، نشان از یک هم افزایی معنایی دارد.

وقتی وزیر جدید دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، با تکیه بر این دکترین، اعلام می کند که پاسخ به تهدید، مسابقه لفاظی نیست، بلکه تبدیل تهدید به آمادگی بیشتر و قدرت دفاعی موثرتر است ، ما با یک گذار از هیجان به تکنولوژی و حتی از حماسه به دکترین روبه رو هستیم. این یعنی خاک خوردن در اینجا، به معنای پذیرش سخت کوشی علمی، تمرکز بر فناوری های نوین و تبدیل کمبودهای ساختاری به توانمندی های دفاعی است، تا در نهایت، از خاک ندادن به معنای بازدارندگی مطلق و انکارناپذیر در پهنه آسمان و زمین و دریا می رسیم. این پیوند معنایی، وقتی از زبان رئیس جمهور پزشکیان نیز تکرار می شود، از یک بیان دفاعی به یک تعهد ملی ارتقا می یابد. تأکید بر اینکه ایستادگی ایران، ریشه در ارزش هایی چون آزادی، قانون و سربلندی دارد، نشان می دهد که مقاومت ما، نه یک انفعال نظامی ، بلکه یک کنش تمدنی است.

ما با ایستادگی، در واقع در حال معنابخشی به ارزش های انسانی خود هستیم. تاریخ ما، تاریخ بازگشت از مرگ است. ما بارها در میان پاییزهای زندگی ریز که دشمنان با جنگ های روانی و اقتصادی ساخته اند، راه را به سوی بهار حیات گشوده ایم. ما در هیئت شهید ، بارها از خاک برخاسته ایم تا نشان دهیم مرگ در مسیر دفاع از میهن، تنها یک تولد دوباره است. امروز، در حالی که مرگ آفرینان با چنگ و دندان و عربده های خود، سعی در برهم زدن ثبات این خاک دارند، ما با الهیات مقاومت و عقلانیت دفاعی ، این حقیقت بی باک را تکرار می کنیم: «خاک می خوریم، اما خاک نمی دهیم.» ما هر کس را که به تجاوز به این خاک فکر کند، در همان خاک دفن می کنیم. این یک هشدار راهبردی به تمام جهان است. ایران، نه یک میدان تسلیم ، که یک مرکز ایستادگی است. هرگز، حتی یک ایرانی را، به بهانه یا برای هدف، تهدید نکنید چه رسد به همه ایرانیان و همه ایران. تاریخ را بخوانید تا ببینید ما از میان خاک های خونین، با قدرتی برمی خیزیم که ناممان لرزه بر اندام هر متجاوزی انداخته و می اندازد.

شهرآرا / شماره 4895/ پنجشنبه 7 آبان 1405 / صفحه آخر / کوچه

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18066/464510

https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1405/8/7/18066_164802.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM