ب / شماره 3885 / پنج شنبه 29 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

http://www.birjandtoday.ir/?p=72547

 اخبار مشهد/ سیاسی / دیدگاه نخبگانی

ما در جنگ که آزمون مردی و مردانگی است، ارتشمان را و ارتشیانمان را با عیار بالای جوانمردی دیدیم. ما خاکی‌پوشانی را دیدیم که خدا را باور داشتند و ذراتِ خاک، به شکوه ایمان سرخشان گواهی می‌دهد.

من معتقدم اگر ارتشِ ما فقط یک قهرمان داشت در اندازه حسن آبشناسان، آن شیرِ شرزه دشت، کافی بود تا همیشه خود را زیر دین ارتش بدانیم، حال آنکه ارتشِ ما از این مردان فراوان داشت که یکی چون«حسن» به «حُسنِ خُلق و قدرتِ راهبری» در دیده و دل نشست و الا مامِ وطن در کنار او ،اقارب‌پرست، شاهین راد، صیاد شیرازی، احمد کشوری، علی اکبر شیرودی، عباس دوران، عباس بابایی و... فراوان دارد که هرکدام برای خود و وطن خود پرچم‌های هماره در اهتزازند و ایران جان می‌گیرد به جان آنان که جهان را به احترام واداشتند وقتی چون آبشناسان، صدام را به هماوردیِ رودررو خواندند و چون شاهین راد، با یک گردان نیرو، بر ١۴ گردان تا دندان مسلح، فائق آمدند و یا چون نیاکی منفرد، مردانگی را، عشق را، معرفت را و معنویت را از نو معنا کردند و امروز در مناطق حادثه دیده، حدیث جوانمردی را با عمل تفسیر می کنند و هر کدامشان، از امیر تا سرباز، همت و باوری دارند که باید در کتاب‌ها به شرح برخاست، اما دریغ که از حماسه دفاع و حماسه آفرینان، کم گفتیم ولی امروز نباید بگذاریم، این حسرت ، مضاعف شود. باید گفت از عصر پیش و امروز را باید خط به خوط نوشت و هزار بار خواند تا امید بگیرد وطن به حضور فرزندانش، که بی نام و بی نشان، در قامت یک پهلوان، به یاری مردمش، قد راست می کنند. آن سرهنگ و سرهنگ ها را باید دید. چنان که سرباز حادثه تروریستی اهواز را نباید فراموش کرد. این گفتن ها، تجلیل از یک شخص نیست که تفسیر جوانمردی یک مکتب است. باید گفت و باز هم باید نوشت از فتوتی که ریشه در تاریخ ما دارد....

حیات / چهارشنبه 28 فروردین 1398 | Wed Apr 17 2019

http://hayat.ir/125-105-142967

ما خود نیز در عصر دفاع مقدس که برای شکوفایی استعدادها، دورانی طلایی بود و توانستیم به استخراج طلای توانمندی از معدن جبهه برسیم، کارآمدی نسل جوان را آزمودیم و به تجربه ای موفق تبدیل کردیم. در بازسازی جنگ و عصر توسعه نیز باز این جوانان بودند که با حضور تمام ساحتی خود، گره های تحریم و کمبود را یکی بعد از دیگری گشودند و به فتح دروازه های پیشرفت به روی ایران، همت کردند. 

پرونده سلول های بنیادی، نانو تکنولوژی، انرژی هسته ای، پیشرفت های پزشکی، مهندسی، کشاورزی و ... نمونه های ملموس تلاش موفق جوانان ماست. این البته تجربه ای است که بارها در آزمون ها سربلندمان کرده است و امروز نیز در دیگر حوزه ها می توانیم با تکیه بر توان جوانان و هدفمندانه آزاد کردن انرژی متراکم آنان، قدم های بلندی در افق های طراحی شده برای پیشرفت وطن برداریم. البته خود جوانان اولین کسانی هستند که در این عرصه باید برای خود ماموریت ملی قائل باشند چرا که حضرت آیت ا... خامنه ای نیز در بیانات سوم بهمن 77، مستقیم به آنان می گویند: «جوان اولا، باید احساس مسئولیت کند. یعنی واقعا خودش را مسئول بداند و بخواهد که زندگی را با پای خودش پیش ببرد و حرکت کند و مثل پر کاهی در امواج حوادث نباشد. ثانیا، با ایمان حرکت کند. ایمان نقش بسیار مهمی در پیشرفت در همه میدان ها و نیز پیروزی بر همه موانع دارد. ثالثا، بصیرت و آگاهی داشته باشد.» با این سه گانه و در هندسه طراحی شده توسط برنامه ریزان ملی، می توانیم با جوانان مان، پر امیدتر، پرونده فرداها را بگشاییم. ان شاء ا...

خراسان جنوبی / شماره : 2970 / چهارشنبه ۲۸ فروردين-۱۳۹۸/ صفحه اول و 6 / گزارش

http://khorasanjonobi.khorasannews.com/?nid=20076&pid=6&type=0

http://khorasanjonobi.khorasannews.com/Newspaper/PagePDF/33586

ب / شماره 3884 / چهار شنبه 28 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

http://www.birjandtoday.ir/?p=72519

ب / شماره 3883 / سه شنبه 27 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

http://www.birjandtoday.ir/?p=72496

شهرآرا / شماره : ۲۸۰۱ / دوشنبه ۲۶ فروردین ۱۳۹۸/ صفحه 7 / پلاک سرخ

http://shahraraonline.ir/shahrara/js,text.ajax?y=1398&m=1&d=26&p=7&n=01

http://shahraraonline.ir/shahrara/news/1398/1/26/pdf/7.pdf

ب / شماره 3882 / دوشنبه 26 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

http://www.birjandtoday.ir/?p=72469

خراسان / شماره : 20073 / يکشنبه ۲۵ فروردين -۱۳۹۸ / صفحه 16/ بدون موضوع

http://khorasannews.com/?nid=20073&pid=16&type=0

http://khorasannews.com/newspaper/PagePDF/85505

http://khorasannews.com/newspaper/BlockPrint/651385

جمهوری اسلامی / شمـاره ۱۱۴۰۸ / یکشنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۸ / صفحه اول

 کد خبر: 203340   |   لینک خبر:   jomhourieslami.net/?newsid=203340 
 

http://jomhourieslami.net/engine/print.php?newsid=203340

ب / شماره 3881 /  یکشنبه 25 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

http://www.birjandtoday.ir/?p=72439

 خیلی ها تا این کلمه را می شنوند، یاد گرانی و قسط و قرض می افتند. حق هم دارند. زندگی در شرایطی چنین سخت است به ویژه که نمی توانند حساب فردا را داشته باشند یا برای ساعتی دیگر، برنامه ریزی کنند. اوضاع شده است مثل سال 91 که از "الان" تا "الان" فرق می کرد.

بله "سخت" است روزگار اما فکر می کنم ما باید به دنبال کلمه ای سخت تر از "سخت" بگردیم که بتواند حال و روز جانبازان را بیان کند. آنانی که علاوه بر تحمل سختی چون دیگر مردم، باید مشقت های هولناک دیگر را هم تحمل کنند. مشقت های ادامه جنگی که سی سال پیش برای دیگران تمام شده اما برای جانباز و خانواده اش هرگز تمام نمی شود، هرگز! معنای این هرگز را می توان در زندگی آنان دید. هنوز آنان وقتی می خوابند یا حتی بیدارند، صدای شلیک و انفجار در سرشان به تکرار می نشیند و آرامش آنان را برمی آشوبد.

برای جانبازان اعصاب و روان، آرامش، به یک حسرت مدام تبدیل شده است در آرزوی آرامشی که دیگر اتفاق نخواهد افتاد. نه برای او که برای خانواده اش نیز هم. من وقتی در برابر این پرسش قرار گرفتم که؛ می دانید در خانه این جماعت مظلوم چه خبر است و چند همسر جانباز اعصاب و روان مورد ضرب و شتم همسر قرارگرفته اند؟ چقدر بچه ها به سرنوشت مادرها دچار شده اند؟ چقدر خود جانباز وقتی کمی ، فقط کمی، حالش بهتر می شود، با خود چه می کند در شرمندگی دقایق پیش؟ بر خود لرزیدم که در "بی خیالی" ما، چه خیال هایی آشفته می شود و در "بی خبری" ما چه خبر های تلخی، پشت دیوار های شهر جاری است.

راستی من و تو که او سلامتی اش را داده است تا ما سالم بمانیم و هیچ دشمنی نتواند به فرزندان ما از گل نازک تر بگوید، تکلیفی نداریم؟ اصلا حواس ما هست که قهرمانان مظلومی به نام جانباز هم داریم؟ برخی، چشم برهم می نهند در برابر این حقیقت های شکوفا و برخی اگر چشم می گشایند، زبان شان هم باز می شود تا زخمی زنند که زخم های کهنه صدام را تازه کند. ارث نداشته طلب می کنند از کسانی که به قول عباس آژانس شیشه ای، قبل از جنگ، روی زمین کار می کردند با تراکتور و بعد از جنگ، با جسمی پر از زخم برگشتند روی همان زمین، بی تراکتور و شدند سربازان سازندگی بی آنکه ادعایی داشته باشند به دعا نشستند و برای تحقق آن برخاستند تا باز هم سرباز وطن و هم وطنان باشند؛

اما برخی از ماها بدجور حساب کردیم با آنان که حساب، پاک داشتند و سینه، چاک. کسانی که رفتارشان بر اساس حکم کتاب بود و ترجمان آیات غیرت و مهر بودند و هستند هنوز. راستی در این روزگاری که سنگ در ترازوی گرانی، هر روز سنگین تر می شود شده با خودمان فکر کنیم روزگارِ گران آنان چگونه می گذرد؟ می دانیم داروهای جانبازان شیمیایی و اعصاب و روان چند است؟ می دانیم وقتی دارو به موقع نرسد چه اتفاقی می افتد؟ اصلا، می دانیم در یک سال گذشته چند جانباز شهید شدند؟ خبرهایی که در این باره منتشر می شود را شمرده ایم آیا؟ فکر کرده ایم، فرزندان و خانواده آنان بعد پدر چه خواهند کشید؟ نمی دانم چرا بی قراری می کند قلم؟ چرا به خط می زند قلم در این روزگار که خیلی ها خط ها را پاک می کنند تا "خطاهای شان" را کسی نبیند؟ مانده ام با این قلم که وقتی به نام شهید و جانباز می رسد، بی تاب می شود چه کنم؟ آنانی که به فصل بی خیالی رسیده اند و سرفه خشک جانباز تکانشان نمی دهد به ما هم یاد دهند! چه می گویم؟ اصلا وقتی حق با قلم است، من چه محلی از اِعراب دارم که در باره دردِ مردانی بگویم که جلوی سیلِ آتشِ بعثی را به جان گرفتند؟

حق با قلم است که باید به تکریمِ اینان و بیدار کردن خفتگان، به فریاد برخیزد و توجه دهد همگان را که باید جانبازان را هزار بار بیش از این که هست، تکریم کرد. باید حقِ نمکی که بر زخم انان پاشیده می شود تا زندگی دیگران شیرین بماند، رعایت کرد. باید به احترام جانباز، برخاست. نه در شعار که در عمل. این تکلیف همه مردمی است که آزادی را، استقلالرا، عزت را، رهین جانفشانی بی منت شهدا و جانبازانند. همین!

حیات / شنبه 24 فروردین 1398 | Sat Apr 13 2019

 http://hayat.ir/125-105-142823

ب / شماره 3880 /  شنبه 24 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

http://www.birjandtoday.ir/?p=72401

اول: به انکار بهار برمی خیزد "تاجر مرگ" که پاسداران را تکذیب می کند و پاسداری را مترادف تروریسم، معنا می کند. همانی که گناهش تا ابد بر شانه خود اوست که هرچه تروریست است و هر خونی در ترور برزمین ریخته است، سیاهی دست او را در خود دارد. پاسداری اما چنان سبز است که امروز بیش از زمین، زمان و جان ایرانیان را به نور درنوردیده است.

دوم: این روز ها، به نام جانباز، سند خورده است. آنانی که سبز، زندگی می کنند و نشانه های سرخ در وجود دارند. شهیدانی که تقویم، هر روز را برایشان به شهادت تحریر می کند.افتخار این دیارند آنان که شهادت را زیستی عاشقانه دارند.

سوم: پاسداری و سربازی و جانبازی در وجود او به کمال رسیده بود. او که معنای توامان هر سه بود و از نگاه من، به نهالی می مانست که در زمین سازگار با خودش غرس شده باشد. لذا به موقع قد کشید، شاخه هایش به آسمان رفت و به شکوفه نشست. شد نمادی تام و تمام از شجره طیبه، همانی که رهبر انقلاب در شرح ارتش، فرمودند؛ "ارتش، کلمه طیبه است". او در جای خود بود و به کاری می پرداخت که درسش را خوانده بود و تخصصش را داشت. همین هم باعث گسترش ثمر مندی اش شد که  عزت افزا هم شد تا صیاد شیرازی، در تراز سربازی برای میهن و انقلاب، تعریفی بشکوه یابد و خود سنجه ای نیکو شود برای سنجش عیار سربازی دیگران. او خود را نمی دید. در نگاهش، حضرت خداوند چنان نشسته بود که دیگری را نبیند. در خدابینی هم به عشق رسیده بود و شده بود "دستِ خدا" که چون بر یقه دشمنان می نشست، به پیروزی برمی خاست. او یک نظامی بود با استاندارد هایی که برای فردی در چنین جایگاهی تعریف می کنند اما هیمنه نظامی اش، هرگز او را از زلالی مومنانه و عارفانه دور نمی کرد که جوشش اخلاص، در این لباس خاکی، شکوهی صد چندان می یافت. من نماز صیاد را عاشقانه دوست داشتم به ویژه قنوت اش را که دستانش را در آسمان پرواز می داد و نگاهش را همراه دستانش می کرد و لب هایش که جان می داد به آن دست ها و آن نگاه به واژه های روح نواز و حیات بخشِ آیه 80 سوره اسرا که؛ " ...ْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا " به این معنای عارفانه که؛ "....پروردگارا! مرا با ورودی نیکو و صادقانه وارد (کارها) کن و با خروجی نیکو بیرون آر و برای من از پیش خودت سلطه و برهانی نیرومند قرار ده.". او این دعا را فراوان می خواند و حالی خوش داشت و حالتی که از معنای عشق، حکایت می کرد. عشقی که نمونه اعلایش در رفتار مولا علی به ظهور رسید و من این علی را، علی صیاد شیرازی را جان یافته در مکتب علوی یافتم که به گاه رزم، سپهبدی میدان دار بود و در گاهِ سخن با معبود، عارفی که سخن به عشق می کند و صدق سخنش را همه اعضا و جوارحش، فریاد می کند. صیاد را هم چنین می توان یک شاخص دید. نمادی که شاخصه های سربازی اسلامی، او را در جهان امیران نظامی، صاحب تفاوت های آشکار و امتیازات ویژه می کند. چیزی که راز تفاوت نظامیان ما با همه رزم پوشان جهانی است. او زندگی را اصل می دانست. رزم جامه ای هم که به تن داشت برای حراست از زندگی و صلح و صلاح بود. وقتی دست به قبضه تفنگ می شد که دشمن، پنجه در زندگی مردم کشد. شاید بتوان گفت که رزمندگان ما، هرگز جنگجو نبودند بلکه در فصل تحمیل جنگ، جنگیدن را "شر لازم" می شمردند تا شر بزرگ تر تجاوز را بخوابانند. باری، صیاد شیرازی، رزم را با عشق و عرفان در هم آمیخت و به ساحت جهاد رسید و از دل جنگ، به دفاع مقدس رسید و در این میدان، به صیاد دل ها بدل شد و سرانجام هم خود، در شکوه شهادت، صید عشق شد. حضرت عشق هم او را عظمتی چنان بخشید که تا همیشه نامش به عظمت ایران، جاودان بماند.

چهارم: صیاد شیرازی ماند، پاسدار، می ماند. جانباز می ماند و توطئه های ترامپی، به همان "پفی" می ماند که می خواست چراغ خدا افروخته را خاموش کند اما مطمئنیم و مطمئن باشند همه که این چراغ نه تنها خاموش نمی شود بلکه آتش می اندازد در خرمن اصحاب ظلمت و آن روز نه دور است و نه دیر که دنیا ببیند مانایی ما را و رفتن ترامپیان را.....

ب / شماره 3879 / پنج شنبه 22 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

حیات / چهارشنبه 21 فروردین 1398 | Wed Apr 10 2019

http://hayat.ir/125-105-142800

ب / شماره 3878 / چهار شنبه 21 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

http://www.birjandtoday.ir/?p=72311

آری، سیادت به قامت رشید حسین می‌آید چه سید جوانان بهشت باشد یا سید‌الشهدای بهشت‌آفرین. پرچم‌داری به عباس می‌آید، چه پرچم نبرد، چه پرچم وفا. فرات گواه همیشه‌جاری این حقیقت است، به هر قطره‌اش و بر هر لبی که بنشیند. قافله‌سالاری هم به سجاد می‌آید، چه سالاری کاروان کربلا تا طلوع صبح از شام و چه قافله کلمات آسمانی‌ای که در شکوه دعا کنار هم می‌نشینند تا انسان را به معرفت مبعوث کنند. این سه‌گانه پر‌شکوه در حیات و باور نسلی ما و عصر ما هم طلوعی پر‌شکوه دارد.

پاسدار لباس سبز خود را به یمن نام مبارک حسین(ع) می‌پوشد و تا نقطه رهایی می‌رود و با شهادت، به مانایی می‌رسد و جانباز جامه هزارزخم خویش را زره دفاع از حقیقت و ایستادن در برابر باطل می‌کند و آزاده در هوایی نفس می‌کشد که درکی تازه از امامِ عابدین عارف دارد، امامی که با ظرافتِ تمام و تدبیر تام کربلا را و عاشورا را ماندگار کرد، چنان‌که یزیدیان بدنیت و پلید هرگز نتوانستند چراغ هماره روشن و نورافزا را خاموش کنند بلکه این چراغ با ظلمت‌سوزی در طول تاریخ، هدف اصلاحگری نهضت حسینی را ادامه می‌دهد.

اینکه ما در این سه روز پاک‌ترین فرزندان این آب و خاک را به جشن می‌ستاییم و مبارک‌باد می‌گوییم، از این روست که باید و باید و باید در صراط مستقیم حسین و عباس و سجاد -علیهم السلام- گام بردارند چنان‌که پیش از این، پاسدار‌ها همت و باکری و برونسی و کاوه و بروجردی و کاظمی شدند و جانبازان به هر نفس شهادت را سرودند چنان که فرزند پر افتخار خراسان جنوبی، حضرت حجت الاسلام محمود رضا جمع آور دارد این روزها شهادت را زندگی می کند. گل نرگس خوسف، دوسال و اندی است که صدایش شهید شده است و از تکان لب هایش جز لبخند، بر نمی خیزد. مثل او هم کم نداریم که در سپاه جانبازان، زیستن بر مدار شهادت، تکلیفی است که برای ماندگاری شهادت بر عهده گرفته اند. آزادگان ابوترابی‌وار، از تهدید اسارت به فرصت آزادگی رسیدند. آنان بر مدار حق به حقیقت جانی تازه دادند و امروز ما وام دار آن حماسه پرشکوه هستیم که ما را به کربلا رساند و با نهضت حسین(ع) در دل تاریخ به حرکت درآورد تا در شکستن باطل سهمی داشته باشیم. باید که قدر دانست این فرصت را و فرصت آفرینان را که با تعریف خویش بر سلوک حسینی و عباسی و سجادی، چراغ راه شدند تا بر همه تاریکی ها فائق آییم و راه به صراط مستقیم الهی پیوند زنیم که انسان را به خدا می رساند.

باری، پاسدار را، جانباز را، آزاده را به برکت میلاد سید الشهدا، آقای جانبازان، و قافله سالار احرا، حرمت باید نهاد که این خود تکریم عظمت حقیقت است. تعظیم نام ماندگار امامت و پرچمداری جریان مقدس عاشورا. این نیز نسبتی است همیشه مانا و رمز گشایی از باوری است که عاشورا را تکلیف همه روز ها می داند و برای مردمان، نقش هایی نوشته است که در کربلا به ظهور رسید و در این میان باید در جای ایستادن و نقشی که به عهده می گیریم توجه داشته باشیم که در طرف مان حسین باشد. حواس مان باشد که غفلت، ما را در صف مقابل نبرد....

حیات / سه شنبه 20 فروردین 1398

http://hayat.ir/125-105-142779

شهرآرا / شماره : ۲۷۹۶ / سه شنبه 20 فروردین 1398 / صفحه اول و 2

http://shahraraonline.ir/shahrara/js,text.ajax?y=1398&m=1&d=20&p=1&n=08

http://shahraraonline.ir/shahrara/news/1398/1/20/pdf/1.pdf

ب / شماره 3877 / سهشنبه 20 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

http://www.birjandtoday.ir/?p=72185

ب / شماره 3876 / دوشنبه 19 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

http://www.birjandtoday.ir/?p=72090

خراسان / شماره : 20067 / يکشنبه ۱۸ فروردين-۱۳۹۸ / صفحه 16 / بدون موضوع

http://khorasannews.com/?nid=20067&pid=16&type=0

http://khorasannews.com/newspaper/PagePDF/84424

http://khorasannews.com/newspaper/BlockPrint/649664

ب / شماره 3875 / یکشنبه 18 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

http://www.birjandtoday.ir/?p=72028

ب / شماره 3874 / شنبه 17 فروردین 1398 / صفحه اول و 3 / 

http://www.birjandtoday.ir/?p=71943

دولت، همچنین در کنار خود مردانی را دارد که "مردِ روزگارِ سخت" هستند. آنانی که نامشان با حراست از ملک و ملت گره خورده است و تا سخن از نگهبانی به میان می آید، تصویر آنان نیز در ذهن نقش می بندد. چه نگهبانی از حدود و ثغور کشور مطرح باشد در برابر دشمن و شروران حرامی، یا حراست از زندگی مردم در برابر حوادث و بلایای طبیعی.

اینان جان فداها و جان پناه های مردم هستند. همراهی این همه در قاعده مردم محوری و نوع دوستی و وظیفه مندی دارد از تهدید سیل به یک فرصت برای همراهی و همکاری و دیگر یاری می رساند مان که ترجمان آیات و روایات دینی نیز هست.

اینک که در بهارانه نوروزی به آستان عید مبعث هم بار یافته ایم، زیباتر خواهد بود که این فرصت همدلی را ظرفیتی نو بخشیم به عنوان، فرصت تعالی اخلاقی.

همان چیزی که در فلسفه بعثت، پیامبر گرامی اسلام به صراحت بدان پرداخته است در حدیثِ همیشه مانای "انی بعثت لاتمم مکارم الاخلاق". پیامبر آمده است تا اخلاق ما را به کمال برساند و خودمان را برکت بخشد و آباد کند.

اگر این مهم اتفاق افتد در ما، همه زیبایی ها و خیرات و نیکویی ها هم برکت خواهد یافت و بستر برای بزرگی همگانی فراهم خواهد شد تا همه در مسیر فلسفه بعثت، روز به روز، شکوفاتر و عطر افشان تر شوند.

اصلا شاید لایه "یسر"ی که توامان با "عسر" در این حوادث، همراه شده است همین باشد که همگرایی ملی را ارتقا دهد به ویژه که در روزگارُ سخت تحریم حرامیان و دشواری های اقتصادی که برادر را از برادر دور می کند

این حوادث، باعث شود که نیاز به باهم بودن را چنان احساس کنیم که نه تنها برادر از برادر نگریزد که گریختگان هم به مدار برادری بازگردند و دوستی ها هم به برادری ارتقا یابد و اختلاف ها که ریشه در خودخواهی و خود بینی دارد، ریشه خود را خشک ببیند و خود بینی، جای خود را به دیگر بینی و نوع دوستی بدهد. این شدنی است اگر به شیرینی های پس از تلخی ها فکر کنیم.

این تجربه موفق را در جنگ تحمیلی، از سر گذراندیم و با تبدیل آن به "دفاع مقدس"، یک مکتب و سبک زندگی بر اساس آموزه های اسلام ناب، طراحی کردیم که ما را از گردنه های مرد افکن به سلامت عبور داد و به رغم خواست دشمن، توفیق را رفیق مان کرد.

آن روزها هنوز در ذهن ها هست و این روز ها را با همان سبک می توانیم به موفقیت، گره زنیم. این نیازمند آن است که مثل آن روزها خود و سازمان و یگان خود را نبینیم بلکه خدا را ببینیم و خالصانه برای خلق خدا، تلاش کنیم و اخلاق را در رفتار خویش، جلوه ای حیات بخش دهیم.

حیات / چهارشنبه 14 فروردین 1398

http://hayat.ir/125-105-142589

قرار نیست اشک تنها سنجه این باور باشد. همه نشانه ها و عشق ورزیدن ها دقیقا زمانی در مسیر درست قرار می گیرد که ما را به فهم درست و رفتار مطابق با آن، هدایت کند. من زمانی می توانم خود را با امام کاظم(ع) تعریف کنم که فراتر از احساس، رفتارم هم به هندسه تعریفی آن حضرت، شبیه باشد. این نگاه ما را به عمل بر صراط مستقیم امامت و فهم روزآمد از احادیث می رساند.

مثلا من دریافتی تازه از این حدیث دارم که حضرت ایشان  به گواه صفحه 667 جلد دوم اصول کافی، می فرمایند: لَيسَ حُسْنُ الْجِوَارِ كفَّ الْأَذَى وَ لَكنَّ حُسْنَ الْجِوَارِ الصَّبْرُ عَلَى الْأَذَى. به این معنی که؛ خوش‌همسایگى [تنها] خوددارى از آزار رسانى [به همسایه‏] نیست، بلکه خوش‌همسایگى صبر بر آزار [از جانب همسایه] است. این نیز تکلیف شهروندی ما را در تعریف رابطه با همسایه تبیین می کند که اگر هر کدام مان بدان التزام داشته باشیم، بسیاری از مشکلات اصلا به وجود نخواهد آمد که در پی رفع و رجوعش، از این پاسگاه به آن دادگاه رویم و میان قهر و آشتی به آمد و شد بپردازیم. همسایگی را البته می توان تعریفی "موسع" داد و از قرابتِ خانه به هم گروهی در فضا های مجازی هم تسری داد که افراد در این همسایگی مجازی به همکلامی حقیقی می پردازند و گاه، سخن به تندی می گراید و زمانی نیز از این فراتر رفته و کلمات، حکم مشت و لگد پیدا می کنند و بر سر و روی همسایه های مجازی می نشینند که شاید هزاران کیلومتر بین خانه هاشان فاصله باشد.

در این فضا هم باید به بازتعریف این حدیث نورانی پرداخت و خود را ملزم کرد به این که نه تنها در مباحثه به مجادله نیفتاد که اگر دیگری هم به این مسیر رفت و سخن ناپرهزانه گفت، به صبر و سلام برگزارکنیم و جز به شیوه "احسن" سخن نگوئیم. این می تواند در فضای به شد سیاست زده از نوع گروه گرایی که گاه اخلاق را شاهرگ می زند، نوش دارویی باشد به هنگام که سهراب حق جویی و حق گویی را از مرگی زودرس برهاند. به همین ماجرای سیل ها نگاه کنیم، هر کس به نوعی سخن می گوید که خار شود و در چشم آن که رقیب می داندش، فرو رود!

قصد تلخ کردن کام ها با دوباره خوانی آن تلخ گفته ها ندارم. به این هم نمی پردازم که رویه تلویزیون چقدر به "همدلی" نزدیک است و چقدر به "دوردلی". همه چیز را امروز، همگان می دانند. من فقط می خواهم کلمات این نوشته، مثل سنسوری عمل کند که هرگاه از هندسه این حدیث، پا، فراتر گذاشتیم، هشدار مان دهد و به منطق موسوی تعامل با همسایه، باز گرداند. منطقی که نه تنها از بدرفتاری و بدزبانی، پرهیز می دهد که از مقابله به مثل در برابر بدرفتاران هم دور می خواهد ما را.  باری، بد نباید گفت مطلقا و بر بد گویی دیگران هم باید، به قاعده "مروا کراما" رفتار کرد. این به تعامل و توسعه گفتمان به قاعده حق، کمک می کند و ما را در عمل به حدیث موسوی، توانا می سازد. عملی که راه گشای فرداهای موفقیت است.

فرداهایی که یاد بگیریم نقد را به آداب خویش برگذار کنیم و قلم به تخریب نگردانیم که آن کار بیل و کلنگ و بمب است و ساحت سخن از آن مبراست. در نقد به آینگی این آیین فرخنده توجه داشته باشیم تا شخص نقد شده جز به اصلاح رفتار، فکر نکند. این رویه هم به نفع آحاد است و هم منفعت کلان اجتماعی را به دنبال دارد و می تواند روابط اجتماعی را نسقی مومنانه بدهد. چنان که هر کجا، همه با هم همسایگی کردیم و "جار" را بر " دار" مقدم شمردیم، خانه خودمان اول آباد شد و هرجا که چشم بر "جار" بستیم و به فکر آبادانی "دار" افتادیم، به مکافاتی گرفتار آمدیم که دنیا را دارِ آن می دانیم اما غفلت از این دانسته ما را به شرایطِ نابایسته، گرفتار کرد پس هشدار که مرز های همسایگی را پاس بداریم.

همسایگان را در جغرافیای خاک و فضای مجازی، حرمت بگذاریم که این حرمت نهادن، حرمت می افزاید و بی حرمتی اول از همه از قدر گوینده می کاهد و بعد آرامش جامعه را برمی آشوبد. پس مراقب کلمات خود باشیم تا نیشتر نشود در پهلوی همسایه...

تابناک رضوی / کد خبر:۷۳۰۴۰۶ / تاریخ انتشار:۱۲ فروردين ۱۳۹۸ - ۱۶:۰۱01 April 201

http://www.tabnakrazavi.ir/fa/news/730406/

همدلی مردم را پاس باید داشت چه در تلخ ایامی که سیل در زندگی گروهی از هموطنان زده است و همه ایرانیان را در سوگ و تلخ کامی نشانده است، تنها نوشداروی "همدلی" است که می تواند التیام بخش زخم ها و آلام باشد. این "نوشین رفتار" را پس از "نیشِ طبیعت"، به عنوان سرمایه ای ملی، پاس باید داشت. توقع از همگان، به ویژه مسئولان، به هر جایگاه این است که در این سخت هنگامه، به جای تخریب سنگر همدلی، تهدید مشکلات را به فرصت همگرایی ملی تبدیل کنند تا زودتر از این بحران عبور کنیم. همه برای ایران باشیم که ایران برای همه ماست و به توان همه ما نیاز دارد....

اخبار مشهد / یک شنبه 11 فروردین 1398 / ساعت22:12

@AkhbarMashhad

من زمانی می‌توانم خود را با امام کاظم(ع) تعریف کنم که فراتر از احساس، رفتارم هم به هندسه تعریفی آن حضرت، شبیه باشد. این نگاه ما را به عمل بر صراط مستقیم امامت و فهم روزآمد از احادیث می‌رساند.

مثلا من دریافتی تازه از این حدیث دارم که حضرت ایشان به گواه صفحه ۶۶۷ جلد دوم اصول کافی، می‌فرمایند: لَيسَ حُسْنُ الْجِوَارِ كفَّ الْأَذَى وَ لَكنَّ حُسْنَ الْجِوَارِ الصَّبْرُ عَلَى الْأَذَى. به این معنی که؛ خوش‌همسایگى [تنها] خوددارى از آزار رسانى [به همسایه‏] نیست، بلکه خوش‌همسایگى صبر بر آزار [از جانب همسایه] است.

این نیز تکلیف شهروندی ما را در تعریف رابطه با همسایه تبیین می کند که اگر هر کدام‌مان بدان التزام داشته باشیم، بسیاری از مشکلات اصلا به وجود نخواهد آمد که در پی رفع و رجوعش، از این پاسگاه به آن دادگاه رویم و میان قهر و آشتی به آمد و شد بپردازیم.

همسایگی را البته می‌توان تعریفی “موسع” داد و از قرابتِ خانه به هم گروهی در فضا های مجازی هم تسری داد که افراد در این همسایگی مجازی به همکلامی حقیقی می‌پردازند و گاه، سخن به تندی می‌گراید و زمانی نیز از این فراتر رفته و کلمات، حکم مشت و لگد پیدا می‌کنند و بر سر و روی همسایه‌های مجازی می‌نشینند که شاید هزاران کیلومتر بین خانه‌هاشان فاصله باشد. در این فضا هم باید به بازتعریف این حدیث نورانی پرداخت و خود را ملزم کرد به این که نه تنها در مباحثه به مجادله نیفتاد که اگر دیگری هم به این مسیر رفت و سخن ناپرهزانه گفت، به صبر و سلام برگزار کنیم و جز به شیوه “احسن” سخن نگوئیم.

این می‌تواند در فضای به شدت سیاست زده از نوع گروه گرایی که گاه اخلاق را شاهرگ می‌زند، نوش دارویی باشد به هنگام که سهراب حق جویی و حق گویی را از مرگی زودرس برهاند.

باری، بد نباید گفت مطلقا و بر بد گویی دیگران هم باید، به قاعده “مروا کراما” رفتار کرد. این به تعامل و توسعه گفتمان به قاعده حق، کمک می‌کند و ما را در عمل به حدیث موسوی، توانا می‌سازد. عملی که راه گشای فرداهای موفقیت است. فرداهایی که یاد بگیریم نقد را به آداب خویش برگذار کنیم و قلم به تخریب نگردانیم که آن کار بیل و کلنگ و بمب است و ساحت سخن از آن مبراست.

در نقد به آینگی این آیین فرخنده توجه داشته باشیم تا شخص نقد شده جز به اصلاح رفتار، فکر نکند. این رویه هم به نفع آحاد است و هم منفعت کلان اجتماعی را به دنبال دارد و می تواند روابط اجتماعی را نسقی مومنانه بدهد.

شهرآرا نیوز /  یکشنبه 11 فروردین 1398

انصاف نیوز / دوشنبه 12 فروردین 1398

http://www.ensafnews.com/oeyR5

ارتش فدای ملت. ملت پناه ارتش.... این یک شعار محوری است که سربازان در مراسم مختلف مثل سرود ملی، بیان می کنند. البته این شعار، رسم الخط رفتاری و باور همه نظامیان است. چه سبز بپوشند به پاسداری یا یونیفورم ارتش به تن داشته باشند یا در نیروی انتظامی به خدمت، افتخار داشته باشند. نیروهای مسلح در ادبیات دینی هم به تعبیر باشکوه " والجنود باذن الله حصون الرعیه" پناه امن و فدایی غیرتمند ملت اند و برج و بارو چنان بلند دارند که بیگانه نتواند به چپ، زخم در امنیت ملی زند.

اینان در هنگام خطر، به آن شعار عمل می کنند چنان که در ماجرای حوادث آبی اخیر نیز، آبروی ملک و ملت شدند و با ایفای نقش قانونی خویش در کنار دیگر نهادهای مسئول و به ویژه مردم مهربان، خشم طبیعت را مهار کردند و مهربانی را معنایی نو بخشیدند.

باید شان خدا قوت گفت و به فهم تازه ای از اعجاز حضور همدلانه رسید که دل های زخم خورده از خطر را التیام می بخشد. این همدلی است که در اوج دشواری ها، امید به راحتی را افزایش می دهد و انسان را به فهم مفهوم قرآنی "ان مع العسر یسرا" می رساند تا بفهمیم که اگر با هم باشیم.

اگر برای خدا، به هم کمک کنیم، دست گره گشای حضرت حکیم قادر، در میان مان، ظرفیت صدچندان ایجاد خواهد فرمود که وعده صادق خود اوست به صراحت " یدالله مع الجماعه" . با هم که باشیم، با خدا هستیم و چون با حضرت اوییم، بزرگ ترین مشکلات هم کوچک می شود.توجه داشته باشیم که برای مردم آسیب دیده و ملت دل نگران، تلخ تر از خود حادثه می تواند شکل گیری " مچ گیری" به جای " دست گیری" باشد.

فرایندی که هم روح و روان مردم را می خراشد و هم توان ها را می فرساید. مراقب اعتماد عمومی و یک پارچگی ملی باشیم و رقابت های جناحی را به این وادی نکشانیم که بازنده این بازی نه دولت و این جناح و آن گروه که مردم آسیب دیده و ملت دل نگران و در حقیقت " جمهوری اسلامی ایران" خواهد بود.این هم برای هیچ کس، پذیرفتنی نیست که همه ما خواهان عظمت همواره و سربلندی ایران عزیز هستیم.

حیات / پنجشنبه 8 فروردین 1398 | Thu Mar 28 2019

http://hayat.ir/125-105-142563

▫️ارتش فدای ملت. ملت پناه ارتش.... این یک شعار محوری است که سربازان در مراسم مختلف مثل سرود ملی، بیان می‌کنند. البته این شعار، رسم‌الخط رفتاری و باور همه نظامیان است. چه سبز بپوشند به پاسداری یا یونیفورم ارتش به تن داشته باشند یا در نیروی انتظامی به خدمت، افتخار داشته باشند. 

▫️نیروهای مسلح در ادبیات دینی هم به تعبیر باشکوه"والجنود باذن الله حصون الرعیه" پناه امن و فدایی غیرتمند ملت‌اند و برج و بارویی چنان بلند دارند که بیگانه نتواند به چپ، زخم در امنیت ملی زند. اینان در هنگام خطر، به آن شعار عمل می‌کنند؛ چنان که در ماجرای حوادث آبی اخیر نیز، آبروی ملک و ملت شدند و با ایفای نقش قانونی خویش در کنار دیگر نهادهای مسئول و به‌ویژه مردم مهربان، خشم طبیعت را مهار کردند و مهربانی را معنایی نو بخشیدند. باید شان خدا قوت گفت و به فهم تازه‌ای از اعجاز حضور همدلانه رسید که دل‌های زخم خورده از خطر را التیام می‌بخشد.
 

