بارثاوا / شماره 10 / اسفند 1396 / صفحه 10

حیات / تاریخ انتشار: دوشنبه ۲۸ اسفند ۱۳۹۶  | شناسه مطلب: 137938

http://hayat.ir/fa/137938/

http://hayat.ir/fa/content/id/pdf/id=137938

file:///C:/Users/Admin/Downloads/test.html

file:///C:/Users/Admin/Downloads/2%20(2).pdf

ب / شماره 3590 / دوشنبه 28 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

ب / شماره 3589 /  یکشنبه 27 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

 خب، طبیعی هم هست. در حضور خورشید، ستاره هم که باشد، ناپیداست و حتی بالاتر؛ ماه هم به چشم نمی آید. آن فصل پر فضیلت هم همین طور بود. در شکوه آفتاب شهادت، ماه و ستاره ، جلوه ای نداشتند اما امروز پس از سه دهه که نگاه می کنیم به آن روز ها خیلی چیز ها دیدنی است و خیلی از پیام ها خواندنی.

 خب، این هم طبیعی است. در نبود خورشید، به مهتاب و ماه باید دلخوش بود و آن هم که نباشد باید به ستاره ها چشم داشت برای پیدا کردن راه. تازه در نبود ستاره ها، یک چراغ فانوس هم راه را نشان می دهد و گاه یک شمع، انجمنی را گرد می آورد و به معاشقه با پروانه می پردازد و هوش از سر عالم و عاشق و عامی می برد تا نقاش، قلم بر بوم زند و شاعر به غزل برخیزد و سراغ یار رفته بگیرد که؛ شمع و گل و پروانه و بلبل همه جمعند/ ای دوست بیا رحم به تنهایی ما کن....

 حالا، این شده است قصه ما در حسرت روزهای آفتابی دفاع مقدس. دیگر شهیدی بر خاک نمی افتد تا عشق به آسمان برخیزد و معرفت ، ملک و ملکوت را در نوردد. دیگر جانبازی به خون خود مهتاب را بر زمین نقاشی نمی کند.

 دیگر مردی خاکی پوش از کوچه ها نمی گذرد تا خدا را به یاد ها آورد. در روزگاری چنین خشکسال ما به نشانه هه و خاطرات آن روز ها دلخوشیم و از هر اثر، پی موثر می گردیم و با او همراه می شویم. چفیه، پیشانی بند، فانسقه، کلاه آهنی و.... همه آن نماد ها، بارها و بارها ما را به آن روز ها برده و غبار از ما برگرفته است. همه آن ها برای ما عزیزند حتی آن لیوان های پلاستیکی قرمز که با لب های ذکر گوی رزمندگان، راز ها داشتند.

 دیروز که باز کوچه گرد خاطرات در فضای مجازی بودم به این مطلب رسیدم که مثل یک معبر می تواند از دل میدان مین فراموشی و غفلت، دوباره ما را به منطقه امن آن منطق برتر برساند. شما هم بخوانید، من هم برای چندمین بار با شما می خوانم؛

 یادش_بخیر آن روز های ناب و آن شب های آفتابی آفتابی آفتابی.

یادش بخیرسادگی سادگی سادگی
یادش بخیر نماد های ماندگار
یادش بخیر چایی و کتری 
یادش بخیر.....
خلوص لیوان_قرمزها را می‌گویم!
که اگر چایی صبحانه داشتند
یا گاهی هم شربت شهادت
رنگ عوض نمی‌کردند!!
کاش آدم‌های مهم،
مثل آن لیوان_قرمزها بودند؛
که از پست‌ها رنگی عوض نمی‌شد!

من چند بار دیگر هم این پست را می خوانم. شما هم یک بار دیگر بخوانید لطفا.بخوانید و ببینید برخی افراد چطور رنگ در رنگ می شوند و هر جا که می روند، رنگ آنجا را می گیرند.

 اصلا بی خیال رنگ و رنگ گرفتن، مگر این ها علامه و همه فن حریفند که تا از این پست، بر داشته می شوند،

 در پست دیگر می نشینند؟ مگر همه تخصص ها را دارند این حضرات که از این نهاد به آن نهاد می روند که میان ماموریت هاشان به لحاظ تخصصی، هزار فرسنگ فاصله است؟

 این ها تخصص ندارند بلکه رنگ دارند و مدام هم عوض می کنند و این گونه است که همواره صاحب پست و« دائم المسئولیت» اند و جوانان عالم و دانش آموخته باید زیر دست آنان کار کنند که اگر به توان علمی و احرایی باشد، صد تا مثل آن ها باید زیر نظز جوانان شایسته ما کار کنند

 اما....یاد لیوان های قرمز بخیر و یاد مردانی که انقلاب و ایران و منافع ملی و حق التاس و بیت المال، خط قرمز شان بود که به جان، پاسش می داشتند اما امروز... چه بدند این بلور های هزار رنگ!

 حیات / تاریخ انتشار: جمعه 25 اسفند 1396| شناسه مطلب: 137875

http://hayat.ir/fa/137875/

ب / شماره 3588 /  شنبه 26 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

ب / شماره 3587 / پنج شنبه 24 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

ب / شماره 3586 / چهار شنبه 23 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

خراسان / شماره : 19780/  سه شنبه ۲۲ اسفند-۱۳۹۶/ صفحه اول و 5/ اجتماعی

خراسان جنوبی / شماره : 2674 / سه شنبه ۲۲ اسفند-۱۳۹۶/ صفحه اول و 2/ اخبار

http://khorasanjonobi.khorasannews.com/newspaper/BlockPrint/188836

خراسان جنوبی / شماره : 2674 / سه شنبه ۲۲ اسفند-۱۳۹۶/ صفحه اول و 2/ اخبار

http://khorasanjonobi.khorasannews.com/newspaper/BlockPrint/188836

وقتی "معیارِ معصوم" داریم، خیلی خوب است همه باور‌ها را با آن تراز کنیم چنانکه باید و باید و باید، رفتار خویش را نیز با آن بسنجیم چنانکه پیشینیان ما، یعنی ساکنان عصر امام معصوم(ع) سنتی نیکو داشتند که به محضر می‌رسیدند و به عرضِ حالِ ایمانِ خود می‌پرداختند تا امام درستی‌ها را امضا فرماید و نادرست‌ها را به اصلاح به طریق صواب آورد. حالا هم راه همان است. اگر چشمِ خاکی ما را توان دیدن نیست، خطِ نورانیی که ترسیم فرموده‌اند هست و ترازی که تبیین کرده‌اند نیز هم و ما می‌توانیم بهره خود را از این ساحت برگیریم لذا می‌توانیم آن سنت مرضیه را حفظ کنیم. مثلا برای روز 22 اسفند که به نام جاودانه شهدا افتخار یافته است، می‌توانیم خوانشی نو در احادیث رضوی داشته باشیم و عظمت ماجرا را بهتر دریابیم در پاسخ به این پرسشِ برای مومنان، راهبردی که؛ اولین کسی که وارد بهشت می‌شود کیست؟ چه، این پرسش شاید در اذهان فراوانی نقش بسته باشد. مهم و باز هم مهم هم هست. این اهمیت در اندازه‌ای است که اولویت نگاه خداوندی را نشان می‌دهد و می‌توان عشق‌های زمینی خدا را از این دریچه دید. پاسخ را اما، عالم آل محمد از زبان محمد رسول الله(ص) نقل می‌فرمایند با سلسله سندی از جنس نور. از جنس صداقت و امانت که چنین در کلام اهل حدیث نشسته است؛
عن الرّضاء علیه السلام عن آبائه علیهم السلام، قال، قال رسول‌الله صلی‌الله علیه و آله: افضل الاعمال عند‌الله ایمان لا شکّ فیه و غزو لاغلول فیه و حجّ مبرور و اوّل من یدخل الجنّه شهید...به این معنا که؛ امام رضا علیه السلام از پدران خود علیه السلام از قول پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله نقل کرده که آن حضرت فرمود: برترین اعمال نزد خداوند، ایمانی است که در آن تردیدی نباشد و رزم و پیکاری که در آن خیانت در ((غنیمت)) نباشد و حج مقبول. و اولین کسی که وارد بهشت می‌شود شهید است.(1)
قهرمانی که به جان از ایمان دفاع می‌کند و خود را به شانی می‌رساند که حضرت خداوندگار به گواهی جاودانگی‌اش می‌آید که؛ وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ‌الله اَمْوَاتًا بَلْ اَحْیَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ (2) و در میان این جاودانان، اما گاه بشکوه در شکوه نگاه عاشقان غریب، جور دیگری تحریر می‌شود که از نام خویش هم دست شستند و شناسنامه‌های این دنیایی را به کوثر عشق شستند تا با نام شهید، فقط نام شهید شناخته شوند، مثل شهید گمنام در زبان خلق. می‌گویند گمنام اما من بر همان برداشت اول، معنای گمنام را نمی‌فهمم. مگر معروف‌تر از شهید کلمه‌ای می‌توان یافت که هم در زمین شهرتی آسمانی داشته باشد و هم در آسمان فرشتگان خدا را دچار خویش کند؟ مگر می‌توان صاحب جاهی را یافت که جهان را به احترام بر انگیزاند و حرمت را احترامی مضاعف بخشد؟ می‌گویند گمنام. اما کدام گمنام است که نام آوران با شانه گذاشتن به زیر تابوتش نام می‌جویند؟ کدام گمنام است که مردمان را پروانه می‌کند و به گرد خویش می‌کشاند؟نه تو – ‌ای شهید- گمنام نیستی، هیچ شهیدی گمنام نیست. قصه شما و نام چنین است که کسی لباس خویش را در بیاورد و لباس حضرت عشق را بپوشد و چون او بودن را چنان به رفتار در آید که هر کس که او را دید نام عشق را بر زبان آورد که انگار نه او بل خود عشق را دیده است. بله تو نام شناسنامه‌ای خود را خط زدی تا شناسه عشق شوی و چنین هم شدی تا تو را با نام نامیرای شهید بشناسند و به تو تقرب جویند که تقرب به شما، قربت یافتن به خداست. و چقدر پر شکوه است که انسان از خلیفه اللهی به اوجی برتر برسد که خدای خویش را خلیفه خود ببیند که خود فرمود من جانشین شهیدم در میان خانواده اش. حالا یک بار خانواده می‌شود پدر و مادر و خواهر و برادر و زن و فرزند، یک بار هم می‌شود یک ملت. و چقدر خوش بختیم ما ایرانیان که به ازای هر شهید همیشه خدا را در کنار خویش داریم. بله، تو گمنام نیستی بل نام آوری هستی بلند آوازه که خدا تو را نشان خویش گذاشته است در زمین تا مردمان راه آسمان را گم نکنند و من مطمئنم تا شما هستید، همیشه نیز مثل بر مدار توحید خواهد بود و ما به فهم تازه‌ای از توحید خواهیم رسید و به هرچه غیر خداست، "نه" خواهیم گفت و در جغرافیای "لااله الا الله" زندگی خواهیم کرد چه شهید، اندوخته ماندگار ما در درگاه دوست است. صدقه جاریه‌ای که مدام بر آن اندوخته می‌شود هرچند دیگران را دریا دریا عزت می‌بخشد. ما به این کلام امام رضا(ع) جان روشن داریم که؛خَیرُ مالِ المَرءِ ذَخائِرُ الصَّدَقَهِ. بهترین مال‏انسان، اندوخته‏هاى صدقه است. (3) باری،شهید ذخیره استراتژیک اسلام است. گنجی که تا همیشه مسلمانان را برخوردار نگهمیدارد و مرز‌ها شان را هم ایمنی می‌بخشد. و البته ما مردمان نیزهمیشه باید به یاد شهدا باشیم و درآستانه روز شهید این یاد را باید فریاد کنیم تا دنیا بداند ما با شهدای مان و با آرمان‌ها شان، زندگی می‌کنیم. حرف نمی‌زنیم، شعار نمی‌دهیم؛ زندگی می‌کنیم. روشنایی موجود به رغم ابرهای تیره، به برکت همین است والا قصه جور دیگری رقم می‌خورد....
پی نوشت:
1 – بحار الانوار، ج66، ص393، حدیث75
2 – آل عمران، آیه 169
3 - تنبیه الخواطر: 2/182

جمهوری اسلامی / شماره 11115 / سه شنبه 22 اسفند 1396/ صفحه 3/ خبر / چ2

http://jomhourieslami.net/index.php?year=1396&month=12&day=22&category=3&#

http://jomhourieslami.net/?newsid=167077

صبح نو/ شماره 438 / سه شنبه 22 اسفند 1396/صفحه 7/ زندگی

ب / شماره 3585 / سه شنبه 22 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

ب / شماره 3585 / سه شنبه 22 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

شهادت، برای من مصداق تام و تمام ویخرجهم من الظلمات الی النور است که در ولایت الله، در ساحت عشق بی پروایِ حضرتِ دوست، حدیث من طلبنی وجدنی می خوانیم و در شکوه من وجدنی، به عظمت عشقنی می رسیم و روشن است که از عشق جز عشق نخواهد خاست.  این که برخیزد جز "قتلته" نخواهد نشست و کیست که نداند دیه عشق بر ذمه حضرت عاشق، از جنس معشوق است و "ان دیته" چنان شوق انگیز می شود که برای شهادت مسابقه می دهند چه خوب می دانند که هرکس باز ماند از این فرصت از نعمتی چنان بزرگ محروم می شود. راز باریک تر از موی ما و دنیا همین جاست. آنان پایان جنگ را آغاز زندگی خود می دانند و جشن می گیرند اما ما، پایان جهاد را آغاز حسرت می دانیم و زبان به افسوس می گشائیم. آری، شهادت، ورود جاودانه در ولایت حضرت عشق است و قهرمان این افق گشایی نیز بزرگی است به نام خدایی شهید که به حق کلمه طیبه است. هم طیب و هم طاهر و مطهر. هم انسان را پاک می کند و هم زمین را و هم زمان را. مگر ما زمان را به خون شهیدان از لوث طاغوت پاک نکردیم؟ مگر وجب به وجب خاک جبهه را به خون طهارت ندادیم از لوث وجود ناپاکان متجاوز؟ مگر خود در دریای شهادت صاف و صافی نشدیم؟ چرا، پاسخ همه این سوال ها مثبت است. ما با شهادت به پاکیزه جانی و پاکیزه زمانی و پاکیزه زمینی رسیده ایم و تقویم ما پیشانی نوشت های فراوانی دارد که به نام بسیاری از شهود چشیدگان، نام بردار شده است با این همه یک روز هست که نام مانای همه شهیدان در آن جمع می شود به نام مبارک" روز شهید" روزی که نوروز است برای اهل شهادت. روزی که هر سال باید در تقویم باور ما پر رنگ تر شود و زندگی ما را هم رنگ شهید زند. البته دوست تر داشتیم روز شهادت یکی از ائمه به این نام سند می خورد اما در این نام گذاری هم ظرافت هایی است که می تواند توجه را برانگیزد از جمله این که در واپسین روز های زمستان است و می توان گفت، شهید ما را در آستانه بهار قرار می دهد چنانکه پیش از این هم در انقلاب اسلامی ما را به بهار آزادی رساند. ما به برکت شهدا، از روز های سخت و سرد گذشتیم و به "هوای دل پذیر" رسیدیم. قصه شب هم همین است؛ اوج تاریکی و سیاهی شب، درست آغاز روشنایی است که جهان را به صبح می برد. حالا هم در پایان سال، این شهدایند که سرود روشنی می خوانند و خلق را به سفره های نور الهی ، میهمان می کنند. این شهدایند که "لاله"  می شوند تا بهار بیاید و مردم به "لااله الا الله " به توحید برسند پس حق است که آخرین روز های زمستان مان را به نام شهدا، بهشتی کنیم و به یاد داشته باشیم که اذان بهار از حنجر زمستان ، آواز می شود به نام شهید. زمستان برای شهید در نگاه ما خون باران است که به آب  و باران هم آبرو می دهد و خطایی را مانند است که بشکوه صد صواب در خویش دارد چنانکه مولوی بزرگ- علیه الرحمه- می گوید؛

ب / شماره 3584 / دوشنبه 21 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

مادر، عزیز است. این ملت و آن ملت و این دین و آن آیین هم ندارد. نام مادر که به میان می آید، همه به احترام برمی خیزند مگر آن که توان برخاستن نداشته باشند که اینان، در جان برمی خیزند و جهان را بر مدار مادر می خواهند. مادر عزیز است در همه جای جهان اما در ایران ما عزیز تر چه مادر، عمود خیمه خانواده و ستون محکم و قابل اتکای همه اعضای خانه است حتی برای پدر. همین زنانی که در کوچه و بازار، به سادگی و سلامت آمد و شد می کنند و گاه بعضی هاشان شکستنی هم می نمایند اما پای خانواده که به میان آید، شیر هم از مواجهه با مادران می گریزد که اینان، به جان، برای نجات خانواده و دفاع از کاشانه خود مبارزه می کنند. برخی از این مادران اما، جغرافیای خانه را بسیار توسعه داده اند در اندازه ایران، حتی بیشتر؛ به اندازه جغرافیای حق طلبی. فرزندان خود را هم فراوانی بخشیده اند باز به اندازه همه مردمان ایران حتی بیشتر؛ همه حق خواهان جهان که نمونه هایش را در شکوه مادران شهدای مدافع حرم و نگهبانان سلامت جهانی از بیداد تروریسم و قاچاق مواد مخدر، دیده ایم و می بینیم. مادرانی که از فرزندان که جان جانان شان هستند در راه تحقق آرمان بلند خویش می گذرند و شاید در ایامی چنین، کسی نباشد که به مبارک باد روز مادر شان برود. باکی هم ندارند و حتی توقعی نیز هم. افق نگاه آنان چنان بلند است که با قصورها و تقصیر های ما ، دچار کوتاهی نمی شود بلکه باز ما را در سفره دعایشان، جایی و سهمی به غایت کریمانه است. آنان به همین که ما به سلام مادر خونی و شناسنامه ای خود برویم راضی اند اما ما هم آیاراضی می شویم از خود که با چشم بسته از دریچه های روشن نگاه شان بگذریم؟آنان خود را طلبکار نمی دانند اما آیا ما بار سنگین یک تکلیف بزرگ را بر شانه هامان حس نمی کنیم؟ به هر روی این روز ها لحظات به نام مادر ،شیرین می شود و زیبایی لبخند ها ، برای فرشتگان هم شوق انگیز می شود اما یادمان باشد اگر می توانیم، به سلام « مادران ایران» برویم. مادرانی که مانایی این ملک را به خون فرزندان خود امضا کردند و گاه به خون چند فرزند. اولی را که به خاک سپردند، قد راست کردند برای راهی کردن فرزند بعدی. شاید این آمار ما را به افتخار، سر فراز تر از همه سرود های عالم کند که در فضایی نفس تازه می کنیم که مادرانی چنین بزرگ، نفس ها را با یاد خدا، طعم ذکر می بخشند؛ ۸ هزار و ۱۸۸ مادر، دو فرزند خویش را تا شکوه شهادت بدرقه کرده اند و ۶۳۱ نفر نیز جامه ذبیح اللهی را زینت قامت سه فرزند خود کرده اند. ۸۲ مادر هم چهار فرزند خود را برای امن ماندن چهارگوشه وطن تقدیم کرده اند. ۲۱ مادر هم به تیمن نام پنج تن آل عبا، پنج فرزند خود را فدا کردند و شش مادر هم از عزای شش فرزند خود، راست قامت برخاستند تا مادران امروز، اسوه هایی برای استقامت داشته باشند و پدر ها ، پایمردی را هر روز درس بگیرند و درس بدهند و آوازه اش را به جهان صلا دهند که این جا ایران است، جایی که یک مادر، هفت شهید تقدیم می کند تا دیده ها به شهود برسد و دیگری هشت شهید می دهد به شمار طبقات بهشت برای عیان شدن جلوه هایی از بهشت در این دیار. شاهکار را اما به نام دو مادر باید نوشت که هر کدام، ۹ شهید دادند و هنوز خود را بدهکار ملک و ملت می دانند. حال آیا تکلیف موکد شده نداریم به سلام شان برویم روز مادر را؟ آیا مسئولان وظیفه ای ندارند؟ حرف فراوان است اما کوتاه می کنیم سخن را به این که مادر را حرمت باید نهاد به ویژه آنانی که عظمت چادرشان همه ایران را در بر می گیرد و در ایستادگی« زبرالحدید» اند و بسیاری از فهم آنان عاجزند به ویژه قدرت مداران که این عظمت های مجسم را چنین باید معرفی کرد؛ مادران ایرانی، مادرانی قوی تر از بمب اتم! مادرانی که اقتدارشان را هیچ تحریمی نمی تواند تضعیف کند... .

خراسان / شماره : 19778 / يکشنبه ۲۰ اسفند-۱۳۹۶/ صفحه 16 / بدون موضوع

http://khorasannews.com/?nid=19778&pid=16&type=0

http://khorasannews.com/newspaper/BlockPrint/608201

اول: مادر است دیگر، پسر هم نیاید برای تبریک روز مادر، مادر می رود به دیدنش. چه کند ، مادر است دیگر. پایش درد کند هم می رود. زمستان باشد هم می رود. راه دور باشد هم می رود. مثل این مادر.... آغوشِ پسر را به اندازه همه مزارش می بیند و در بغلش می افتد. ببخشید، دوباره به این عکس نگاه کنید. مادر دارد هم قد پسر می شود. باید هم بشود عید است آخر! شما که غریبه نیستید، من الان سرِ مادر را در آغوشِ پسر می بینم. دارد نوازش می کند مادر را. دارد توضیح می دهد که اگر نیامدم، به حساب بی محبتی نگذار، خاک، دامن گیر شد والا به سر می آمدم به پایت. مادر هم حتما دست نوازش می کشد به صورت شرمگین پسر که؛ جان مادر! من و تو ندارد. کم نیامده ای و حالا بگذار من بیایم. به جایی بر نمی خورد. مهم دیدار است. مهم گل روی توست. مهم این است که کنار هم باشیم. من آمدم و حالا کنار هم هستیم. گل هم نمی خواهم بیاوری، خودت گلی پسرم، گلِ سرخِ خدا. اصلا شهید، راز رویش گل های لاله است. گل ، در جان توست که جهان را بهار می کنی. من هم آمده ام تا از نزدیک بو بکشم این بهار را....

دوم: مادر است دیگر، به فرزندانش افتخار می کند. هرچه بچه ها رشیدتر باشند و موثرتر، این افتخار هم بیشتر است. سر بلند می کند مادر به نام فرزندانش. مدام اسم شان را می برد. یک پسر می گوید، صد پسر از دهانش می ریزد. حالا این پسرها شهید شده باشند که دیگر نور علی نور است. نه فقط مادر افتخار می کند که همه افتخار می کنند اما فخر مادر یک چیز دیگر است. زنده که باشد با قاب عکس شان زندگی می کند. لبخند می زند به لبخندشان. باهاشان حرف می زند. درد دل می کند حتی دیده هایش را برایشان تعریف می کند و آنان را بیرون از قاب و در زندگی خود می بیند اما وقتی لبیک را به ارجعی الی ربک برکشید، باز از نام آنان جدا نمی شود. سنگ لوحش می شود سند افتخار. می شود سجل معتبری که در هر دو دنیا اعتبار ویژه دارد. می شود براتِ عبور از آتش، می شود چراغ راه بهشت. حالا پدر بچه ها هم اگر شهید باشد، نور علی نور می شود به ضریب نفس هایی که به تنهایی بر کشیدی مثل بانوی بزرگ ایران، عصمت خامه چین خیابانی، همسر شهید والا مقام، عبد الزهرا کاشی و مادر هفت ستاره فروزان آسمان شهادت، علی، حسین، رسول، عباس، کاظم، محمدرضا، باقر. هشت شهید به نشان هشت طبقه بهشت. هشت شهید برای هشت گوشه آسمان. بله، مادر است دیگر، به هفت پسرش و به همسرش افتخار می کند...

