همه چیز در زندگی موقتی و گذراست. اگر این واقعیت را درست بفهمیم نه سختی ها می تواند ما را ناامید کند و نه شادمانه ها می تواند ریل تدبیر و تصمیم و تلاش را تغییر دهد. فهم درست این موقت بودن به ما می گوید اگر باران می آید و تند هم می آید بالاخره بند خواهد آمد و لحظات بعد از باران هم هست که بی هراس خیس شدن می شود به راه زد. وقتی یک ضربه، جسم و جان را پر از درد می کند، قرار نیست درد ساکن دائمی جسم و صاحب روح و روان ما شود. نه، زخم خوب می شود و درد فروکش می کند و سلامتی دوباره سفره خود را پهن می نماید جوری که از ضربه ها و آسیب ها فقط یک خاطره می ماند. تاریکی شب هم موقتی است. اتفاقاً اوج سیاهی خود دروازه روشنی است. بله همه چیز موقت است جز ایمان به خدا و امید شکفتن که همیشه باید در جان، جاری باشد. جز این موقتی در ذات همه چیز هست. اصلاً هر روز طلوع خورشید می خواهد همین را به ما بگوید اما معمولاً یادمان می رود این را بشنویم و بفهمیم. همین است که «ناپایدار» ها را پایدار و ابدی می دانیم حال آن که هر آمدنی را رفتنی است پس اگر اوضاع خوب است از آن لذت ببریم و چون همیشگی نیست بیشتر قدر بدانیم. اگر اوضاع- خدای نکرده- بد است، خود را نبازیم چون آن هم همیشه نمی ماند. تنظیم نظام ادارکی بر این پایه به ما درس می دهد که؛ بیشتر بخندیم، بیشتر بخوانیم، بیشتر محبت کنیم. به دیگر عبارت، با حافظ همراه شویم که از دیرباز در گوش هوش مان می‌خواند:

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

این نو خوانی و نواندیشی کمک می کند تا نسبت به همه چیز مشتاق تر شویم و هیچ ترسی نتواند ما را به عقب نشینی از برنامه ها و اهداف وادارد. وقتی زندگی را چنین دیدیم اجازه نخواهیم داد مرگ، زندگی مان را به دست خودمان ذره، ذره نابود کند. از واقعیت مرگ هم یک فرصت خواهیم ساخت برای غنی سازی لحظات و تبیین حقیقت. این هم درس اولیای خداست که با مرگ زندگی را نمی میرانند بلکه با مرگ به زندگی جهت می دهند.

ب / شماره 5915 / سه شنبه 21 مهر 1405 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/cgi-sys/suspendedpage.cgi

Powered By
  BLOGFA.COM