شهرآرا نیوز / چهارشنبه 7 فروردین 1398 ساعت 21:30

@Shahraranews

حیات / چهارشنبه 7 فروردین 1398

http://hayat.ir/125-3-142558

آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
یک نفر در آب دارد می سپارد جان
یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند
روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید
آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن
آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید
که گرفتستید دست ناتوانی را.....

آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید
نان به سفره جامه تان بر تن
یک نفر در آب می خواند شما را
موج سنگین را به دست خسته می کوبد
باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده
سایه هاتان را ز راه دور دیده
آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون
می کند زین آبها بیرون
گاه سر . گه پا
آی آدم ها
او ز راه دور این کهنه جهان را باز می پاید
می زند فریاد و امید کمک دارد....
من را که تاب بازخواندن این قطعه نیست، شما اما بخوانید و به صدای بلند هم بخوانید تا برآشوبد سکوت را . تا برانگیزد آدم ها را تا به یاری برخیزند که امروز هر که دست توانا در آستین نگه دارد، باید یقه خود را آماده کند برای دست عدالت خدا که از آستین به در خواهد آمد. خسته ام این روز ها، شکسته ام این روز ها. من البته کم حادثه ندیده ام. با مرگ در آب هم بیگانه نیستم که هورالعظیم و هور الهویزه و جزایر مجنون را کشته ام اما آن روز ها، پاک ترین فرزندان این دیار به انتخاب شهادت رسیده بودند و آب و خاک و آسمان فرقی نداشت اما امروز، در استان های شمالی تا شیراز و خوزستان و کرمانشاه و..... انتخاب همه زندگی است و سفرهای نوروزی هم برای تازه کردن روح و تقویت انرژی است برای سال بد اما حادثه، اما سیلاب، اما مرگ، این ناخوانده ترین میهمان نوروزی، همه قاعده ها را بر هم زده است و به هر قطره، تلخی می زاید و می افزاید. آن روز های دفاع مقدس، مردم در کنار مسئولان، پای کار بودند و امروز می طلبد که مسئولان در کنار مردم پای کار باشند. همه باید دست به دست هم دهیم و شانه به شانه هم بکذاریم. سدی که همه حوادث را مهار می کند و سیلاب را هم آرام می کند نه سد های خاکی، که اراده خداباور مردمی است که با همت مضاعف، برمی خیزند. امروز هم باز این مردم اند که از دل این تلخ کامی، به شهد کامی، راه خواهند گشود. این مردم هستند که بسان مستمع، صاحب منصبان را و متولیان را بر سر ذوق همت و تلاش خواهند آورد. من در این حادثه هم به اعحاز حضور مردم ایمان دارم و مطمئنم که مردم برادران و خواهران حادثه دیده را تنها نخواهند گذاشت. یقین دارم که با امداد هم نوعان خویش، از حادثه هم داد خواهند ستاند. این باورم را با شما به اشتراک می گذارم و باور دارم فردا مردم ایران را سربلندی افزون خواهند بخشید. دنیا خواهد دید که اگر قرن ها پیش گفته ایم و خوانده ایم و نوشته ایم؛
بنی آدم اعضای یک پیکرند
که در آفرینش ز یک گوهرند....
شعار نیست بلکه باوری به شعور رسیده است و همین امروز و حتی فرداهای دور هم در این دیار؛
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضو ها را نماند قرار....
به واقعیتی سرشار از حقیقت تبدیل خواهد شد و تاریخ خواهد نوشت همت دستان و غیرت بازوان مردم سرزمین معجزه خیز ایران را که هم وطنان خود را از کوچه های تنگ و تلخ حوادث، به وادی سلامت خواهند برد، مطمئنم، شما هم با اطمینان یمی از پرشمار لشکر خدا در یاری خلق خدا باشید..... 

حیات / سه شنبه 6 فروردین 1398

http://hayat.ir/125-3-142546

نوروز مان زخم برداشت از سیلی طبیعت که بر گونه زندگی نشست. شاد می خواستیم همه مردمان را وشادتر از همه هموطنان مان را می خواهیم که حق شان هم این است اما....سیل، به خواست ما برنمی خیزد که بر مراد ما بچرخد. وقتی برمی خیزد و به راه می زند، راه خیلی ها را قطع می کند و مصیبت به بار می آورد چنان که این روز ها در شمال کشور، رقم زده است اما همه مشکلات را نباید به حساب سیلی نوشت که در زمین جاری شد.
 بخش مهمی را هم باید به نام سیلی سند زد که در نوع مدیریت و سلوک ما و مسئولان اتفاق افتاده است که اگر خسارتش از سیل بیشتر نباشد، کمتر هم نخواهد بود. در این بخش معتقدم،همه مصائب، تاکید می کنم؛ همه مصائب که دارد ما را به دیوار می کوبد به این دلیل است که از راه و رسم شهدا دور شده ایم. از این روست که رویه دیگری، برگزیده ایم که خلاف روش شهداست. همین ماجرا سیل شمال را ببینید و مقایسه کنید با آبی که به خانه مردم ارومیه افتاد در عهد شهرداری شهید جاوید، مهدی باکری. آنجا، آقای شهردار خود به خط زد و کمر همت را بست و به میدان رفت تا یارانش هم او را جلودار ببینند. در همین ماجرغ بود که یکی از زیبا ترین خاطره ها و درس ها رقم خورد. خاطره ای که شاید پیش از این هم خوانده باشید اما در این حال و هوا که برخی از متولیان غایب هستند و خبر غیبت شان در فضای مجازی،کانال به کانال و گروه به گروه می چرخد، لطفی خاص دارد که سخن آغازین را هم معنایی متفاوت می بخشد. بخوانید؛ وقتی شهید باکری این وضعیت را می‌بیند، تلفن را برمی‌دارد و گروه‌های امدادی را خبر می‌کند. گروه‌های امداد به سرپرستی مهدی باکری به سمت محلات مستضعف‌نشین که گرفتار سیل شده بودند..... در حیاط خانه پیرزنی بر سر و صورت‌زنان گفت که وسایل خانه‌ و کل زندگی‌اش زیر آوار مانده و آب به زیرزمین رفته است. گویا جهیزیه دخترش که با سختی آن را جمع کرده بود در زیرزمین جامانده و خیس شده بود. مهدی به کمک دوستانش دست به کار شد. دقایقی بعد آقای شهردار غرق گل و لای شده بود. پس از دقایقی پمپ همه آب زیرزمین را خالی کرد. پیرزن که حالش بهتر شده بود شروع کرد به دعا کردن مهدی باکری. گفت: خدا خیرت بدهد پسرم. آن شهردار فلان فلان شده کجاست تا کمی از غیرت تو یاد بگیرد. تا لحظه ای که شهید باکری وسایل را جمع کند و از خانه بیرون برود، پیرزن مشغول دعا کردن مهدی و نفرین شهردار ارومیه بود!... اما آقای شهردار خود را رسانده بود. برای فرمان دادن هم نیامده بود، خودش با عمل در میدان، یارانش را نه به فرمان بری که به همکاری می خواند. همان رویه ای که در جنگ هم داشت؛ نمی گفت بروید. می رفت و می گفت: بیایید. روشی که امروز هم از مسئولان توقع است. مردم انتظار دارند که متولیان امر را به گاه خطر و مشکلات در کنار خود ببینند. اصلا پذیرفتنی نیست غیبت آقایان. این برای جماعت حادثه دیده از خود سیل تلخ تر است. باید تکانی به خود بدهند حضرات و به سبک شهدا برگردند. اگر مسئولان به رسم باکری ها عمل کنند، مردم هم تا آخر همراه خواهند بود. اما این که آقایان به خود بینی و خودخواهی در فصل خطر غایب باشند اما مردم را همیشه حاضر در هنگام خطر بخواهند ناپذیرفتنی است. مردم دارند رصد می کنند عمل کرد ها را و حضور و غیاب می کنند وجود متولیان را و در آخر هم کارنامه را نمره خواهند داد. نمره ای که هم در این دنیا و دوران مسئولیت اثر نمایان دارد و هم در آخرت باید پاسخ گو باشند در محکمه ای که ذرات را هم به حساب می آورند. الله اکبر از دقت حساب فردا و الله اکبر از داوری مردم در روزهای پیش رو....