حیات / تاریخ انتشار: یکشنبه ۲۰ اسفند ۱۳۹۶| شناسه مطلب: 137809

http://hayat.ir/fa/137809/

نوروز در پیش است و گاه نوشدن دارد به ناز و نوازش ما را می خواند اما برای سلام به نوروز باید آدابی را رعایت کرد و به ادبی مفتخر شد که نام آن را فرهنگ می گذارند. فرهنگ البته گستره ای دارد که تمامی زندگی را در بر می گیرد و به قول معروف از گرافیک تا ترافیک ذیل آن معنا می شود. از این منظر باید فراز های مختلف را در نظر داشت از جمله اینکه؛

فرهنگ یعنی: قیافه آنچنانی داشتن و لباس گران‌قیمت پوشیدن نشانه‌ برتر بودن نیست ای بسا که نوپوشی باشد کهنه اندیش و کهنه پوشی باشد نو اندیش. وقتی نگاه ظاهر بین باشد، جامه را خواهد دید اما صاحبلان بصیرت، جان را می بینند و جانمایه را چنانکه می گویند شیخی و عالمی جلیل القدر اما در قامتی معمولی به سراغ پادشاهی رفت اما راهش ندادند. آن هوشمند رفت و گشت و لحاف دوز مردی فربه و بلند قامت را یافت و جامه ای بر او پوشانید و به همراه خویش – به ظاهر همراه او- به کاخ رفت و به حضور شاه رسید. آنجا آن مرد قوی هیکل را به نام عالم معرفی کردند . شاه با او گرم سخن شد و در بازدید از مکانی پرسید این جا برای چه کاری مناسب است؟ آن مرد – به پیشه خود اندیشید و – گفت : برای اینکه پنبه بیاوریم و بزنیم و لحاف درست کنیم! شاه به تعجب، چشم چرخاند تا آن عالم – که به ظاهر ملتزم رکاب بود- گفت: این جا ، با این ویژگی ها برای کتابخانه و آزمایشگاه مناسب است. شاه دست بر شانه مرد گذاشت که عالم تویی نه این مرد و عالم ماجرا را باز گفت و از آمدن و راه نیافتن گفت و از اینکه مجبور شده است این ماجرا را طراحی کند تا به دیدار برسد. این قصه امروز هم صادق است در جریان زندگی ما. امروز هم برخی ها برای عیار سنجی مردم به قیافه و لباس نگاه می کنند و اگر به جایی برنخورد می گویم در واگذاری مسئولیت ها هم لباس- به معنای خویشاوندی و نسب- را در نظر می گیرند که دامنش به دامن که گره خورده است و گاه "فربه مردی بلند قامت" که خونش با فلانی از یک قوم است کار را به دست می گیرد و دست توانای مردمان عالم کوتاه می ماند و نتیجه را همه می دانند و نگوئیم بهتر است اما اهل فرهنگ به جان و جانمایه توجه دارند تا به جامه، به توان می نگرند نه خویشاوندان. قدیمی های ما با همان صداقت و فرهیختگی، قیافه را چون نقش بر دیوار می دانستند و قامت را به خود دیوار تشبیه می کردند و به دنبال توان و کارایی فرد نگاه می کردند. نگاهی که اگر امروز هم مد نظر باشد همه چیز درست می شود. این را همه می دانند و حتی خویشاوند باز ترین افراد هم وقتی برای کار خودشان بخواهند نیرو بگیرند، دور از چشم خویش و آشنا به دنبال افراد توانمند می گردند اما وقتی کار، خصوصی نیست و حقوق از بیت المال است، بدون در نظر گرفتن توانایی ها، خویشان خود را به صف می کنند و این البته اقدامی نه تنها ضد فرهنگی که فرهنگ سوز است.....

ب / شماره 3583 / یکشنبه 20 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

صبح نو / شماره 435/ شنبه 19 اسفند 1396 / صفحه 10 / زندگی

فرهنگ یعنی: عذرخواهی نشانه‌ی ضعف نیست بلکه نشانه اقتدار شخصیتی است. انسان مقتدر وقتی می بیند که قدمی نا به جا برداشته است، ضمن عذر خواستن، قدم ، پس می کشد اما انسان های ضعیف، فرصت عذر خواهی هم به خود نمی دهند و در همان رفتار اشتباه خود ، به مرداب دچار می شوند و عاقبت دست و پا زدن در مرداب را همه می دانیم که چه مرگ دردناکی است .
فرهنگ یعنی: کینه‌ها وبال گردن خودمان هستند و انسانِ عاقل، هرگز بار سنگین و بد بو و سلامت کش را مدام به شانه نمی کشد و در دل، که خانه میهمانی عشق و اریکه خداوندی است، نه زباله می ریزد و نه شیطان را اجازه ورود می دهد چه رسد که برایش تخت و تاج هم فراهم کند. دیده ایم و می دانیم که اهل کینه ، بیش از همه خود را می آزرند. قبل از همه خود را زخم می زنند و در نهایت هم آنچه در هم شکسته می شود خودشان هستند. کاش یادمان بماند این روز ها که در مقدم نوروز، خانه تکانی می کنیم و فرش می شوییم و در و پنجره را پاک می کنیم، یک سصری هم به دل مان بزنیم و دل تکانی کنیم. این می تواند ما را سبکبال تر از همیشه به استقبال نوروز ببرد که آمده است تا روز ها و روزگاران ما را نو کند. حیف است در نو شدن طبیعت و در گل افشانی زمین ما در کهنگی قهر ها و کینه ها بمانیم. حیف است به سادگی یکی از مولفه های مانایی نوروز که تازه شدن دیدار ها و دل هاست را به شکست بکشانیم که غرامت این شکست، درهم شکسته شدن خود ما خواهد بود.باری، نوروز در راه است. با دل پاک و چشم پاک و به کوری چشم آنانی که نگاه ناپاک دارند بر محمد و آلش درود فرصتیم و نو شویم تا نوشود جهان برای ما و نوروزمان نیز شکوفا تر از همیشه جان و جهان را بنوازد.....

ب / شماره 3582 / شنبه 19 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

بله، این روز ها چشم ها جلوه های ناب می بینند از رابطه زلال مادر- فرزندی در کوچه های جامعه که امید به فردای بهتر را در دل رنگ و رشادتی ویژه می بخشد. مادر ها هم اما چشم انتظار به در دارند تا فرزندان شان بیایند و لبخند در لبخند بشکفد از پس دیداری که تازه می شود و چه قشنگ است این دیدار ها. گوارا باد به هرکس که توفیقی چنین و حسی زیبا دارد اما.... 

این اما که پایش را وسط نوشته می گذارد یعنی یک حرف می خواهد بگوید که خلاف عادت نوشته است و انگار می خواهد دست مخاطب را بگیرد و به جای دیگری ببردش. جایی که به غفلت از آن شاید فراموش کرده باشد. شاید هم حواسش به آن نباشد اما این جناب« اما» هم غبار می روید و هم به یاد می آورد و هم راه را نشان می دهد. 

اینجا هم می خواهد با تکریم مقام مادر، به یاد مان آورد که مادرانی هستند واجب الحرمه که برای همه ما و حتی وطن ما، شانی مادری دارند و این روز ها باید با احترام تام برخاست و دسته گل برداشت و جعبه شیرینی را نیز و به زیارت این مادران وطن رفت چه آنان با اهدای فرزندان خود بر سبیل شهادت، به مقام مادری همه ما و مادری ایران عزیز رسیده اند و حق است که در مناسبتی چنین شکوهمند حواس مان باشد که باید به هر نوع که می شود به زیارت شان برویم. 

