بعثتِ خون که در جان جامعه ایرانی اتفاق افتاد، جهان را به این ادراک رساند که این ملت شکست ناپذیر است. ملتی که از مرگ به زندگی می رسد را نمی شود با کشتن، نقطه پایان گذاشت. با هر خون، با هر شهادت، ایران، تجدید حیات می کند با مردمی که برخاستن از پی هربار افتادن را به« یا علی» غنی سازی می کنند. هر قطره خون در غیرت ایرانی، به دریا تبدیل می شود. دریایی که در داد و ستد مدام با خورشید، باران های موسمی اقتدار را تولید می کند. با بمب و موشک حتی با « مادر بمب ها» هم نمی شود ملتی را شکست و از پا انداخت که اراده برخاستن را هر روز در خود تقویت می کند. ملتی که 90 میلیون « من» را کنار گذاشته و در هیئتِ یک «ما»ی 90 میلیونی ظهور کرده است. این « ما»، مای وحدت است. مای یگانه شدن است به قرائت همه برای هم و همه برای میهن. تا « ما» هستیم برای میهن، دشمن نمی تواند چشم زخمی برساند حتی اگر همه بمب ها و موشک هایش این خاک را خراش دهد. ما می توانیم دوبراه خراش ها را مرهم بگذاریم و برخیزیم و هر ویرانه ای را بسازیم.« بازساختن» هنری است که ایرانی به تجربه 7 هزار ساله خد بارها تکرار کرده است و گاه خود ویران گران را هم تغییر تربیت داده و در شمار مصالح به کار گرفته است. در گوشه به گوشه ایرانِ تمدنی، بناهایی را می شود یافت که توسط مهاجمانِ اهلی شده و به اهلیت رسیده ساخته شده است. ما از دیرباز انواع اهلی کردن نااهلان را و شکست دادن کسانی که برای شکست ما دست به تیغ و تیر شده اند را تجربه کرده ایم. راز توانی چنین هم در همان« ما» شدن همه مردم است. در وحدتی که در قابِ « کلمه وحدت» رمز جدول موفقیت شده است. جدولی که امروز هم پیش روی ماست. هرکداممان باید نقش یک حرف را داشته باشیم در جدول و در گذر از من باید در «ما»یی متراکم شویم که رمز موفقیت است. برای این هم باید با شعرِ « سهراب» تجدید قوا کرد ودر « سپهری» نو خواند:« دیده را باید شست، جور دیگر باید دید». این جور دیگر، برای بد دیدن و بد گفتن و راه اندازی کارخانه قهر و کینه و نفرت، جا نمی گذارد. این خلق و خو که نباشد، خلق با همدلی چنان جمعی می سازند که حضرت خالق دست خویش را در میان می نهد و کار را به بهترین وجه به موفقیت تمام می کند.....

ب / شماره 5921 / چهارشنبه 29 مهر 1405 / صفحه 2

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050729.pdf

https://web.bale.ai/chat?uid=4566938119

Powered By
  BLOGFA.COM