برای همه شهیدان، مادر است زهرا(س)

کلمات، بار مفهومی خود را دارند و چون نام شوند برای انسان و در شناسنامه ای بنشینند، داد و ستدی سازنده با صاحب خویش برقرار می کنند. کلمات، ماندگارند، و برخی کلمات، ماندگارتر چنانکه صاحب آن کلمات هم در مانایی، شان خویش را دارند. کلمات، برخی شان، کتابِ توامان اسرار و کشف اسرارند که باید آن را چون ذکر خدا، هزاران بار خواند چنانکه نامِ شما را یا حضرت بی بی! نامتان را اگر چه پیوسته نوشته اند؛ « فاطمه» اما شرحی از حروف مقطعه اید؛ الف لام میم فاطمه. حرف به حرف نامتان، رمزی است میان بنده و خدا. سری است در مناجات و دعا بر آستان حضرت بی منتهی. شما فاطمه ای و من در همه فرهنگ نامه های عاشقانه برایش یک ترجمان یافتم؛ شهید! و شهید را اگر ترجمه کنیم می شود فاطمه و میان همه شهیدان هزاره های نخست از قابیل تا زمان طلوع تان و از آن زمان تا همیشه، با شما پیوندی است خدا نشان. از مولا علی که گذشت، همه شهیدان را به معنا، مادرید و شهیدان نیز خود را فرزند بلافصل شما می دانستند و با غیرت نامتان جهان را تکان می دادند. همین رعناقامتانی که این فاطمیه به پیشوازتان آمده اند، رابطه بنوت را در دامان شما با شهادت، گواهی داده اند. همین حس واقعی است که ما را به هماوردی با همه یزیدهای زمان می کشاند تا نگذاریم حسین ایمان مان، تنها بماند. شعار کلنا عباسک یا زینب، خبر همت و همیت برادری دارد که در رابطه مادری شما معنا می شود. همین باور بود که بر نسل ما - که خاک پای عباسیم- نام بلند آن شاه را نهاد تا در دفاع از حرم ماه، جشن شهادت بگیریم. ما فرزندان شماییم که در ترجمه نام بلندتان، ستاره وار طلوع می کنیم در شکوه شهادت، تا بداند دنیا که فاطمه را فدکی است به وسعت همه زمین و مالکیتی است به درازای همه زمان که هیچ کس نمی تواند برآن نقطه پایان بگذارد که  فاطمه آغاز حیات عشق و شهادت است و همه شهیدان به نام او هزار باره طلوع می کنند مثل این ستاره هایی که این روزها در این دیار، روشنگر راه فردایند. فردایی که با نام فاطمه زهرا( س) معنا پیدا می کند و با ظهور یوسف زهرا، به زیبا ترین فصل خویش می رسد. فصلی که باور داریم دیدار دوباره با شهدایمان میسر خواهد شد و آنان از قاب ها ، به بیرون گام برخواهند داشت و آرزوی خویش را -که به دعا از خدا خواستند – در رکاب پورِ رشیدِ حیدر و زهرا، زندگی خواهند کرد و برای بسط این تجربه نورانی به پهنه گیتی دوباره با جان به میدان خواهند آمد.... وآن روز دیر نیست و دور نیز، بلکه نزدیک می نماید آن مقدس هنگامه ای که اذان از مکه برخیزد، آن مزارِ نا پیدا، غبارها را از جان بتکاند و شهدا، نفس تازه کنند و چهار چوبِ قاب ها، به اندازه چهارچوبِ در، بزرگ شود و آغاز شود حدیث عشق، دور نیست که نزدیک هم هست، ان شاالله

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام بهمن ۱۳۹۶ساعت 18:54  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

12 شهید، شاهدِ فاطمیه عارفانه مردم

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام بهمن ۱۳۹۶ساعت 18:52  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

....و شهید ترجمان نام فاطمه است

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام بهمن ۱۳۹۶ساعت 18:48  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

نامِ فاطمه(س) راهِ فاطمه

بارها گفته و نوشته ام ودلیل ها آورده ام از عقل و نقل که شیعگی، یک تعارف نیست که برگزار کنیم. یک شعار نیست، که سر دهیم و به اعلا درجه اش برسانیم با فریاد بلند و مشتی که هوا را جا به جا می کند. نه، شیعگی، جا به جا کردن هوا هست اما از نوع پیوسته به هوسش. یعنی باید هوا و هوس و خواسته ها مان را با تراز حق و حقیقت ، تنظیم کنیم، با رفتار بر طریق هندسه معصومین. نه با گفتارِ صرف. این کلام روشن و راهنمای حضرت فاطمه(س) است که می فرمایند: اگر به آنچه شما را امر نموديم عمل مي‌كني و از آنچه شما را بر حذر داشته‌ايم دوري مي‌كني از شيعيان ما هستي و گرنه هرگز. (1) بی بی(س) با این صراحت، میزان به دستِ ما می دهند تا حتی خودما هم بتوانیم خویشتن را داوری کنیم و صفی که باید در آن قرار گیریم، انتخاب کنیم منتهی این انتخاب ، از راه عمل میسر است . با عمل باید شاخص ساخت مثل تا مثل نشانه هایی که مانع را از جلوی خودرو برمی دارد و راه را برای ورود باز می کند، موانع به کنار روند و راه باز شود تا بتوانیم خود را به صف شیعیان برسانیم. راه هم با به رفتار در آوردن فرمایشات و سیره عملی حضرات معصومین، گشوده می شود، به ویژه در حیات اجتماعی که باید با عمل، هم نسبت خود را مشخص کنیم و هم رفتار ما مصداق جذب یا دفع تلقی می شود که باید حواس مان به آن باشد که داریم برای دین خود سرباز جمع می کنیم یا با این رفتار، سربازان جبهه خودی را هم به سوی سپاه دشمن هول می دهیم؟ وقتی حضرت زهرا(س) ما را به حقوق همسایه توجه می دهند که : از مؤمنين نيست كسي كه همسايه‌اش از شر و آزار او در امان نباشد. (2) تکلیف ، مشخص می شود و درمی یابیم که برای ایستادن در جماعت مومنان باید رفتار خویش با همسایگان را بر اساس صلح و صلاح و خیر خواهی تنظیم کنیم. باید همسایگان نه تنها از شر دست و زبان و نگاه ما در امان باشند که در خیرِ حضورِ ما، احساس امنیت کنند که اگر این هندسه میان همسایگان به رفتار در آید، همه شهر به امن و امان و شهروندان به آرامش می رسند که خانه ها را در شهر جوری بنا کرده اند که همه در زنجیره همسایگی هم قرار می گیرند و تعریف می شوند. خانه ها شلنه به شا نه هم داده اند تا ما هم بازو به بازوی هم برادر وار و خواهر وار زندگی کنیم. اینکه ایشان مي‌فرمايند: اول همسايه بعد اهل خانه. (3) فقط در ساحت دعا نیست بلکه در حوزه زندگی هم باید مد نظر باشد. یعنی باید با هم رفتاری بر اساس مروت و ایثار داشته باشیم. چنین روحیه ای اگر شکل بگیرد و در گذر زمان نهادینه شود، زیبایی های زندگی را بیشتر درک خواهیم کرد. زیبایی هایی که ترجمه ایمان عملی و حق مومنان است. یعنی حق ماست بهترین و امن ترین و مهربان ترین زندگی را داشته باشیم. برای رسیدن به این حق هم خود ما باید آستین ها را به همت بالا بزنیم وکار را شروع کنیم. اگر در ایام شهادت حضرت زهرا به تصمیمی چنین رسیدیم، بدانیم که در صف شیعیان باید بایستیم اما اگر رویکرد، جز این باشد،نامِ ما هم جز آن خواهد بود که هرگز چنین مباد!
پینوشت:
1-بحار‌الانوار/65/156
2-دلائل‌الامامه/1
3-وسائل‌الشيعه/7/112

ب / شماره 3567 /  دوشنبه 30 بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام بهمن ۱۳۹۶ساعت 18:43  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

سنگری که می تواند یک جبهه را بازسازی کند

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 12:25  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

آب، تشنهِ مدیریت

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 12:22  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

اشتیاقِ دیدارِ دوست

ایستادن، مرگ است وقتی تکلیف ، رفتن باشد. رفتن رسیدن است و کجا با ایستادن می توان رسید؟ اینکه مقصد این همه دور می نماید از آن روست که قدم از قدم برنمی داریم. از این روست که سکون و رکود و بی حرکتی که عارضه ناخوشایند رفتن است، ذاتی جان ما شده است حال آنکه ذاتِ انسانی توقف ناپذیر است. هم در این دنیا و هم در سرای آخرت که نقطه پایانش می دانیم هم باز به حرکت خود ادامه می دهد و در بهشت به هر سلامی، شانی افزون می یابد. هرچند قدم های اول را در این جهان باید برداشت. در این دنیا باید انبان خویش را از زاد و توشه پر کرد. اما خوبانِ بهشت نشین را این توفیق مضاعف است که باز هم پرواز را ادامه دهند. علمای علم شریف اخلاق، انسان را به تلاش و تامل می خوانند تا این دنیا را چنان زندگی کند که آخرت هم ادامه این دنیا باشد. چنین هم هست؛ آن دنیا، ادامه این دنیاست. یعنی هرقدمی که در همین دنیا برمی داریم به سوی مقصد نهایی است که انتخاب مسیر می کنیم. بالا و پایین و فراز و فرود هم بخشی از این مسیر است. دست انداز ها هم جزئی از راه است که باید به هوشیاری پیمود. خدا بیامرزد حضرت آیت الله على صفايى حائرى را ، حرف ها داشت در این ساحت که سطوری چند از کتاب یادنامه ایشان از ص: 45 را با هم می خوانیم؛ سير فكرى و معرفتى انسان، با آن سؤال‏ها و تذكارها و فهم عظمت انسان و حقارت دنيا و فهم فقر انسان و غناى الله، به سير قلبى و ايمانى انسان و اشتياق رحيل و لقاءالله و رفع حزن و حيرت و خوف و درك امن و عزت و اين سير قلبى به سير عملى و سلوك تقوى و توجه به آداب و احكام و حضور خدا و اداء حقوق در محضر او مى ‏رسد.
و اين تقوا توشه ‏ى راه و كفايت فقر و هدايت جهل و نور تاريكى‏ ها مى ‏گردد؛ ولى با اين همه، سير روحى، بر اين همه سبقت دارد و از سير معرفتى و قلبى و سلوكى جلوتر است.
و اين همان مضمون آيه ‏ى‏ «هُوَ الَّذى‏ يُسَيِّرُكُمْ فِى الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ ...»؛ كه او در خشكى و دريا، سير ما را و سلوك اساسى ما را عهده ‏دار است. نكته اين است كه او ما را با خوبى‏ ها و بدى‏ ها، با بلاء و رخاء مى ‏چرخاند و راه مى ‏اندازد كه: «وَ نَبْلُوكُمْ بِالشَّرِ وَ الْخَيْرِ فِتْنَةً وَ الَيْنا تُرْجَعُونَ». عمل و سلوك ما، به اندازه‏ ى معرفت و محبت ما اثر مى‏ گذارد و پيش مى ‏رود، در حالى كه مسيرى كه خدا براى ما دارد از معرفت ما جلوتر است و معرفت ما را جرقه مى‏ زند و معرفت ما را پيش مى ‏راند و همين، دليل حضور او و احاطه ‏ى اوست. سيرها جلوتر از معرفت ماست و اين دليل هدايت و همراهى اوست و قرب او، نه با معرفت، نه با محبت و نه با عمل حاصل نمى ‏شود؛ كه: «لا يُنالُ ذلِكَ الَّا بِفَضْلِكَ» كه: «لا وَسيلَةَ لَنا الَيْكَ الّا انْتَ "....
بى‏ جهت نيست كه بايد خرمن معرفت و عشق و عمل ما بسوزد و برق غيرت بجهد و او روى بنمايد و جلوه كند. تا در انوار تجلیات او بهشت را ببینیم....

ب / شماره 3566 /  یکشنبه 29 بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 12:19  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

ماموریت ابدی شهدا بیدارگری است

خدا ما را دوست دارد آی آدم ها ! مطمئنم، خدا ما را دوست دارد که هنوز از کوچه های ما شهید می آید و دروازه های آسمان را به روی زمین می گشاید، ما را به لطف خود گرفته است. 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:34  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

آی آدم ها! شهید می‌آید

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:32  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

چشم های پیرمرد و نگاه ما

اهل محاسبه نیستیم حتی برخی ما ها که به حساب و کتاب دقیق مشهوریم. اگر اهل محاسبه بودیم، قطعا رفتار ما این نبود که هست. اهل محاسبه که چنین دچار غفلت و نسیان نمی شود. اهل محاسبه که چنین کتاب را از زندگی حذف نمی کند. نه اهل محاسبه که اهل تامل هم چنین گرفتار نمی شود بلکه به دیدن هر نشانه پی صاحب نشانه می رود. ما اما بسیارمان در خاک غفلت چنان نشسته ایم که به هوشیاری انگار نمی توانیم برخیزیم حال آنکه وقتی پا داده است خدا، ماموریتِ برخاستن را هم تبیین و زیبا خواستن را هم تقدیر فرموده است اما ما... بگذارید باز هم از کوچه گردی هایم در فضای مجازی برای تان یک شاهد مثال بیاورم تا گواه باشد از حرفی که میان من و شما در میان است از ضرورت محاسبه. از حاسبوا قبل ان تحاسبوا. این مثال برای همه ما هم ملموس است. بخوانید؛
ﻣﺮﺩﯼ ﺩﺭ ﺳﻦ ٧٠ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺩﭼﺎﺭ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺕ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺩﯾﺪﻥ ﻧﺒﻮﺩ .ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻪ ﺩﮐﺘﺮ ﻭ ﻣﺼﺮﻑ ﺩارو ، ﺩﮐﺘﺮ ﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﻋﻤﻞ ﺟﺮﺍﺣﯽ ﺩﺍﺩ و ﻣﺮﺩ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﮐﺮﺩ ...
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ بیمارستان ، برگ تسویه حساب ﺭﺍ به پیرمرد ﺩﺍﺩند تا هزینه ی جراحی را بپردازد . پیرﻣﺮﺩ همین که برگه را گرفت ؛ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔتند ﻣﺎ ﻣی ﺘﻮﺍﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﺨﻔﯿﻒ ﺑﺪﻫﯿﻢ ﻭﻟﯽ ﻣﺮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮔﺮﯾﻪ می کرد.
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔتند می ﺘﻮﺍﻧﯿﻢ ﻣﺨﺎﺭﺝ ﺭﺍ ﻗﺴﻄﯽ بگیریم ﻭﻟﯽ ﻣﺮﺩ ﮔﺮﯾﻪ ﺍﺵ ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﺷﺪ.ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪند و ﮔﻔﺖ ﭘﺪﺭﺟﺎﻥ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﯼ تو را ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ نمی توانی هزینه را ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﯼ؟ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ : ﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﯾن ا ﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ٧٠ ﺳﺎﻝ به من ﻧﻌﻤﺖ ﺑﯿﻨﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﻋﻄﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﯿﭻ برگه حساب و تسویه حسابی ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩ .
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﺮﯾﻢ ﺍﺳﺖ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺭﺍ به ﻣﺎ ﺍﺭﺯﺍﻧﯽ داده ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﻤی ﺨﻮﺍﻫﺪ جز این که با او باشیم و این با او بودن هم به نفع خود ماست و ما را از تنهایی و تنگی های زندگی نجات می دهد ﻭﻟﯽ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻣﺎ دوری می کنیم و نه تنها ﻗﺪﺭ ﺁﻥ ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺭﺍ نمیﺪﺍﻧﯿﻢ ﻭ ﺷﮑﺮﺵ ﺭﺍ به جا نمی آوریم ﺗﺎ این کﻪ ﺁﻥ ﻧﻌﻤﺖ ﺭﺍ از دست بدهیم. به این جا که رسیدیم پی درمان برمی خیزیم و سلامت را که با هر هزینه ای باز یافتیم باز به غفلت می افتیم....
راست می گفت پیرمرد، ما انسان را با نسیان برابر دانسته ایم انگار که چنین گرفتار غفلتیم حال آنکه خداوند در همه جا و همه چیز نشانه هایی قرار داده است تا به یاد ما آورد آنچه باید را. به یاد مان آورد قرارِ قبلی با خدا را اما ما باز فراموش می کنیم و گام از گام برنمی داریم که حتی عکس مسیر را هم می پیماییم حال آنکه او ما را به خویش می خواند که ؛ یک قدم با تو، تمام راه های مانده اش با من اما دریغ از همان یک قدم که باید برداریم!
با این رفتار می شود ما را اهل محاسبه دانست؟ من که باور نمی کنم چندان از حساب و کتاب درک درستی داشته باشیم والا دفتر زندگی ما این همه پر غلط نبود. کاش یادمان بیاید حساب را و کتاب را.....

ب / شماره 3565 /  شنبه 28 بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:28  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

آرمان های یک انقلاب مردمی

بعد رویداد ها باید ایستاد به دیدن و قلم برداشت به تحلیل. در بطن ماجرا، توان همه جانبه نگری نیست. روز بعد نیز، فصل خبر است اما برای تحلیل باید، اندکی تامل کرد و راهپیمایی بشکوه سالروز پیروزی انقلاب هم از این قبیل است. اجازه دهید بحث را چنین شروع کنیم؛ انقلابِ مردمی، مردمِ انقلابی، این دوگانه است که حیات جمهوری اسلامی را استمرار می دهد و به رغم مشکلات و فراز و نشیب های دشمن ساخته و خودساخته و غفلت ساخته، راه را به سوی افق های روشن ادامه می دهد. حضورِ فاخرِ مردم در راهپیمایی 22 بهمن، آیتِ خدا بود در تحریر یوم الله تا بدانیم مردم هرگز، اصل را فدای فرع نمی کنند و با وجود گلایه های روشن از رفتار های تاریک برخی کارگزارانِ حکومت، نگاه شان به انقلاب، تغییر نکرده است. فکر کنم اگر رسانه ای فرصت همکلامی با همه آحاد شرکت کننده در راهپیمایی داشت، می دیدیم که اکثریتِ آنان گلایه دارند، گلایه از فاصله وضع موجود تا وضع مطلوبِ انقلاب. آنان آرمان های بلند انقلاب را به یاد دارند و قدم های کوچک را و دست های کوتاه را و راه مانده را می بینند و به حق هم گلایه مندند. برخی هم جراحت نشسته بر چهره اعتمادِ عمومی را می بینند و می گویند برای ترمیم این زخم و سلامت ماندن اعتماد باید دست های زخم زن و پنجه های آلوده را علاج کرد. این هم سخنِ حقی است که باید مدِ نظر مسئولان باشد و باید این را بدانند و در رفتار به عمل در آورند که انقلاب، از آن مردم است و حق نیز با مردم است. این حضورِ پرهیمنه، به معنای تجدید عهد با انقلاب و امام و رهبری و شهدا و ایران هست اما قطعا به معنای تایید تمام و کمال وضع موجود نیست. اتفاقا این حماسه، یک تکلیف هم برشانه مسئولان در همه نهاد های حاکمیت گذاشت که آن ها ، فرع را جای اصل ننشانند و تایید رفتار خود ندانند بلکه با آسیب شناسی راه رفته و سر فرود آوردن در برابر منتقدان و آینه نقد، به اصلاح عملکرد ها بپردازند. این اصلاح باید فراگیر و در بردارنده همه شئون زندگی باشد تا روز به روز برمدار فلاح و رستگاری به پیش برویم و در حوزه اقتصادی، معیشت مردم در چنان جایگاهی باشد که تراز زندگی ایرانی باشد و در چشم جهانیان به عزت بنشیند. این اصلا درست نیست که برخی افراد، شاهد نه تنها کوچک شدن سفره خویش که ناظر برباد رفتن همان سفره خالی خود باشند. این قطعا با آرمان های انقلاب در تضاد است که کارتن خواب داشته باشیم. ما که به حق بر حلبی آباد ها شوریدیم ، نباید گورخوابی را شاهد باشیم. ما که فاصله طبقاتی را نفی می کردیم نباید به شکاف طبقاتی برسیم. اگر آرمان های انقلاب محقق می شد دیگر خوی طاغوتی فرصت باز تولید نمی یافت تا ارزش های آن زمان را دگر باره سنگِ ترازوی جامعه کند. باری، مردم آمدند.مردمِ انقلابی آمدند تا بگویند هنوز پای انقلابِ مردمیِ خویش هستند اما مسئولان نباید همه چیز را تمام شده بپندارند و باز به روش سابق برگردند. شکرانه این حضور، حاضر شدن تمام قد برای خدمت به مردم بزرگواری است که شایسته خدمتند و خدمتگذاری آنان نیز دیهیمِ افتخار است که فقط بر سرهایِ سرفراز می نشیند....

ب / شماره 3564 /  پنج شنبه 26 بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۹۶ساعت 10:41  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

آموزش، حلقه مفقوده امروز رسانه‌ها

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:12  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

رزمندگانی که با ثبت خاطرات بدهی خود را به تارخ پرداخت می کنند

تواضع، برادرانم را به سکوت کشانده است. حرف امروز و دیروز نیست. از همان زمان جنگ وقتی نامشان را می پرسیدی، می فهمیدی اینان، از نام خویش هم گذشته اند و در شکوه بندگی خدا، عبدالله شده اند. فامیلی خیلی هاشان هم یدالهی بود؛ عبدالله یدالهی! هم عبد خدا بودند و هم دست خدا. همین دستِ قدرت بود که برگونه متجاوز می نشست و ایرانِ ما را در یک جنگ جهانی که فقط از 37 ملیت اسیر گرفتیم، سرفراز می کرد. 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:5  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

حکم عقل، تعامل با مردم است

وقتی قصد سفر به شهری را داریم می کوشیم با جمع آوری اطلاعات و تهیه نقشه و پرسیدن از این و آن و جستجو در اینترنت، دانسته های خود را نسبت به مقصد به حدی برسانیم که لااقل سرگردان نشویم و بتوانیم راه خود را هموار کنیم. حتی تلاش می کنیم راه های انجام امور در آن شهر را با هزینه کمتر، پیدا کنیم. اگر اهل خرید باشیم هم سیاهه خرید را با بازار هایی که بورس آن کالاست، هماهنگ خواهیم کرد. حق هم همین است. انسان باید مقصد خود را بشناسد و از افتادن به ورطه گرفتاری، خود را برهاند اما همین انسان برای زندگی خود، برای جهان اصغر و اکبر خویش چقدر تامل و تفکر و برنامه ریزی می کند؟ پاسخ را می شود در رفتار مردم یافت. در نحوه تعامل با زندگی. در لابه لاهای قهر و آشتی ها با خود و دیگران. به خود و زندگی. با خود و دنیا. یادمان می رود که در این دنیای پر چالش، کسی ناز دیگری را نمی کشد و دنیا هم ﻣﻨﺖ ﻫﯿﭻ کسی رﻮ ﻧﻤﯽﮐﺸد! پس حواس مان به خودمان باشد، به خودمان و رفتاری که شخصیت ما را نشان می دهد. به خودمان و تعاملی که با دیگران داریم. به گفته ها و حتی نگفته ها مان و ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ؛ ﻭﻟﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻥ پس ﮔﺮﻓﺖ که کلمه وقتی از زبان برخاست، دیگر جز در هدف برجای دیگر نخواهد نشست و چنانکه هیچ گلوله ای بعد شلیک به خشاب باز نمی گردد، هیچ کلمه ای هم دوباره به نهاد انسان رجعت نمی کند. اینکه تاکید می شود که مراقب زبان باشیم از همین روست که آنچه از زبان برخاست دیگر به جای خود نمی نشیند لذا باید مراقبت افزون کرد که عقل هم چنین حکمی دارد که از ارزشی ترین چیزهایی که داریم باید مراقبت کنیم و برایش نگهبان بگذاریم و حال باید مان پرسید که ارزشمند تر از شخصیت انسانی خودمان، آیا چیزی می توان یافت؟ پس مدام باید به حراست از این جایگاه بپردازیم و حواس مان به همه جا باشد تا آسیب نبیند این گوهری قیمت که اگر از اعتبار بیفتد، شان انسانی رعایت نشده است. باری دنیا را به ریز و دقیق باید شناخت وباید قدر دانست لحظات را چه ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ به راحتی ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﻫﺴﺘﯿﻢ، اﻓﺮاﺩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻔس های ﺁﺧﺮﺵ ﺭﺍ ﻣﯽﮐﺸند، ﭘﺲ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﮔﻠﻪ ﻭ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﻢو فرصت زندگی را قدر بدانیم. قدر دانستن این فرصت هم به بهتر استفاده کردن از آن است. در بهره وری از این نوع، دلی را نمی شکنیم و باعث آزار کسی نمی شویم اما اگر – ناخواسته- ﮐﺴﯽ ﺭﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ کردیم باید به جبران برخیزیم چه ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩما ﻣﯽﺗﻮﻧﯽم اندکی آب رفته را به جوی برگردانیم و سبک کنیم بار خویش را و آرامش دهیم اویی را که برآشفته ایم و این را هم بدانیم که پادزهر نیش مار را از خود او می گیرند! اگر نیشی زدیم، باید که به نوش، پادزهر بسازیم تا اندکی جبران شود ما جرا. این رسم زندگی است....

ب / شماره 3563 /  چهار شنبه 25 بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:3  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

قرارِ آرامشِ انسان

در این روزگاری که گرفتاری، همزاد آدم شده است و با خود استرس و اضطراب و بی قراری به همراه می آورد، آرامش، یک گوهر قیمتی است. گروهی برای رسیدن به این آرامش، قرار مطب روانشناسان و روان پزشکان را تنظیم می کنند و با پیچیدن نسخه ای که آنان برای شان نوشته اند، ساعت ها را برای زمان مصرف دارو تنظیم می کنند. داروهایی که اگر یک چیز را بدهد، چیز دیگر را خواهد گرفت.انگار این هم شده ذاتی دارو های شیمیایی که اگر زخمی را درمان کردند، زخمی دیگر ایجاد کنند و این چرخه همچنان ادامه داشته باشد. برخی هم قرار خود را در گیاهان دارویی می بینند و باورشان این است که دوای دردشان را طبیعت، با سخاوت تمام در دامن خویش پرورش داده است. این ها هر کدامشان در جای خود قابل احترام است و آدمی باید به علم و طبیعت احترام بگذارد. این خود احترام به حکمت خداوندی است اما گروهی هم هستند که با احترام به دو نگاه پیش گفته و گاه در کنار آن، راهی دیگر را برای رسیدن به مقصد آرامش، می پیمایند و با گره زدن خود به حضرت خالق حکیم، جلوه ای دیگر از آیات خدا را درمی یابند. جلوه ای که در اذکار خود را می نماید. من از بسیاری شنیده ام که تا اهل دلی را می بینند، سراغ آرامش را می گیرند به این زبان که ذکری به ما بیاموزید که بیقراری مان را درمان کند. بزرگان هم نشانه ها را در آیات قرآن می یابند و نشان می دهند چنانکه استاد آیت الله فاطمی نیا می فرمایند ذکر ها را که دل ها را به قرار می آورد؛

1-حسبنا الله و نعم الوکیل

(برای وقت هایی که ترس و اضطراب داری)

2-لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین

(وقتی خیلی ناراحتی و دلت گرفته است)

3-افوض امری الی الله ان الله بصیربالعباد

(برای وقت هایی که می خواهی خدا مکر و حیله دیگران رو در حق تو خنثی فرماید)

4-ماشاالله لا حول ولا قوه الا بالله

(برای وقت هایی که طالب زیبایی در دنیا هستی)

5-توی خونه زیاد صلوات بفرستیم،

صلوات زیاد باعث آرامش در خانه می شود.

به این ذکرها نگاهی دوبره داشته باشیم و با خوانش هزارباره آن به افق های تازه برسیم اما این هم یادمان باشد که طبابت نیز در شمار حکمت های خداوند است که باید گاه بیماری بدان توجه کرد. احترام به علوم تجربی هم تکریم علوم الهی است. در کنار دوا و دارو هم البته خویشتن را با ذکر الهی باید تقویت کرد تا به آرامش رسید....

ب / شماره 3562 /  سه شنبه 24 بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم بهمن ۱۳۹۶ساعت 13:58  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

ماموریت الهی انسان و معجزه یک درخت

 کار هست، اشتغال هم می تواند سفره خود را روی همین زمین پهن کند. آنچه کم داریم نگاه نو و طراح و دستی است که طرحی نو در اندازد. این دست و آن نگاه که باشد خواهیم دید که از همین زمین تشنه و کم باران خورده هم می توان هزاران اشتغال رویاند. می شود در دل خاک خسته، امید رویاند. می توان این امید را چنان دید که سر شاخه هایش تا همه جا می کشد. می شود....این ها تصاویری بود که چنیدن و چند سال قبل در ذهنم نشست وقتی یک جوان که ظاهرا یک لاقبا می نمود اما لب که باز کرد دیدم شخصیتی عمیق و محکم و نگاهی هزارلایه دارد و در ذهنش کتاب قطوری است از نگاه ها تازه و افق گشا. او می گفت اگر ما نگاه نو داشته باشیم در همین فقر اشتغال، دستی پر کار داشته باشیم. او مثال می زد که چندی پیش به یک بانک مراجعه می کند و می پرسد که ؛ شما کاغذ های باطله تان را چکار می کنید؟ پاسخ این است: فلان مبلغ هزینه می کنیم تا آن را معدوم کنیم! به هر حال اسناد رسمی است و باید جوری از بین برود که کسی نتواند سوء استفاده کند! این جوان اما می گوید: من حاضرم با حضور ناظر شما، کاغذ ها و اسناد را کاری کنم که قابل سوء استفاده نباشد و از این نظر از حیزانتفاء خارج باشد و نه تنها پولی نمی خواهم بلکه مقصود شما را برآورده می کنم و این مبلغ هم پول می دهم به بانک! او می گفت اول با تردید و اما و اگر برخورد کردند اما منطق کلام را که دیدند، پذیرفتند و امروز داریم کاغذ های باطله را عوض اینکه بسوزانیم، خمیر می کنیم . به احترام درخت ها برای استفاده به عنواین دیگر از آن استفاده می کنیم. او حرف ها و طرح های دیگر هم داشت اما حالا که سخن به درخت رسید و ضرورت حراست از این سرمایه انسانی و ملی ، بگذارید سخن را در نوگرایی طرح ها و ضرورت نو جویی و نوگرایی به "درخت"، به شاخه های درختی گره بزنیم که می تواند در همه مناطق، غرس شود، قد بکشد و به سرمایه ای شگفت انگیز تبدیل شود. می تواند فقر ما از حیث جنگل را چنان برطرف کند که به سرمایه دار درختان تبدیل شویم. می تواند حق زمین را ادا کند و حق قطره قطره آب را نیز هم . مهمتر از همه می تواند ما را در تحقق ماموریت الهی مان که عمران و آبادانی در زمین است، کمک کند؛ در آیه 61 سوره مبارکه هود می خوانیم: وَإِلىٰ ثَمودَ أَخاهُم صالِحًا ۚ قالَ يا قَومِ اعبُدُوا اللَّهَ ما لَكُم مِن إِلٰهٍ غَيرُهُ ۖ هُوَ أَنشَأَكُم مِنَ الأَرضِ وَاستَعمَرَكُم فيها فَاستَغفِروهُ ثُمَّ توبوا إِلَيهِ ۚ إِنَّ رَبّي قَريبٌ مُجيبٌبه این معنا که؛...و بسوی قوم «ثمود»، برادرشان «صالح» را (فرستادیم)؛ گفت: «ای قوم من! خدا را پرستش کنید، که معبودی جز او برای شما نیست! اوست که شما را از زمین آفرید، و آبادی آن را به شما واگذاشت! از او آمرزش بطلبید، سپس به سوی او بازگردید، که پروردگارم (به بندگان خود) نزدیک، و اجابت‌کننده (خواسته‌های آنها) است!» بله، آبادانی زمین، ماموریت تصریح شده انسان است که قرآن از زبان یکی از پیامبران خدا بدان تصریح می کند. حضرت آیت الله خامنه ای نیز در دیدار مسئولان و فعالان محیط زیست، منابع طبیعى و فضاى سبز که در هفده هم اسفند سال 1393 برگزار شد به این مسئله می پردازند و با نگاهی به این آیه شیرفه تبیین مسئله می پردازند که؛ خداوند متعال که خالق این زمین و خالق شما است، شما را موظّف کرده است که این زمین را آباد کنید؛ یعنی ظرفیّت های موجود در این مجموعه‌ی کره‌ی ارضی را به فعلیّت برسانید. خیلی از ظرفیّت ها هست که ناشناخته است، بعد شناخته می شود و بعد اهمّیّت آنها و ارزش آنها فهمیده می شود؛ این کار کار شما است؛ شما باید بکنید. امروز هم که ما خیال می کنیم از همه‌ ظرفیّت های زمین داریم استفاده می کنیم، حقیقت مطلب این نیست؛ ممکن است میلیون‌ها برابرِ آنچه امروز شما از آب و از خاک و از هوا و از موادّ زیرزمینی و از محصولات روی زمین استفاده می کنید، بشود به‌نحوی استفاده کرد که امروز ما از آن خبری نداریم. باید بشر به‌طور دائم ظرفیّت های جدیدی را پیدا کند؛ از این ظرفیّت ها به نفع زندگی بشر استفاده کند.بله باید ظرفیت های جدید را یافت. این هم ماموریتی است که رهبر انقلاب بر دوش ما گذاشته اند و لذا می توان گفت ولایتمدار ترین افراد در این حوزه کسانی هستند که با نگاه نوجویی به تلاش برمی خیزند تا کاری کنند که تا کنون کسی انجام نداده است یا ادامه راهی را بروند و فاصله راه رفته را تا موفقیت، بپیمایند و با رسیدن به توفیق، منطقه و کشور شان را به یک موفقیت دیگر میهمان کنند. این البته نیازمند منطق تلاش و منطق نو دیدن و نو جستن است. منطق دیدن و بررسی کردن و خاک شناسی و آب شناسسی و انتخاب محصولی که در آن منطقه بتواند به بار بنشیند. هم منطقه را آباد کند و هم منطق اشتغال را تعمیق ببخشد. من چندی پیش که به همکلامی با چند متخصص نو اندیش نشستم با دریچه ای تازه به طبیعت مواجه شدم. با چشم اندازی زیبا که امید را هم در دل زنده می کند. در آن نشست سخن از درختی بود که می تواند خیلی راحت و حتی در بازه زمانیی کوته به سرمایه ای زایا تبدیل شود و چون سربازی در جبهه توسعه اقتصادی کشور، ایفای نقش کند. درختی که با هر برش خویش می تواند تابلویی فرادید بگذارد که می توان با ایده نو، جهان را نو کرد. می توان اشتغال را توسعه و تعمیق بخشید. می توان خیلی کارها کرد که بهره اش را ایران و ایرانی ببرند و جهان هم از محصول شان بهرمند شود. آنجا سخن از درختی بود به نام پالونیا که کارکرد های متفاوت برایش تعریف می شد و با نگاه به وضعیت آب و زمین کشور می گفتند می تواند معجزه کند اگر بگذارند. یعنی کمک چندانی نمی خواستند ، می گفتند فرصت کار بدهید تا این طرح نو به نوسازی طبیعت و کمک به اشتغال برخیزد....

خراسان / شماره : 19756 / دوشنبه ۲۳ بهمن-۱۳۹۶ / صفحه 7 / نگاه نو

http://khorasannews.com/?nid=19756&pid=7&type=0

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم بهمن ۱۳۹۶ساعت 22:54  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

مردی که بی صدا، فریاد می زند

والفجر 8 از جمله موفق ترین عملیات هایی است که در دوران دفاع مقدس، اتفاق افتاد. تجربه موفق و بزرگ آبی- خاکی، رام کردن اروند و شاهکار فریب دشمن و سیستم های راهداری و... از جمله شاهکار های این حماسه است که در بیستم بهمن 1364 در منطقه فاو اتفاق افتاد، اما واقع شدن عملیات در بازه زمانی دهه فجر و سالگرد پیروزی، باعث می شود، چنان که باید حق مطلب در باره این عملیات ادا نشود. 

 http://hayat.ir/fa/137410/

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم بهمن ۱۳۹۶ساعت 12:55  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

انقلابِ موفق با حضور مردم

دیروز مردم، حضور را در اندازه حماسه معنا کردند. این حضور نشان داد که مردم، به رغم همه گلایه هایی که گاه در دل و بر زبان دارند اما اصل را فدای فرع نمی کنند. آنان به عملکرد ها انتقاد دارند اما هنوز باورشان به انقلاب، احترام برانگیز است و اگر همین امروز از آنان بپرسیم،انقلاب آیا موفق شد؟ آیا توفیق مند است در تحقق برنامه هایش؟ امروز به انقلاب، چه نمره ای می توان داد؟ جوابشان، نمره قبولی توام با احترام خواهد بود.من این را پیشتر هم گفته و پرسیده ام امروز هم باز به هزار تاکید می پرسم به ویژه که کمتر از دو ماه پیش در بلوایی که اعتراض را به اغتشاش گره زد برخی ها شعار هایی دادند که ناظر به انقلاب بود اگر چه شعار دهندگان خود "اشتباهی" بودند اما شعارِ اشتباه شان این بود" ما اشتباه کردیم که انقلاب کردیم" اینکه می گویم اشتباهی بودند ، به قصد تحقیرشان نیست بلکه برای تنویر موضوع است چون شعاردهندگان- عموما- متولد دهه های بعد انقلاب بودند پس لزوما نمی توانستند در ایجاد انقلاب، نقشی داشته باشند که درست باشد یا اشتباه. اشتباه را امروز مرتکب می شوند که در نقشه کسانی به بازی می پردازند که انقلاب، بازی شان را برهم زده است و امروز آنان می خواهند به تلافی بپردازند و هزینه اش را هم البته بر دوش جماعت "اشتباهی می گذارند.آن روزها گذشت، غبارها فرو نشست و معلوم شد کجای دیکته اشتباه بوده است اما من همچنان معتقدم باید آن سئوال نخست را تکرار کرد تا همگان، متناسب با سهم و نقش خویش پاسخ گویند که انقلاب را چرا و چقدر و چگونه موفق یا نا موفق می دانند و برای بسط توفیق چه طرحی دارند. من اما – به صراحت می گویم- انقلاب اسلامی را موفق می دانم در کنار همه کاستی هایی که وجود دارد. حتی مشکلاتی که می توانست نباشد اما با قصور ها و تقصیر ها وجود دارد و پنجه بر حنجره ها می کشد.با همه چاه و چاله هایی که با فزونخواهی برخی ها ایجاد شده است. برای این گزاره هم دلایل خود را دارم که در این مختصر می توان به برخی از آن ها فهرست وار اشاره کرد. این نمایه ها را هم از سخنرانی حجت الاسلام والمسلمین استاد محمد الهی خراسانی وام می گیرم که چندی پیش در تحلیل نهضت رسول الله(ص) فهرست می کرد. اگر ما به خوانش درست نظام ارزشی طاغوت، اشراف داشته باشیم که بسیاری از گناهان، جامه ارزش پوشیده بودند، تغییر نظام ارزشی را یکی از بزرگ ترین دستاورد ها و مولفه های قدرت انقلاب خواهیم یافت که بسیاری از پندارهای پیشین را به زلال جاری اندیشه دینی شست و در جای آن باورهای تازه را رویاند. در این تغییر شاهد بودیم که ارزش های مادی چون تمکن بی حساب مالی، قدرت و پارتی و وابستگی به هزارفامیل قدرت و کاخ نشینی و زندگی اشرافی و... از سکه افتاد و تقوا و مردم داری و حسابگری دقیق و نه گفتن به ظواهر و نفی اشرافی گری به ارزش های غالب جامعه تبدیل شد. ما در فرایند نهضت به ویژه فرداهای پیروزی شاهد پایه گذاری تمدن نوینی بودیم که انسان را در مسیر تعالی قرار می داد و فرهنگی در آن دمیده می شد که آدمی را از خاک بر افلاک می نشاند و بردار حرکتی او را میان مدرسه و مسجد تعریف کرد و ایرانی را در تراز مدل برای جهان حق طلب نشاند.از دیگر دستاورد های انقلاب پیروز باید به حاکم سازی روح توحید و نه به شرق و غرب اشاره کرد که بنیان فکری حق جویان را مهندسی می کند.همچنین برچیدن فحشای سیستمی و فحشاخانه ها و قمارخانه ها و.. را باید در فهرست دستاورد های انقلاب پیروز نوشت چه اگر بگویند فحشا، امروز هم هست اما پوشیده، همین خود یک نمره قبولی است در کارنامه انقلاب. محو آثار ذلت کاپیتولاسیون و آثار و ادبیات طاغوت نیز دیگر رهاورد خون شهیدان است که ایران را از زیر یوغ مستکبران به عزت رهایی بخشید و امروز هیچ بیگانه ای نمی تواند با سلطه برما، در برابر قائده قرآنی نفی سبیل ، عرض اندام کند. ما به رفتار برابر و تعاملی با جهان باور داریم و هرگز نگاه از بالا را تحمل نمی کنیم. تعالی ادبیات گفتاری و رفتاری رهبران با مردم از جمله دیگر دستاورد هایی است که باید در حساب آید چه پس از شاهی که خود را از مشورت با دیگران بی نیاز می دانست و خویش را در ضلع مثلثی می نشاند که دو ضلع دیگرش خدا و میهن بودند و او خود را در میانه آن دو و مقدم بر میهن می شمرد، مردی آمده بود که برای خویش، شانی جز بندگی قائل نبود و چون سربازان "جانم فدای رهبر" سر دادند، خروشید به اعتراض که این را نباید گفت بلکه همه باید فدای اسلام شویم و نیروهای مسلح هم باید فدایی مردم باشند. حضرت او همچنین در پاسخ به نامه بچه های دبستان نیشابور می نویسد کاش مرا نصحت می کردید و می فرمود به من خدمتگذار بگوئید بهتر است که رهبر. جالب اینکه این سنت حسنه تواضع، در خلف امام روح الله نیز تجلیی تام و تمام دارد تا جایی که وقتی نظامیا شعار می دهند که ؛ رهبر اگر فرمان دهد جان را فدایش می کنیم، می گوید جان را باید فدای اسلام کرد و به مضمون های مختلف مخالفت خویش را با شعار هایی از این دست ابراز داشته اند. اینان خود را نه سایه خدا، که عبد خدا می دانند و برای خویش شانی جز خدمت به مردم قائل نیستند آن هم در کشوری که پیش از این مردم و شهروندان را "رعیت" می دانستند نه از آن رو که رعایت حالشان را بکنند بل از این رو که آنان را بی شان و در خدمت خود می خواستند. باری، در شمار دستاورد ها می توان به احیای غرور مستضعفی و ادبیات قرآنی را اشاره کنیم که کام ملل مختلف را شیرین کرده است و تربیت افراد ممتاز و چهره هایی در تراز جهانی سازی انقلاب نیز ثمره دیگری است که باید برای انقلاب پیروز برشمرد که نمونه های فراوانی در ایران خودما و دیگر کشور ها می توان ذکر کرد و دهها دستاورد دیگر که از حوصله این مقال بیرون است پس حق بدهید که هنوز هم انقلاب را موفق بدانیم، هرچند ناکامی هم کم نداشته ایم که سیاهه آن را همه می دانند اما در برابر سفیدی جامه انقلاب، قابل شمار نیست. اگر این همه به عارضه هایی چون بیماری فزون خواهی و اختلاس و ارتشا و نجومی خواری و ویژه خواهی می پردازیم از آن روست که تک لکه ها هم در پیراهن سفید به چشم می آید و این تضاد ناساز را باید چاره کرد. چاره هم می شود انشاالله که انقلاب خود درمان این درد را در احیای عدالت ، مهندسی کرده است....

ب / شماره 3561 /  دو شنبه 23بهمن 1396/ صفحه اول و 3/چ2

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم بهمن ۱۳۹۶ساعت 12:53  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

راهپیمایی برای حراست از انقلابِ موفق

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم بهمن ۱۳۹۶ساعت 16:35  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

مردم اصل را فدای فرع نمی‌کنند

راهپیمایی 22 بهمن، یک مناسک تکراری نیست، معارف راهبردی ملت ایران است. این حضور، یک رای آشکار است به "جمهوری اسلامی" همانی که بخشی از شعار راهبردی انقلاب بود به اضافه قسمت اول شعار که عبارت بود از "استقلال، آزادی" امروز هم مردم همان نگاه را دارند که پای کار انقلاب می‌ایستند. هنوز هم استقلال می‌خواهند و آزادی و جمهوری اسلامی. این حضور و این راهپیمایی قطعا بزرگ‌تر از آن است که برخی جناح‌ها و تریبون‌داران آن را به حساب خویش بنویسند. مردم اگر می‌آیند، حتی کسانی که تا ضرورت صد در صدی احساس نکنند با اینکه دل شان با راهپیمایان است و پای رفتن ندارند، برای اقتدار ایران است. در این امر هم حتی بسیاری از دعوت‌ها را نمی‌شنوند که بخواهند در اجابت آن به میدان آیند. این البته تعریض به دعوت‌ها نیست که در جای خود بسیار هم محترم است بلکه تعریض به سخنان برخی افراد در روز بعد از راهپیمایی است که می‌خواهند آن را به تمامه به حسابِ خویش واریز کنند و از ان حساب، چک‌های بی‌حساب بکشند.مردم، بیشترشان انقلاب را قبول دارند. حداقل نظرسنجی‌های متعدد این را می‌گوید. پای صحبت مردم هم که بنشینیم، پشت اعتراضاتی که به عملکرد این و ان دارند، ته دلشان هنوز به انقلاب گره خورده است. حرف فراوان دارند، چون درد شان زیاد است اما به اصل همچنان مبنایی نگاه می‌کنند و نظامِ برآمده از انقلاب را هم درختِ مثمری می‌دانند که میوه‌های خوب و سایه دل نشین می‌تواند داشته باشد. آنان این درختِ ریشه گرفته در خونِ جوانانِ وطن را دوست دارند و حتی تقدیس می‌کنند اما کیست که نداند هر درختی نیازمند هرس است؟ شاخ و برگ‌های زاید و مزاحم را باید برید. علف‌های هرزِ پیچیده به درخت و رسته پای درخت را باید وجین کرد. این شاخ و برگ و علف‌ها می‌شود عملکرد ناصواب برخی مدیران که حتما باید چاره شود. اولین گام هم پذیرش سهم خویش به اندازه نقش خویش در پدید آمدن اوضاع است.این گام که به انصاف برداشته شود، مردم، کریمانه خیلی از گام‌ها را برمی دارند چه آنان، مومنانه نگاه می‌کنند و اصل را از فرع تشخیص می‌دهند و اولی را – هرگز- فدای دومی نمی‌کنند. اگر می‌بینیم که مردم می‌آیند- که حق هم همین است- اگر در هر چالش و معضل و بحران، شاهد حضور گره گشای آنانیم. اگر به هر گرایش و سلیقه و گاه حتی عقیده در 22 بهمن و روز قدس و انتخابات- چنانکه رهبر فرزانه انقلاب بدان عنایت دارند-، نقش حماسه می‌زنند بر صحیفه دوران فقط و فقط برای حفظ اصل و سربلندی ایران است پس فردا روز، باز کسانی همه حضور مردم را امضای تایید پای رفتار خویش نگذارند. تریبون‌داران و مسئولانی که کارنامه مشخص دارند این نمره بیستِ ملت را در کارنامه خود ننشانند بلکه برای انجام خدمت صادقانه به این مردم به خود تکانی بدهند و طرح نو در اندازند و مشکلات را – ان شاءِالله- براندازند و یادشان بماند که این بازی سواره- پیاده، باید در چرخش نخبگان، تغییر کند به نفع ملت و انقلاب و ایران. باید کشور در تراز انقلاب رشد کند و این یعنی طرح‌های کهنه به کار نمی‌آید، نوسازی مدیریتی در عرصه انقلاب، یک ضرورت است. نظامی که به چهل سالگی پا می‌نهد، پاهای راهوار می‌خواهد و اندیشه خلاق، نمی‌شود به مدیرانی که نسبت مشاغل شان به سنشان یک به دو است کاری بکنند. نمی‌شود با مسئولانی که قریب به یک قرن، عمر دارند، به عمران فرداهای این ملک و جوانانش پرداخت. باید چرخش نخبگان انقلاب را باور کرد. بگذریم فردا 22 بهمن است و میدانی دیگر که باید به نام ایران با حضور مردم پر شود والا خالی حضور مردم را کسانی جشن خواهند گرفت که هر نیشخندشان چون دشنه در قلب مردم ایران می‌نشیند. 22 بهمن متعلق به این و آن و آن جناح و این طیف نیست. مردم می‌دانند حتی اگر برخی سیاسیونِ تریبون‌دار مثل کودکانی که رندانه بزرگان را هم در نقشه خویش می‌پندارند، باوری چنان داشته باشند. مردم برای انقلاب می‌آیند، برای ایران....

جمهوری اسلامی / شماره 11090 / شنبه 21 بهمن 1396/ صفحه 3/ خبر

http://jomhourieslami.net/index.php?year=1396&month=11&day=21&category=3&#

http://jomhourieslami.net/news.php?id=163900

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:40  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

دوباره با شهدا در 22 بهمن

این روز ها در سال 1364، کربلا داشت جلوه های خود را مرور می کرد در رزم برادران مان که فاو را به میهمانی عاشورا بردند، در والفجر 8. یادم مانده است از آن ایام که شهد پیروزی رزمندگان ما با سالگرد پیروزی انقلاب در هم می آمیخت و در کام ها می نشست. 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:37  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

٢٢بهمن دوباره برای ایران

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:35  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

انقلابی اهل محاسبه است

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:29  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

مردم پای کار انقلاب

مردم، مصادره شدنی نیستند. باور کنیم و باور کنیم کسانی که از حساب مردم چک می کشند. مردم خیلی هوشمند تر از آن اند که برخی می پندارند که خلقِخدا در زمینِ انان و در نقشه آنان بازی می کنند.نه، مردم، حقیقت را زندگی می کنند و واقعیت را با تراز رفتار خود به رخ می کشند.نسبت آنان با انقلاب هم نسبت پدر- فرزندی است. برخی شان در به وجود آوردنِ انقلاب نقش داشتند و برخی با تولد در دهه های بعد انقلاب، زاده انقلابند. هر دو گروه هم باور دارند که انقلاب، هم حدوثش با مردم است و هم بقایش لذا چنانکه برای حدوث این انقلابِ حدیث به میدان آمدند، برای بقایش هم در میدان می مانند از این روست که باور دارم، راهپیمایی 22 بهمن، یک مناسک تکراری نیست، معارف راهبردی ملت ایران است. این حضور، یک رای آشکار است به "جمهوری اسلامی" همانی که بخشی از شعار راهبردی انقلاب بود به اضافه قسمت اول شعار که عبارت بود از "استقلال، آزادی" امروز هم مردم همان نگاه را دارند که پای کار انقلاب می ایستند. هنوز هم استقلال می خواهند و آزادی و جمهوری اسلامی. این حضور و این راهپیمایی قطعا بزرگ تر از آن است که برخی جناح ها و تریبون داران آن را به حساب خویش بنویسند. مردم اگر می آیند، حتی کسانی که تا ضرورت صد در صدی احساس نکنند با اینکه دل شان با راهپیمایان است و پای رفتن ندارند، برای اقتدار ایران است. در این امر هم حتی بسیاری از دعوت ها را نمی شنوند که بخواهند در اجابت آن به میدان آیند. این البته تعریض به دعوت ها نیست که در جای خود بسیار هم محترم است بلکه تعریض به سخنان برخی افراد در روز بعد راهپیمایی است که می خواهند آن را به تمامه به حساب خویش واریز کنند و از ان حساب، چک های بی حساب بکشند.مردم، بیشترشان انقلاب را قبول دارند. حداقل نظرسنجی های متعدد این را می گوید. پای صحبت مردم هم که بنشینیم، پشت اعتراضاتی که به عملکرد این و ان دارند، ته دلشان هنوز به انقلاب گره خورده است. حرف فراوان دارند، چون درد شان زیاد است اما به اصل همچنان مبنایی نگاه می کنند و نظامِ برآمده از انقلاب را هم درختِ مثمری می دانند که میوه های خوب و سایه دل نشین می تواند داشته باشد. آنان این درختِ ریشه گرفته در خونِ جوانانِ وطن را دوست دارند و حتی تقدیس می کنند اما کیست که نداند هر درختی نیازمند هرس است؟ شاخ و برگ های زاید و مزاحم را باید برید. علف های هرزِ پیچیده به درخت و رسته پای درخت را باید وجین کرد. این شاخ و برگ و علف ها می شود عملکرد ناصواب برخی مدیران که حتما باید چاره شود. باید راه نفس انقلاب و مردم باز شود. باید با چرخش نخبگان، رویکرد های تازه و طرح های نو بر زمین عمل بنشیند تا انقلاب، دوباره شکوفه افزون کند و ایران، پر شوکت تر از پیش در نگاه جهانیان بنشیند. باری مردم که می آیند برای راهپیمایی 22 بهمن،حرف دارند، گلایه هم دارند اما یادشان هست که این روز، گاهِ نشان دادن پایداری پای اصل است و نه پرداختن به فرع. پس می آیند و فردا خیابان ها به شهادت برخواهد خواست حضور مردم را که نقش حماسه می زنند بر کتیبه تاریخ...

ب / شماره 3560 /   شنبه 21بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:22  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

زندگی زیر چهار دوربین!

همین که بنویسند این مکان به دوربین مدار بسته مجهز می باشد، کافی است تا حساب کار چنان دست ما بیاید که با احتیاط حتی دست در جیب خود کنیم و بیرون آوریم. حالا اینکه واقعا دوربینی در کار باشد یا نه؟ مسئله دوم است. جالب اینکه بعد نوشتن این گزاره، اگر بگویند دوربینی در کار نیست، باور نمی کنیم یا لااقل این باور به درجه ای نمی رسد که آن حس پیشین را نداشته باشیم. دوربین که باشد، یا حتی یک بچه هم به ما نگاه کند، حساب پلک زدن هایش را هم می کنیم و دست به کاری نمی زنیم که کوزه آبروی ما، خراش بردارد. حق هم همین است. آبرو، سرمایه گرانسنگی است که اگر در کفه ترازو بگذارند، در کفه دیگر هرچه بگذارند باز سبک می نماید. بله ما حساسیم نسبت به شخصیت مان. حتی سارقان هم با دیدن نشانی از دوربین ولو از ترس گیر افتادن، راه خود را کج می کنند. این شرح رفتار ما در برابر دوربین است؛ یک دوربین که معلوم نیست چه کسی خواهد دید اما عجیب است ماجرایِ انسان که در برابر چهار دوربین خدا چگونه به غفلت دچار می شود؟ چگونه ایم ما که یادمان می رود همه چیز و در برابر دوربین ریز بین که محاسباتش هم ذرات را در نظر می گیرد چسان بی هوا، هر کاری انجام می دهیم ؟کاش یکی این پیغام را با صدای بلند هر روز برای مان بخواند که در برابر دوربین خدای حکیم و علیم و بصیر و البته عادل هستیم که در کنار رحمن و رحیم بودن، قادر و قهار هم هست. کاش بدانیم که پیچش مویی هم از رصد این دوربین ها ، دور نمی ماند. دوربین هایی که از همه طرف ما را احاطه کرده اند با حافظه هایی که نه هیچ وقت پر می شود و نه هرگز دچار هک و دیگر عوارض دوربین های این دنیایی می شود. توجه کنیم و هوشیار باشیم که هر لحظه و هر زمان چهار دوربین زنده در حال فیلمبرداری از زندگی ما هستند که قرار است روزی در قیامت تمام زندگی ما را به نمایش بگذارند. آن هم جوری که عرق شرم را سیل آسا برسر مان خواهد بارید؛
دوربین اول: خود خدا است. ألَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَری؛ ‏آیا انسان نمی داند که خدا او را نگاه می کند؟ سوره مبارکه علق آیه /۱۴
دومین دوربین: ملائک مقرب خدا هستند؛ «ما یَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلاَّ لَدَیْهِ رَقیبٌ عَتید» «از شما حرکتی سر نمی زند مگر اینکه دو مأمور در حال نوشتن آن هستند» سوره مبارکه قاف آیه/ ۱۸
سومین دوربین: زمین است. «یوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبارَها» «در آن روز زمین هرچیزی که دیده را بیان می کند». سوره مبارکه زلزال آیه / ۴
چهارمین دوربین: اعضاء و جوارح خود ما می‌باشند. «تکَلِّمُنا أَیْدِیهِمْ وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما کانُوا یَکْسِبُونَ» «در آن روز دست‌ها و پاها شهادت می‌دهند که چه کاری کرده‌اند». سوره مبارکه یس آیه /65
حال با این چهار دوربین که خبر نصب و فعالسازی اش را خود خدا داده است چه می کنیم ؟ آیا وقت آن نرسیده است که در اعمال خود به نفع نیکی ها تجدید نظر کنیم؟جوابش بماند در تقویم رفتار ما....

ب / شماره 3559 /  پنج شنبه 19بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 11:37  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

زخم گلوله در حرم امام رضا و سید الشهدا(ع)