ان شاالله بنیاد شهید و تشکل های دفاع مقدسی، این ماموریت را از طرف جامعه ایثارگری انجام دهند تا هیچ مادری، تا کید می کنم،« هیچ مادر شهیدی» در حسرت آیین روز مادر نماند بلکه باورمندان طریق شهادت و همرزمان فرزندش، به نیابت از شهید به «آستان بوسی» مادر بروند و در زلال نگاه و دعایش، سعادت را برای خود و همه و همه ایران مسئلت کنند که دعای چشمان بارانی و دل هایی که با خدا رابطه خویشاوندی دارند به اجابت نزدیک است ، بسیار نزدیک. 

اینکه از رابطه خویشاوندی خاص اینان با حضرت خدا گفتم نه بر سبیل سخن که مستند به حدیث قدسی است که حضرت حق خود را جانشین شهید در خانه و در میان خانواده اش معرفی می فرماید و روشن است که دعای مردمانی چنین در حوالی اجابت بنشیند پس به این دعا ها بیش از هر دعایی امید بندیم و از آنان بخواهیم دعایرخود را در لطفی عام، شامل همه عالم و آدم کنند تا آدم ها به مرتبت بالای انسانیت برسند و عالم ذیل هدایت عالمان مهیای ظهور شود. 

باری، روز ها به نام مادر، فخر می کنند و گل ها هم بی تابند و شیرینی ها نیز تا به سلام مادران شهدا بروند و این نیز دقیقا در فرایند ذکر و یاد شهدا معنا می شود که کمتر از شهادت نیست. این نیز ماموریت امروز همه ماست تا با احیای امر شهادت بر سفره دعای شهیدان ، بنشینیم...

 حیات/  تاریخ انتشار: جمعه / پنجشنبه/۱۸ اسفند ۱۳۹۶  | شناسه مطلب: 137776

http://hayat.ir/fa/137776/

ب / شماره 3581 /پنج شنبه 17 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

ب / شماره 3580 /چهار شنبه 16 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

ب / شماره 3580 /چهار شنبه 16 اسفند 1396/ صفحه اول و 3

خدا در رحمت روز افزون خود بگیرد شهدا را که با خونِ خود، سخن می گفتند. ترجمانِ این خون هم ایمان به ولایت و اطاعت از امام و نفی همه جور زور و ستم در هر جای جهان بود. بسیارشان هم در وصیت نامه هاشان به آرزوی آرمانی حق جویان یعنی محوِ غده سرطانی سربرآورده در فلسطین می گفتند و حاضر بودند، خون هزار بار در راه این آرمان، جان بدهند اما... 

حیات / تاریخ انتشار: سه‌شنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۶ | شناسه مطلب: 137745

http://hayat.ir/fa/137745

به مناسبت پانزده اسفند روز درختکاری

تقویم، فقط ۳۶۵ برگِ کنار هم نشسته نیست بلکه یادآورِ روز های ما نیز هست. هر برگش ما را توجه می دهد به ماموریت هایی که داریم و کار هایی که باید بکنیم. از جمله این "یادآور ها" درختکاری است که در آموزه های دینی ملهم از قرآن هم بدان توجه داده شده است. اما تا احادیث را نخوانیم و تا قرآن را در جلد و قاب، در طاقچه بگذاریم، هیچ اتفاقی نمی افتد و هیچ گرهی باز نمی شود.

ما زمانی می توانیم شاهدِ شکوفایی انسانی و طبیعی و تعالی انسان و توسعه زمین باشیم که خود را مخاطب آیات قرآن بدانیم. واقعیت نیز البته همین است که ما مخاطبانِ قرآن هستیم اما اینکه چقدر خطاب را درمی یابیم و در هندسه آن حرکت می کنیم، پرسشی است که پاسخ آن جایگاه ما را در سپهر عبودیت، مشخص می کند.

حقیقت هم اما این است که؛ فقط آنجایی می‌توانیم در خویش احساسِ مبعوث شدن و بر انگیختگی کنیم که آیات را به عمل در بیاوریم. آیاتی که هر یک می‌تواند از قلدر سرگردنه گیری چون فضیل عیاض، عارفی مستجاب‌الدعوه بسازد، بعدِ آنکه خود او را به انقلاب دچار کرد. بله یک آیه و حتی یک جمله از یک آیه می‌تواند در ما و نگاه و باورِمان انقلابی ایجاد کند که زمین را بر مدار تغییر دهیم.

من درگیر این بخش از آیه ۶١ سوره مبارکه هود هستم که گویا بر جانِ من و جانِ ما نازل می‌شود؛ هُوَ أَنشَأَکُم مِنَ الأَرضِ وَاستَعمَرَکُم فیها، اوست که شما را از زمین آفرید و آبادی آن را به شما واگذاشت! حال از خود و شما می‌پرسم در این مأموریتِ الهی، نقش ما چیست و جای ما کجاست؟ ما برای آبادانیِ زمین، چه کرده‌ایم، برای عمران و توسعه آن چه کرده ایم و چه نمره ای پای کارنامه ما می نشیند؟ اصلا نگاهِ ما به کشاورزی چگونه است، کشاورز در باور و رفتارِ ما جایگاهش کجاست؟

اگر تراز اندیشه ما، مکتب رضوی باشد خواهیم خواند: خَیْرُ الاْعْمالِ الْحَرْثُ، تَزْرَعُهُ، فَیَأكُلُ مِنْهُ الْبِرُّ وَ الْفاجِرُ، أمَّا الْبِرُّ فَما أكَلَ مِنْ شَیْیء إسْتَغْفَرَ لَكَ، وَ أمَّا الْفاجِرُ فَما أكَلَ مِنْهُ مِنْ شَیْیء لَعَنَهُ، وَ یَأكُلُ مِنهُ الْبَهائِمُ وَ الطَّیْرُ. به این معنا که بهترین كارها، شغل كشاورزی است، چون كه در نتیجه كشت و تلاش، همه انسان های خوب و بد از آن استفاده می كنند. امّا استفاده خوبان سبب آمرزش گناهان می باشد، ولی استفاده افراد فاسد و فاسق موجب لعن ایشان خواهد شد، همچنین تمام پرنده ها و چرندگان از تلاش و نتیجه كشت بهره مند خواهند شد. (1)

این خوانش البته تکلیف آور هم هست، یعنی ما بر اساس ضرورت تاسی به اسوه حسنه، باید نگاه مان به کشاورزی را این گونه اصلاح کنیم. نگاه که اصلاح شد، دست ها به عمرانِ زمین توانا خواهد شد تا برای "کار برتر" اقدام کنیم همان که امام صادق عليه‏ السلام ، در تبیین آن می فرماید: اِزرَعُوا و اغرِسُوا وَاللّه‏ِ ما عَمِلَ النّاسُ عَمَلاً اَجَلَّ و لاأطيَبَ مِنهُ؛ تا تحریص مان کند براینکه؛ كشت كنيد و درخت بنشانيد؛ به خدا قسم آدميان كارى برتر و پاك‏تر از اين نكرده‏ اند.(2)

اما ما از این کار برتر، چه سهمی داریم؟ اگر به زمین نگاه کنیم قطعا نمره ما منفی خواهد بود چرا که زمین قبل از ما پر از درخت بود اما امروز به این روز افتاده است و متاسفانه این فرایندِ باطل همچنان ادامه دارد. این را می شود از آمار درختان و جنگل ها دریافت که هر روز منهای تعدادی و حتی مسافتی می شود حال آنکه پیامبرِ حکیمِ اسلام(ص) سویه دیگر را برای حرکت و عملِ ما نشان می دهند به این سخن که : مَن نَصَبَ شَجَرَةً و صَبَرَ عَلى حِفظِها والِقیامِ عَلَیها حَتّى تُثمِرَ كانَ لَهُ فی كُلِّ شَى ءٍ یُصابُ مِن ثَمَرِها صَدَقَةٌ عِندَاللّه ؛ هر كس درختى بكارد و در نگهدارى آن بكوشد تا میوه دهد ، در برابر هرچه از آن میوه به دست آید، پاداشى نزد خدا خواهد داشت(3)