حیات / دوشنبه 5 فروردین 1398

http://hayat.ir/125-3-142530

آنان با متر و معیار خویش می سنجند و می بینند که خود دوست دارند در کنار خانواده، نوروز را جشن بگیرند، از بزرگ تر ها عیدی بگیرند و به کوچک تر ها عیدی بدهند.

دوست دارند نوروز را و روز های اول سال را کنار هم باشند و خوش باشند. برایشان قابل حضم نیست که کسانی چنین روز هایی را دور از خانواده و به جای سفره هفت سین، بر سفره خطر، سال را تحویل کنند.

از نگاه اینان، مردان خطر را از عاطفه و محبت بهره ای که باید نیست والا کنار دخترک شیرین زبان و پسرک مهربان را خالی نمی کردند تا در هزار کیلومتر آن سوتر، در سنگر بنشینند و بی سفره هفت سین، یا مقلب القلوب بخوانند و مدبر الیل والنهار را به دعا صدا بزنند و از محول الحول والاحوال، احسن الحال را مسئلت کنند. اما برداشت آنان با واقعیت، هزاران کیلومتر فاصله دارد.

مردان خطر، هزار بار عاشق تر بودند. آنان چنان عاشق بودند که نمی پسندیدند که نسیم، بی اجازه در زلف هموطن شان بوزد چه رسد به زن و فرزند و پدر و مادرشان. غیرت شان اجازه نمی داد پلک بر هم نهند تا بیگانه، چپ به این خاک نگاه کند.

آنان، فدایی آرامش هموطنان و مرزبان وطن بودند. افتخار اهل وطن بودند و با هزار تاسف غریب باور هموطن. نه همه هموطنان که بسیاری به درستی آنان را می شناختند و بر اساس همین شناخت، در دل شان جلوه می کردند اما خیلی هم بودند که نه آن روز آنان را شناختند و نه امروز می توانند مسئله را برای خود حل کنند که مردان حلال مشکل وطن چگونه مسئله را برای خود حل کردند که به این درک برسند تا به عشق متعالی تر دست یابند.

آنان با درک تازه از مفاهیم حیات، به پاکیزه جانی رسیده بودند و به مرتبتی والا که عشق بزرگ تر بدانان بخشیده بود. نکته ظریف همین جاست.

آنان چون به عشق برتر و یار نکوتر رسیده بودند از عشق زن و فرزند، گام آن سوتر نهادند و به خدا رسیدند. این البته مسئله ای است که با ماشین حساب نمی توان حل کرد. معرفت و فقط معرفت می تواند پاسخ این چرایی را بیان کند.

نسل این مردان در زندگی امروز هم چنین انند. باز هم بر مدار ایثار دیگران و به ویژه وطن و ایمان را بر همه چیز ترجیح می دهند. باز هم هستند و باور دارم که قوام زمین و قرار زمان به حرمت همین بقیه السیف شهداست والا گمان نمی کنم امثال ما را آنقدر حرمت مانده باشد که به احترام ما، میهن سرفراز بماند. بگذریم، شب از نیمه گذشته است.

دارند به انتظارتحویل سال، لحظه ها را می شمارند، من اما دارم حروف را کنار هم می نشانم تا به روایت مردانی برخیزند که زیباترین جلوه های عشق بودند و بالاترین محبت را به خانه و خانواده داشتند اما برای تحقق فرمان حضرت خداوند، باید از خود می گذشتند تا ایمان بماند و ایران بماند و نوروز، در حصه مردم این دیار هم چنان قرار داشته باشد.

برخی از این مردان رفتند و سی نوروززهم از پی شان آمد اما آنان نیامدند و در سر سفره های هفت سین فقط قاب عکسی از آنان حضور دارد اما در همین حضور هم هیمنه عشق به تمامه خود را نمایان می کند.

انگار امروز هم می خواهد به ما یادآوری کند که خداوند اجر کسانی که برای رسیدن به عشق بزرگ تر از عشق کوچکتر گذشتند را صد چندان حساب می کند. نوروز هم گواه این حساب خداوندی است که به هر بهار، گل ها را به عنوان نماد شهیدان شکوفا می کند تا بدانیم که در کائنات، شهید را عظمتی است که جز اهل شهود به درک آن عارف نمی شوند....

حیات / پنجشنبه / اول فروردین 1398

http://hayat.ir/125-105-142524

Powered By
  BLOGFA.COM