همه ائمه در ستیز با ظلم، در مقابله باظالم، رویکرد واحدی داشتند اما مشی مبارزه متناسب با زمان و شیوه برخورد حاکمانِ ظالم، فرق می کرد. این درست که بعدِ عاشورا، شمشیری از نیام خارج نشد اما مبارزه با ستم و بیداد در اشکال مختلف ادامه داشت لذا که همه امامان ما با شهادت، سند افتخار مجاهده را امضا کردند. در این میا اما میان دو امام ، مشابهت های روشنی وجود دارد.
هم در زمانِ حیات و هم این مشابهت را حرم هایشان در عصر حاضر، نمایندگی می کنند و بار این تشابه را به دوش دارند. تاریخ، برای امام حسین(ع) هجرت در قامت یک نهضت رسانه ای را روایت می کند. ایشان از مدینه به سوی مکه و به سوی کربلا رفتند و در هر منزل و هرجا که مقدور بود با مردم به سخن پرداختند و پیامِ امامت را به گوش مردم و البته عصر ها و نسل ها رساندند به گونه ای که امروزه، بعد از چهارده قرن، زوایای روشنِ ماجرا را می بینیم. چرایی نهضت برای ما روشن است و چگونگی جهاد و شهادت نیز هم. لایه های زیرین ماجرا هم قابل خواندن است.
دیگر امامی که نسخه هجرت را اجرا و نقش رسانه ای و پیام سازی و پیام رسانی را به ظرافت به انجام رسانده است، حضرت رضاست- علیه السلام- ایشان هم از مدینه آغاز کردند و تا خراسان آمدند و در منزل گاه ها و هرجا که گوش شنوایی یافتند، به ایراد سخن پرداختند و جغرافیای معرفت را تبیینی واقعی و ماندگار کردند و به جرات می توان حدیث سلسله الذهب و کلام نورانی "کلمه لا اله الا الله حصنی فمن دخل حصنی امن من عذابی، بشرطها و شروطها و انا من شروطها به این معنا که ؛کلمه توحید «لا اله الا الله» دژ و حصار محکم من است. هر کس آن را بگوید، داخل حصار من شده و هر کس داخل قلعه و حصار من شود، از عذاب من در امان است.... و امّا به شرطی و شروطی که من از شروطش هستم ، را در کنار "ِانّى لَمْ أَخْرُجْ أَشِرًا وَلا بَطَرًا وَلا مُفْسِدًا وَلا ظالِمًا وَإِنَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الاْصْلاحِ فى أُمَّةِ جَدّى، أُريدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَأَنْهى عَنِ الْمُنْكَرِ وَأَسيرَ بِسيرَةِجَدّى وَأَبى عَلِىِّ بْنِ أَبيطالِب"; يعنى: "من از روى خود خواهى و خوشگذرانى و يا براى فساد و ستمگرى قيام نكردم، من فقط براى اصلاح در امّت جدّم از وطن خارج شدم." قرار داد.
هر دو سخن زوایایی از جغرافیای توحیدی امامت و رسمِ هدایت را بیان و ساحت امامت را تبیین می کند تا بدانیم که امام همیشه راه صلاح و اصلاح را برای مردم می گشاید و امامت، از شروط ورود به حصن توحید است.
این دو امام – علیهم السلام- در حیات خود پا به راه شدند و راه را نشان دادند. راهی که تاهمیشه باید باز بماند و خواهد ماند و روشن هم خواهد بود در پرتو احادیثی که همیشه تازه و پرنور می مانند.
باری هر دو امام روشنگری را با شهادت خود به جایی رساندند که دشمن نمی توانست پشت هیچ نقابی ، رخ بپوشد. حتی گذر زمان هم نتوانست غبار فراموشی را روی هم به دیواری بدل کند که بتوانند پشت آن خود را نهان کنند.
باری، قرن ها بعد از حیات این دو امام، حرم های شریف شان، باز بارِاین مشابهت را بر دوش کشیدند وقتی مردمان معترض به ستم حاکمان را در خویش پناه دادند و زخم گلوله ها را به خشت، خشت ِ خویش پذیرفتند و جان پناه مردمانِ به فغان آمده از بیداد شدند.
این روز ها که دگر باره، چشم ها به تماشای فجر صادق انقلاب، روشنایی افزون می یابد، حق است که از حرم بگوئیم. حرمِ امام رضا که هم گلوله های متجاوزان روس را در جان دارد و هم گلوله های رضا خانی را و هم در روزهای مبارزه علیه پهلوی دوم، گلوله مسلسل سربازان شاه پهلوی را.
آنان آمدند و حریم حرم را به گلوله شکستند و مرگ را در جان کسانی نشاندند که به پناه حضرت ضامن آهو آمده بودند. آمدند و کشتند و زدند و رفتند تا بدانیم، صیادِآهو را هزار بار شرف بود بر کسانی که باید حافظ جان مردم باشند اما قاتل شان شدند.
به باور من، شاه همان لحظه ای به پایان رسید که حرمتِ حریم حجت خدا را شکست و مردمان را کشت. او خود شکسته شد به گونه ای که دیگر نتوانست تکه های قدرت خویش را روی هم بچیند. این البته سرنوشت صدام هم بود. اویی که در انتفاضه شعبانیه، به حرم سید الشهدا حمله کرد و خون مردمان را در حرم ریخت.
او هم به آخر رسید تا پنجه بخت النصر زمان را بر گلوی خود ببیند. زخم گلوله ها هنوز در حرم ها هست تا یادمان بماند باید ارزش های انقلاب را حفظ کنیم. مبادا که با بد عمل کردن، زخمی کاری تر از گلوله های ستم بر پیکر انقلاب و حرمی که پناه انقلاب است زنیم. 
آری، میان حرم امام رضا و امام حسین هم مشابهت فراوان است و باید که ما اهالی کشور امام رضا هم برای خویش مشابهت هایی با سلوک امامان خویش ایجاد کنیم و انقلاب را برای این مشابهت، فرصتی مغتنم بشماریم تا بتوانیم حق مطلب را ادا کنیم.....

خبرگزاری رضوی / چهارشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۹۶ ساعت ۱۴:۴۱

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/24836

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 17:5  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

پای انقلاب ایستاد ولی سر سفره انقلاب ننشست

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:3  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

آقای فرمانده سر سفره انقلاب ننشست

لقمه ای از سفره انقلاب.....این کلمه ای بود که چندی پیش وارد ادبیات سیاسی این مرز و بوم شد. کلمه ای که کاش حتی یک حرفش نه بر زبان که حتی در ذهن کسی هم نقش نمی بست.

 کاش مثل همان اول انقلاب، همه پای کار انقلاب می ایستادیم و بایستیم هنوز اما، چشم کسی به دنبال سفره انقلاب نباشد که بخواهد اندازه لقمه های خود را چنان تعریف کند که بسیاری گرسنه بمانند. ببخشید، قصد سیاسی کردن بحث را ندارم.

حرفی است از سر درد که این روزها بر زبان می آورم، در فراق فرمانده دلاورم در روزهای دفاع مقدس، که بعد جنگ هم گاهی افتخار همنفسی اش را داشتم. او به سراغ یاران شهیدش رفت و هیچ وقت طول و عرض سفره انقلاب را نفهمید، برای او و بسیاری چون او قابل هضم هم نیست این حرف ها؛ او باور داشت که باید ایستاد پای کار انقلاب، همه عمرش را هم ایستاد. 8 سال از این عمر در دفاع مقدس گذشت و بقیه نیز در همین راستا بود، هادی (رجبعلی) کریمیان را می گویم که همین دو- سه روز پیش، بار سبک خویش را هم بر زمین گذاشت و در ادامه شهدا رفت.

همین چند روز پیش بود که خاطراتش را برای دو جوان از نسل دهه دوم انقلاب تعریف می کردم و می گفتند، چرا نمی نویسی این ها را ننوشتم، نمی دانم چرا اما امروز که او نیست، راحت تر می توان از فرمانده دلاور گردان الحدید بنویسم که به روزگار جهاد، خود آهن بود به استواری " الْحَدِیدَ "  بود و " فِیهِ "برای دشمنان  "بَأْسٌ شَدِیدٌ " و برای ایران" وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ" را به جان معنا می کرد، او جانبازِ حماسه بزرگ بود و تا آخرین نفس، پای انقلاب ایستاد اما "سر سفره انقلاب" ننشست، لقمه ای برنداشت، برگ های حماسه آفرینی اش را به رهن زندگی امروز نگذاشت.آقای فرمانده، بالا شهری که نه، در پایین شهر هم منزل نداشت.

سرای او در "منزل آباد" بود و برای ساختن همان هم به هزار مشکل خورد، از یک طرف مردم محل او را چنان که بود بزرگ و کریم می دانستند، از سوی دیگر، واقعیت این بود که دست این کریم بسته بود و به زحمت مصالح فراهم می کرد اما مردم چون او را باور داشتند ، از مصالح ساختمانی اش برمی داشتند.

نه خدای نکرده به تعدی و با نیت دیگر، فکر می کردند "جناب سرهنگ" دست بازی دارد. می پنداشتند آقای فرمانده، از سفره انقلاب، به حق لقمه ای برمی دارد و در سفره خود می گذارد. نمی دانستند فرزندانش هم مثل فرزندان مردم، پی کار می گردند و پیدا نمی کنند.

 نمی دانستند، دست آقای فرمانده بسته است. به رویِ بازِ او نگاه می کردند که انگار خدا قاب ساخته بود برای لبخند؛ پشت این لبخند اما هزار راز بود که بهترینش از نوع رضایت بود. او راضی بود به اینکه تا آخر پای کار انقلاب بایستد اما سر سفره انقلاب ننشیند.

 او برای خود امتیاز قائل نبود که خود را بدهکار مردم و انقلاب می دانست و باور داشت در معامله ای که با خدا کرده است، از خلقِ خدا طلبکار نیست. بلکه نسبت به بندگان خدا احساس دین هم داشت. او درد هایش را پیغام دوست می دانست و عزیز می داشت.

 در آخرین دیدار هم- که در محفل نکوداشت شهدای عملیات میمک بود- به تاکید از من می خواست که ماجرای فلان جانباز قدسی نفس را پیگیر باشم که او هم خود را مدیون انقلاب می داند بی آنکه لقمه ای از این سفره بردارد. باری هادی کریمیان، در میانه راه دهه فجر، پا به افق های روشن ماندگاری در جوار شهدا گذاشت و باز ما مانده ایم و راهی که باید سخت تر از پیش بپیماییم. ما مانده ایم و تکلیفی که هر روز سنگین تر می شود....

 

حیات / تاریخ انتشار: چهارشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۹۶| شناسه مطلب: 137363

http://hayat.ir/fa/137363/

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:1  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

کار را به بزرگان باید سپرد!