این یعنی کشاورزی و باغداری در عین اینکه کاری اقتصادی است، کاری معنوی هم هست و البته در زمانِ امروز امری زیست محیطی و در جای خود به امنیت ملی هم مرتبط است. کشاورزی و باغداری هم در آمد و فرصت شغلی ایجاد می کند و هم از راه ایجاد شغل آرامش و امنیت را هم در جامعه ارتقا می دهد. در نگاه امامت، ما ماموریم از زمین به بهترین شکل استفاده کنیم چنانکه امام باقر (ع) به نقل از امیرالمومنین (ع) فرمودند: هرکس آب و خاک در اختیار داشته باشد سپس در اثر عدم بهره برداری از آب و خاک و در اثر عدم کاشت و برداشت کارش به فقر و تهیدستی برسد خداوند متعال او را از رحمت خود دور خواهد فرمود(4)

بله، این خیلی بد است که ما آب و زمین را داشته باشیم- با همه خشکسالی هایش- اما وضعیت اشتغال ما این باشد، وضع بهره وری ما آن. ناسپاسی نعمت است اگر زمین را بارور نکنیم. البته در کنار این صنعت مادر باید نگاهی نو به درخت هم داشته باشیم.

اینکه یک روز به نام درختکاری ، پیشانی نشین تقویم شده است و برنامه هایش تا یک هفته می کشد باید ما را به نقش درخت در زندگی توجه دهد به ویژه که هرساله مقام معظم رهبری در ادامه سیره اجداد طاهرین خویش به این امر توجه ویژه نشان می دهند.

باید درخت را جدی بگیریم و این برای زندگی بهتر و سالم تر در همه جا به خصوص شهرها، یک ضرورت است. مگر خبر های تلخ را نمی خوانیم که آلودگی هوا، تنفس را با بیماری عجین می کند؟ مگر نمی خوانیم که آرامش و تمدد اعصاب به خاطر فقر فضای سبز، دارد دچار فرسایش می شود؟ خوب، اگر به سلامت خود و زیستن بدون قرص اعصاب، علاقمندیم باید به درخت نگاهی راهبردی داشته باشیم.

باید در این راهبرد تا جایی پیش برویم که حق طبیعت ادا شود و جای درختان خشکیده هم نهال های جوان بروید. فکر می کنم ما و متولیان امر به طبیعت یک بدهکاری بزرگ داریم. اینکه می گویند جنگل ها قبل از آدم ها بودند اما کویر، حاصل تعامل غلط انسان با طبیعت است، تحملش برای ما سخت است. برای ما که ماموریت الهی آبادانی زمین را در دست داریم. کاش از همین امروز، اقدام کنیم برای یاری زمین، برای توسعه درختان، برای سلامت سازی فضا برای انسان ها....

پینوشت:

۱-الكافی، ج ۵، ص ۲۶۰، ح ۵

۲-بحار الأنوار : ج ۱۰۳ ، ص ۶۸

۳-میزان الحكمه ، ح ۹۱۴۳

۴-وسائل الشیعه جلد ۴ ، جلد ۴ صفحه ۲۱۳

خبرگزاری رضوی / سه شنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۶ ساعت ۱۱:۲۲

http://www.razavi.news/fa/note/26112/

http://www.razavi.news/fa/note/26112/print/

ب / شماره 3579 /سه شنبه 15 اسفند 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

برخی آدم ها عجیب مسمی می شوند برای اسم شان. اصلا انگار خدا خواسته آن نام را دوباره معنا کند که آن ها را آفریده است. یکی از این آدم ها به باور من، ابوالفضل رفیعی است، شهید ابوالفضل رفیعی، سردار شهید.... یعنی ابوالفضل، ترجمان چهار نام بود. دو نام که در شناسنامه داشت؛ ابوالفضلِ رفیعی، و دو اسم که شناسه اش شدند؛ سرادرِ شهید! ابوالفضل بود او و چه فضیلتی بالاتر از درس آموزی در مسیر اجتهاد و به جان برخاستن در صراط مستقیم جهاد؟! او خود را برای درس و بحث و اجتهاد ،آماده کرده بود اما جنگِ تحمیلی، معنایش این بود که اگر می خواهید فرصتِ اجتهاد، بماند، باید امروز برای جهاد، تمام قد برخیزید و جای قلم و کتاب هم تفنگ باید در دست های شما باشد و او پیامِ این اقتضای زمان را به خوبی دریافت تا به شیرینی انجام تکلیف، کام را حلاوتِ جاودانه ببخشد. او فامیلی خود را هم در همین مسیر، به زبانی مانا، ترجمه کرد؛ رفیعی! و به راستی چه رفعتی می توان بلند تر از این دو مفهوم که او زندگی می کرد، پیدا کرد؟ او به رفعتِ درک درست و زمانمند از تکلیف رسید و حرکت کرد. محرک او هم همان تکلیف بود لذا تا آخر بر سر پیمان ماند. این را حجت الاسلام والمسلمین غزالی، فرمانده سپاه منطقه چهار، در آن سال ها نقل می کرد که در عملیات خیبر، در اوج نبرد، ناگهان نیروهای خراسانی به محاصره دشمن گرفتار شدند و راه ها قفل شد و به هر دری که زدیم و به هرکه مراجعه کردیم، جواب نداد تا اینکه در آن بحبوحه مرد افکن، آیت الله هاشمی رفسنجانی را پیدا کردم که فرمانده جنگ بود. حرف هایم را که شنید، اقدام کرد و معجزه وار نیروها را از محاصره بیرون کشیدیم و صبح نشده، ابوالفضل از طریق بی سیم به من اعلام کرد که بچه ها را عقب فرستاده و خود آخرین نفری است که سوار قایق می شود. قایقی که او را به بهشت برد و هودج شهادتش شد و پیکرش هم بعد از سی و چند سال پیدا شد. او در کانون خطر اول از همه وارد می شد و آخر از همه بیرون می آمد. این بار هم همه را که به سلامت فرستاد خود پا به راه شد . در نبرد اما اولین نفر بود. اصلا این سیره سرداران بود که نمی گفتند بروید بلکه خود می رفتند و می گفتند بیایید. رفتاری چنین بود که ابوالفضل ها را در جایگاه ترجمه یک نام ، یک نامِ مانا قرار می داد تا به وسعت کلمه سردار برسیم و چنین بود که واژه آسمانیِ شهید هم نمادی زمینی می یافت تا چهار کلمه، از چهار جهت برخیزند و کنار هم بنشینند تا یکی از بندگان خوبِ خدا را معرفی کنند؛ سردارِ شهید، ابوالفضلِ رفیعی!

حیات / تاریخ انتشار: دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶| شناسه مطلب: 137716

http://hayat.ir/fa/137716/

ب / شماره 3578 / دوشنبه 14 اسفند 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

ب / شماره 3577 / یکشنبه 13 اسفند 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

در تکریم روز گرامیداشت مقام مادران شهدا؛

مثل کوه بودند مادرانِ شهدا و رزمندگان. شاید هم باید ایستادگی کوه را به آنان تشبیه کرد آخر کوه به طوفانی که آنان در زندگی دیده اند و از جا نجنبیده اند، آزمون نشده است تا ببینیم چقدر می ایستد.

کسی بار یک غم بزرگ را بر دوش کوه نگذاشته است تا مشاهده کنیم که درهم می ریزد یانه؟ کوه در باران اندوهی چنان سترگ ننشسته است تا ببینیم در برخاستن دوباره چقدر کوتاه می شود. نه ، حق مطلب با تشبیه مادران به کوه، ادا نمی شود آن هم مادرانی که طوفان را چند بار تجربه کرده اند و بار غم گاه در چند نوبت چنان بر شانه شان گذاشته شده است که خودِ غم، کم آورده است اما آن مادران نه. چندین بار در باران های سیل آسا نشسته اند و هر بار سرفرازتر برخاسته اند ،حتی وقتی که مادری علاوه بر همه پسران، شوهر خود را هم از دست می دهد اما چنان برمی خیزد که بزرگی ، تجدید معنا می شود. از این دست مادران کم نداریم در میان « مادران ایران» کم نداریم بانوانی که ترجمان امروزی حضرت ام البنین(س) اند. بانویی که همه پسرانش را در کربلای تکلیف ، با شهادت به جاودانگی رساند و نه تنها کم نیاورد که سوگواری خود را هم جبهه ای برای بیان زلال همراهی با امامت و احیای نهضت عاشورا کرد. مادران ما هم معلمی چنین داشتند که فرزند اول را به خاک نسپرده، پسر دیگر را روانه می کردند که مبادا سنگر برادر خالی بماند. مادرانی که رفتار خود را بعد از شهادت جگرگوشه های خود چنان تنظیم می کردند که دشمن شکنی را به اوج برساند. آنان حساب قطره به قطره اشک خود و لحظه لحظه سکوت یا فریاد خود را هم داشتند تا از هر کدام، دقیقا در جای خود استفاده کنند تا دقیق به هدف بنشیند. من مادرانی را دیده ام که به جای اشک، شعله های غیرت از چشمان شان برخاسته است تا دشمن  در حسرت « یک آخ» ما بماند و گاه چنان از این چشمان، اشک به باران برخاسته است که سیلی بنیان کن به راه افتاده است و امید دشمن را از بنیان برکنده است. مادران شهدا فقط فرزندان خود را به معرکه نمی فرستادند تا به حکم تقدیر بنشینند نه، آنان هوشمندانه به تحریر تکلیف می پرداختند و فعالانه ایفای نقش می کردند لذاست که من این مادران را سرداران ناپیدای جهاد و امیران پر تدبیر مبارزه می دانم که « بهترین تصمیم» را در هر برهه زمان می گرفتند و نه تنها کم نمی آوردند بلکه رهبران و فرماندهان را هم به ادامه جهاد ترغیب می کردند. من مادرانی را دیدم که در بدرقه فرزندان خود به جبهه و یا در تشییع پیکر آنان، با صدایی رسا و زبانی بی لکنت و نگاهی مصمم سخن می گفتند. فرزندان هم از دامن مادرانی چنین بزرگ راهی معراج می شدند. من بعد از ده ها سال هنوز مسحور قامت استوار تر از سرو مادری هستم که می گویند به دیدار امام روح الله آمد، با چند قاب عکس و نشست به گفتن از پسرانش که از پی هم رفتند. او هر عکس را که به حضرت روح الله نشان می داد به معرفی و تعریف آن پسرش می پرداخت که در قاب نشسته بود. آن قاب را که کنار می گذاشت، قاب دیگر را برمی داشت و تعریف می کرد و باز قاب دیگر و سخن دیگر تا اینکه دید شانه های امام دارد می لرزد و از چشمانش اشک می بارد، کلام را ناتمام گذاشت و عکس ها را جمع کرد و لبه های چادرش را به هم گرفت و برخاست به این سخن که؛ همه پسرانم را دادم تا خم در ابرویت ننشیند حالا داری گریه می کنی و شانه هایت می لرزد؟ انگار « بر» خورده بود به غیرت زینبی مادر، او حاضر بود اگر هزار پسر هم داشته باشد _ بی دریغ_ بدهد تا شانه های امام نلرزد، تا بلرزاند دنیای ستم را. ایران ما از زادن این مادران هرگز سترون نبوده است و بعد این هم نخواهد بود چنانکه در شکوه مادران شهدای مدافع حرم دگر باره آنان را زیارت می کنیم و این قدرت بی همانندی است که می تواند ما را در برابر همه قدرت های باطل سرفراز کند. دنیا اگر _ با فرض محال _ با تحریم بتواند برد موشک ها را و توسعه فناوری هسته ای را محدود کند، هرگز نمی تواند این اقتدار مانا و این قدرت الهی را ذره ای محدود کند که این اقتدار روز افزون هم می شود اگر مادران امروز بر صراط مستقیم الهی که مادران دیروز پیمودند، گام بردارند. اگر خود را و رفتار خود را و نظام تربیتی خود را بر اساس مدل حضرت ام البنین و بی بی زینب( س) تعریف کنند. مادرانی چنین، قدرتمند تر از همه بمب های اتمی هستند که هسته این اتم فقط با عاشورا شکافته می شود اما دنیا را_ بر خلاف همه بمب ها_ نمی سوزاند بلکه می سازد وجهان در پناهِ حضور، تربیت و دعایِ این مادران، زیباتر می شود، هر روز زیباتر!

حیات / تاریخ انتشار: شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۶| شناسه مطلب: 137666

http://hayat.ir/fa/137666/

امنیت، ارزش حیاتی دارد، یعنی برای درک عظمت امنیت باید ارزش حیات را فهمید و کیست که لحظه ای به تأمل بنشیند و در نیابد ارزش زندگی را و لذت زیستن را؟ خب، اگر امنیت نباشد، حیات هم با مخاطراتی مرگ آور مواجه می شود و این را این روز ها در کشور های همسایه خیلی خوب می شود فهمید. حتی شنیدن و خواندن خبر های آن هم انسان را به اهمیت امنیت واقف می کند. این را عرض کردم تا بگویم که امنیت ، اگر چه قله آن، همان است که با شنیدن این کلمه، به عنوان اولین ما به ازا، در ذهن می نشیند اما امنیت شقوق دیگری هم دارد از جمله امنیت همان چیزی که در قران هم در کنار « انفس» قرار گرفته است در بحث جهاد، یعنی امنیت مال، چه مال مردم هم مثل جان شان واجب الحرمه است و همانگونه که کسی حق ندارد خون دیگران را هدر بداند، حق ندارد به تعدی، پا روی مال مردم هم بگذارد و این یعنی باید در کنار امنیت جانی، امنیت مالی هم مورد توجه باشد. این امنیت مالی هم خود دارای شقوق و شعوبی است از جمله، « امنیت قضایی» که در این نوشتار بدان توجه ویژه داریم که همه می دانند سرمایه در زمینی می نشیند که امن باشد و پر بیراه نیست اگر سرمایه را به پرنده ای تشبیه کنیم که از این شاخه به آن شاخه می پرد و تا زمین را امن نیابد، پا به آن نمی گذارد اما اگر دید که در کنار دانه، دامی نیست و تیری نیست و شکاری نیست، می نشیند و زمین را هم آباد می کند. پر بیراه نیست اگر بگوئیم که سرمایه از پرنده هم حساس تر و هوشیار تر است و تا ما به ازا نگیرد، بر زمین نمی نشیند. این هوشیاری شایسته می طلبد تا برای بر زمین نشاندن آن، بایستگی های لازم را فراهم کنیم که از جمله آن بایستگی ها، امنیت قضایی است. این هم برای سرمایه گذاری های کلان لازم است و هم برای سرمایه گذاری های خرد. کسی که می خواهد برای زندگی هم خانه ای تهیه کند نیازمند امنیت قضایی است به گونه ای که وقتی معامله ای انجام می دهد و ملکی می خرد، حق اش محفوظ بماندند و فردا رپز، دیگری پیدا نشود و با سند و کاغذ، مدعی مالکیت ملک خریداری شده توسط او بشود. چیزی که بارها در باره آن خوانده این و بارها ماجراهایی آفریده که ره به صفحات حوادث هم برده است. خوانده ایم و شنیده اند آنان که اهل خواندن هم نیستند که گاه برای یک ملک، چند نفر با سند ادعای مالکیت کرده اند! البته بعد، قانون پنجه بر یقه کلاه برداران مشت شده و آنان را به پشت میله های محلی کشانده است اما افراد فراوانی ، مال باخته اند و بدتر از آن، دچار چنان فشار های خرد کننده روحی شده است که گاه عمرشان به دنیا نمانده است تا احقاق حق خویش را ببینند اما اگر در منطقه ای از همان ابتدای کار، « امنیت قضایی» و استنادات حقوقی، دقیق و روشن باشد، هم اعتماد مردم جلب می شود و منطقه به آبادانی می رسد و هم چالش های فرساینده حقوقی، شکل نمی گیرد که بسیاری را با مشکل مواجه کند. این امنیت که باشد، سرمایه گذاران کلان هم رغبت پیدا می کنند الآن سر مایه بر سرشاخه مانده را به روی زمین آورند. چنین که شد، سفره ای پهن می شود که فقیر و غنی، می توانند سر آن بنشینند و مطابق توش و تلاش خود لقمه برگیرند. یعنی در فرایند جاری شدن سرمایه و زایا شدن آن، « همه» سود می کنند بی آنکه کسی ضرر کند، به دیگر عبارت، امنیت قضایی، می تواند همه را در شرایط « برد - برد » قرار دهد و نفع همه را تضمین کند. هر منطقه ای که با این منطق پیش برود و امنیت را برای خود فراهم کند می تواند نفع خود و اهالی خود را هم افزایش دهد. حتی علاوه بر آن، امنیت روانی اهالی خود را هم افزایش دهد. برخی مناطق البته در کنار توجه به زیرساخت های عمرانی، به این زیرساخت امنیت قضایی هم عنایت ویژه داشته ام. به گونه ای که کمتر کسی به یاد دارد پس از معامله و سرمایه گذاری در منطقه، با چالش مواجه شود چه رسد که مشکل، گریبانش را بگیرد. منطقه ای چنین، با امنیت سرمایه گذاری و داد و ستد، به فردا های روشن خواهد رسید. این هم نتیجه منطقی یک فرایند علمی است.

خراسان / شماره : 19771 / شنبه ۱۲ اسفند-۱۳۹۶/ صفحه6/ ویژه الهیه

http://khorasannews.com/?nid=19771&pid=6&type=0

ب / شماره 3576 / شنبه 12 اسفند 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

این نمای اول جنگ است که کنشگران را در لباس رزم و اسلحه بر دست می‌بینیم که خط دشمن را می‌شکنند و به پیش می‌روند و پرچم را در نقاط فتح شده به اهتزاز در می‌آورند اما این فقط یک جلوه از جنگ است و یک صفحه از این کتاب قطور اما همه چیز این نیست بلکه هزاران لایه و هزاران صفحه دارد که گاه اگر صفحه به صفحه، کنار هم بچینیم، تمام جغرافیای کشور را در بر می‌گیرد و بسیارند آنانی که در جنگ نقشی بزرگ دارند، اما به چشم نمی‌آیند. در حماسه ماندگار دفاع مقدس هم ماجرا همین بود. امیران و سرداران و افسران و پاسداران و رزمندگان نمای بیرونی جهاد بودند، اما این جهاد مقدس، نمای درونی هم فراوان داشت و سرداران نادیده نیز هم فراوان. به راستی چه کسی می‌تواند بگوید نقش مادری که همه پسرانش را رخت رزم می‌پوشد و به آوردگاه می‌فرستد، کمتر از فرماندهی است که نیروهایش را در رزمگاه هدایت می‌کند؟ چه کسی می‌تواند بگوید نقش همسری که با همه نیاز به شویش او را از زیر قرآن رد می‌کند و به جبهه می‌فرستد، از خود آن رزمنده کمتر است؟ رزمنده از خود می‌گذرد اما همسرش از خود و از عشق خود؛ حالا قضاوت با شما کدامیک ایثارگرترند؟
این را عرض کردم تا از یک مادر در قامت یک سردار تجلیل کنم. مادری که نماد مادران فراوانی است در این مرز و بوم؛ مادرانی که دلی به وسعت دریا و روحی به بی‌کرانگی آسمان دارند. ماجرایش را چند روز پیش از رادیو شنیدم، حیفم آمد شما نخوانید؛ او مادر شهید محمد کریمی است، یک پسرش جانباز است و دیگری هم رزمنده ارتشی، اما ماجرایی که برای من او را در قامت یک سردار بزرگ می‌دارد این است که وقتی پسرانش به خانه می‌آیند تا خبر شهادت محمد را بدهند او راهی مسجد است، خبر را که می‌شنود مصمم‌تر به مسجد می‌رود. نماز می‌خواند و می‌آید تا خانه را مهیای پذیرایی از میهمانانی کند که تا ساعتی دیگر می‌رسند، وقتی شوهرش از مزرعه می‌آید، بدون این که به روی خود بیاورد و یا به او چیزی بگوید، وقتی می‌شنود چای بیاور، می‌گوید اول برو و غبارکار از تن بگیر تا چایی‌ات آماده شود پدر محمد که غبار از تن می‌گیرد، مادر، پیراهن سیاه را به او می‌دهد تا بپوشد. پدر می‌گوید از رنگ سیاه خوشش نمی‌آید. اما مادر به اصرار او را وامی دارد تا پیراهن سیاه بپوشد، سپس برای او چای و غذا می‌آورد و آهسته، آهسته او را مهیای شنیدن خبر می‌کند، خبری که پدر با شنیدنش، احساس می‌کند کمرش شکسته است. چشمانش هم به اشک می‌نشیند مثل ابرها پس از صاعقه... مادر اما، هم پدر را، هم برادران را و هم خویشاوندان را چنان به صبر و شجاعت هدایت می‌کند که یک فرمانده کارکشته نیروهایش را به گاه رزم. مادر می‌شود محور شکیبایی خانواده و هنگامی که میهمان‌ها می‌آیند با آه و اشک و نزدیکان می‌آیند با توفانی در دل، او ساحل امن و امان و پرآرامش آنان می‌شود و مشعلدار بردباری آنان. حتی کسانی که آمده‌اند تا تسلایش دهند از او تسلا می‌گیرند. او می‌شود درس آموز حضرت زینب و تجسم یک درس عاشورا. او سواد چندانی ندارد، اما روشنایی معرفت همه وجودش را پرکرده است. از این رو راوی نور می‌شود برای همه. حالا به من حق نمی‌دهید مادری چنین بزرگ را در قامت یک سردار ببینم و مادران بزرگ دیگر را هم و بگویم دفاع مقدس ما در لایه‌های پنهانش چنین سردارانی دارد که راز ماندگاری آن حماسه‌اند. همان‌طور که گفته‌اند پشت هر مرد موفق یک زن بزرگ است، من می‌گویم پشت فرماندهان بزرگ ما و حتی پشت هر شهید و رزمنده، یک زن بزرگ است که کشور را مدیون خود می‌کند و ما همه مدیون مادران و همسران شهدا و رزمندگانیم. مدیون کسانی که از آسایش و آرامش و آرزوهای خود، توامان، گذشتند تا من و تو آرامش داشته باشیم و در کوچه‌های سلامت، به دنبال آسایش و آرزوهای خود بگردیم. مدیون کسانی که با این همه گذشت و بزرگواری هنوز خود را بدهکار انقلاب و ایران می‌دانند و گرد وعده‌های کاغذی نمی‌گردند اما برخی از ما با نامهربانی و حتی ناجوانمردی تمام، آنان را زخم زبان می‌زنیم به هزار سهمیه خود خوانده. بگذریم از این به بعد به خانواده شهدا، به ویزه مادران شهدا و همسران شان احترام تام بگذاریم که جوانمردی را در حق ایران تمام کردند.

جمهوری اسلامی / شماره 11105 / پنجشنبه 10 اسفند 1396 / صفحه 3 / خبر/ چ2

http://jomhourieslami.net/index.php?year=1396&month=12&day=10&category=3&#

http://jomhourieslami.net/?newsid=165762

ب / شماره 3575 / پنجشنبه 10 اسفند 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

Powered By
  BLOGFA.COM