انسان ها ، سه دسته اند؛ بزرگ و متوسط و کوچک! اگر دور با بزرگان باشد، بزرگی، روزی همه می شود چون بزرگان، به بلندای قامت خویش، یار می پرورند و برمی کشند مردمان را.متوسط قامتان هم در تکاپوی بزرگ شدن خویشند و گاهی دستی برای یاری دیگران برمی آورند . با اینان هم جهان را می شود به آرامش دید اما امان از قسم سوم که کوچکان باشند. اینان نه لطافت کودکی دارند و نه هیمنه بزرگی. کوچکند و برای اینکه خود به چشم بیایند، همه عالم را تیغ می کنند تا بلند قامتان و حتی افراد متوسط را قلع و قمع کنند تا قامت کوتاه خودشان در چشم ها به بزرگی بنشیند. اینان مهلک ترین دشمنند برای جوامعی که سر پیشرفت دارند. با همه کوچکی شان، موانع بزرگی می شوند. می گویند وقتی اسکند مقدونی، بر ایران تاخت، هیمنه و بزرگی این ملت در نگاهش نشست و به تزلزلش انداخت . او از بزرگان یونان مشورت گرفت که با این ملت بزرگ چه کند تا رام او شوند؟. یکی از کشتن مردان گفت و دیگری از آتش زدن کتاب ها و سومی.... هرکس چیزی گفت اما کاربردی ترین سخن را که اسکند هم پذیرفت این بود که برای تسلط بر کشوری و به زمین زدن ملتی باید کاری کرد که دور به دست کوته قامتان افتد و بزرگان را به کارهای حقیر گماشت. چنین که باشد هم کوچکِ در جای بزرگ نشسته، کارها را خراب می کند و هم بزرگِ به کار خرد گماشته شده دلسرد می شود و ملتی که به بلیه ای چنین گرفتار شده باشد ، تا در بر این پاشنه می چرخد، روی رستگاری را نخواهد دید. این قصه، امروز هم هست. باید کاری کرد که هم کار همیشه دست بزرگان باشد و هم راه بزرگی چنان مفتوح باشد که فتح قله های موفقیت به یک عادت خوشایند ملی تبدیل شود. این هم می طلبد تا برای شناخت بزرگ از کوچک، معیارهایی به دست دهیم و آدم ها را با این تراز بسنجیم پس توجه کنیم که؛
انسان های بزرگ : درباره عقاید حرف می زنند
انسان های متوسط : درباره وقایع حرف می زنند
انسان های کوچک : پشت سر دیگران حرف می زنند
انسان های بزرگ : درد دیگران را دارند
انسان های متوسط : درد خودشان را دارند
انسان های کوچک : بی دردند
انسان های بزرگ : عظمت دیگران را می بینند
انسان های متوسط : به دنبال عظمت خود هستند
انسان های کوچک : عظمت خود را در تحقیر دیگران می بینند
انسان های بزرگ : به دنبال کسب حکمت هستند
انسان های متوسط : به دنبال کسب دانش هستند
انسان های کوچک : فقط به دنبال کسب پول هستند
انسان های بزرگ : به دنبال طرح پرسش های بی پاسخ هستند
انسان های متوسط : پرسش هایی می پرسند که پاسخ دارند
انسان های کوچک : می پندارند پاسخ همه پرسش ها را می دانند
انسان های بزرگ : به دنبال خلق مسئله هستند
انسان های متوسط : به دنبال حل مسئله هستند
انسان های کوچک :مسئله ندارند
.... این تراز خوبی است برای شناخت افراد و کاش در گزینش افراد برای مسئولیت ها نیز به این تراز توجه شود تا هرکس در جای خویش بنشیند تا کشور بتواند به حق خویش برخیزد.....

ب / شماره 3558 /  چهار شنبه 18بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 13:58  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

این دست های خدایی

بهترین اعمال چیست؟ انسان با چه عملکردی می تواند به جایگاهی که خداوند برای او تعریف کرده است برسد؟ آیا به نمازِ تنها قامت افراشتن، بالابلندی انسان را در پی خواهد داشت؟ آیا به روزه، لب بستن، به جایی که مقصد است ما را می رساند؟ آیا صرف عبادات می تواند ما را به "عبودیت" این قله معارف برساند؟ شاید هرکسی یک پاسخی داشته باشد و لی من مستند به کلام بزرگان و نگاه آنانی که انسان را بزرگ می خواهند عرض می کنم، خیر! عبادتِ تنها نمی تواند کارها را ساز آورد. باید در کنار لب های دعا خوان، دست های گره گشا داشت. باید روحیه همگرا و فرهنگ ایثارگری داشت. باید خود را برای کمک به دیگران با روی گشاده، آماده کرد. جایی خواندم که بزرگان دین تاکید ویژه بر همراهی و همکاری دارند با این نگاه که اگر همه، همگرا و همراه شوند، کسی تنها و گرفتار نخواهد ماند. این هم فرمان قرآن و خدای قرآن است که در آیه 2 سوره مبارکه مائده می فرماید: تَعاوَنُوا عَلَي الْبِرِّ وَ التَّقْوي (و یکدیگر را بر انجام کارهای خیر و پرهیزکاری یاری نمایید) می دانیم و حتی کودکان هم می دانند که تعاون و همراهی ،از ضروریات زندگی اجتماعی است. اگر نگوییم بدون تعاون، هیچ کاری به سرانجام نمی‌رسد، به طور قطع می‌گوییم، بدون تعاون، زندگی اجتماعی بشر، به بن‌بست می‌رسد. بدون تعاون، نه می‌توان انسان‌ها را هدایت کرد و نه می توان زندگی ها را ساخت. اگر تعاون نباشد نه تنها انبیاء و اولیاء و مؤمنین نمی‌توانند در هدایت مردم و استقرار حکومت الهی به توفیق چشم گیری برسند بلکه کارها بر زمین می ماند و فضا برای شیاطین فراهم می شود تا نقشه مقابله را مهیا کنند.تاکید همواره دین بر وحدت و نیاز مردم به یکدیگر این سویه نگاه را پر رنگ می کند که باید زندگی را رنگ همراهی زد. این مشی را هم باید تا آخرین لحظه زندگی ادامه داد چه وقتی به صاحب فصول (محمدحسین حائری اصفهانی) عالم و فقیه بزرگ شیعه گفته شد: اگر بدانى مرگت نزديك شده و از عمرت چند ساعتى بیشتر نمانده، در آن مدت چه خواهى كرد؟ فرمود: مى نشينم روى سكوى درِ منزلم براى آنكه حاجاتِ مردم را برآورده سازم. شايد كسى بيايد و از من حاجتى بخواهد ولو آنكه آن حاجت استخاره اى باشد. بله مومن باید خود را در معرض کمک خواهی دیگران قرار دهد نه اینکه روی برگرداند تا مبادا کسی نه دست نیاز که نگاه کمک خواهی به سوی او باز کند. برخی از ما اما با چنان گرهی در ابرو ، به مردم نگاه می کنیم که کسی جرات پرسیدن آدرس هم نداشته باشد چه رسد به طلب کمک حال آنکه کمک به دیگران، عین بندگی است. این سخن راهگشای پیامبر خداست که به تصریح می فرماید: - مَنْ قَضَى لِأَخِیهِ الْمُؤْمِنِ حَاجَةً كَانَ كَمَنْ عَبَدَ اللَّهَ دَهْراً؛ كسى به دیگرى خدمت كند، مثل كسى است كه عمرى خدا را بندگى نماید. کسی که خدا را بندگی کند به خلیفه الهی خواهد رسید...

ب / شماره 3557 /  سه شنبه 17بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 16:15  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

ضرورت بازگویی‌خاطرات انقلاب

خاطره‌گویی یک قالب پیام‌رسانی اثر‌گذار است. در خاطره‌گویی مؤمنانه و حرفه‌‌ای، بدون اینکه راوی بخواهد داوری کند، اصل رویداد را، آنچه به چشم دیده را روایت می‌کند. روایت صادق ماجرا به شنونده و خواننده خاطره کمک می‌کند تا وقایع را بهتر فهم کند و امکان تحلیل رخداد هم برایش فراهم می‌شود. خاطرات خشت بنای دریافت افراد از رویداد‌ها هستند. در بازخوانی آن، نه راوی، که خود ماجرا باید برجسته شود و «این‌همانی» ماجرا باید حفظ شود. چنین که شد، می‌توان به خاطرات استناد کرد نه اینکه برخی افراد برای بزرگ کردن خود در اذهان، خاطره بسازند و در افکار بیفشانند که نتیجه این تحریف تاریخ خواهد بود. به باور من، ما نسبت به انقلاب اسلامی یک بدهکاری بزرگ داریم. ما نتوانستیم وقایع انقلاب را که در ذهنمان به عنوان خاطره نقش بسته است چنان‌که باید به مردم به‌ویژه نسل‌های بعد منتقل کنیم. نتوانستیم آنچه بود را به آن گونه‌ای که باید، بیان کنیم تا نسل نو با این‌همه ابهام درباره حقیقت انقلاب در عرصه واقعیت، مواجه نشود. برخی از نسل انقلاب تواضع کردند برای نگفتن. حرفشان هم محترم بود و معتقد بودند کاری را که برای خدا انجام داده‌اند نباید به ترازوی این دنیا بگذارند. با احترام به این نگاه، من معتقدم خاطرات و دریافت‌های ما از انقلاب به مای تنها تعلق ندارد. عملِ عبادیِ فردی نیست که اخلاص پوشیده‌داری آن را اقتضا کند بلکه عمل تکلیفی جمعی است که بیان آن مثل خود عمل ضروری است. بیان امروز وقایع انقلاب پاسداری از انقلاب و نقش‌آفرینی برای نگهداشت این سرمایه بزرگ است. بیان خاطرات انقلاب ذکرخداست و همان‌طور که رهبر انقلاب درباره ذکر یاد شهدا فرمودند، کمتر از شهادت نیست. بیان صادق وقایع انقلاب هم کم از مبارزه نیست که شرایط امروز، مبارزه‌ای از این دست اقتضا می‌کند. بر این اساس، باید نسلی که مانده‌اند خاطرات خود از روزهای انقلاب را بیان کنند، از چرایی ماجرا، از رویدادها، از تظاهرات در شهر و روستا، از هم‌گرایی مردم، از تانک‌هایی که به خیابان آمدند، از مردمی که زیر تانک رفتند، از مهری و الهه‌ای که پنج سال پیش از حسین فهمیده زیر تانک رفتند، از کودکی که دست در دست مادر داشت در خیابان مشهد و چون تانک رد شد، او ماند و دست مادری که زیر تانک له شد، از حمله به بیمارستان امام‌رضا، از میدان دهِ‌ دی، از روز ٩ دی و از میدان شهدا و خیابان شهدا و چهارراه شهدا، از آنچه در مشهد ما اتفاق افتاد. بگویند و بنویسند تا امروز مردم بدانند که چه شد تا مردم بر حکومت شوریدند تا نپندارند که مردمِ در‌بهشت‌نشسته هوس خوردن میوه ممنوعه کردند و به سرزمین مشکلات هبوط کردند. باید گفت واقعیت‌ها را تا بدانند مردم که حال و روز کشور مثل خیابان تهران خود ما بود که دیوار‌ها را طراحی و زیباسازی کرده بودند تا در چشم رهگذران و شاه زیبا بنشیند اما پشت این دیوار‌های زیبا با این رویش، حکایت خواجه بود و نقش ایوان و خانه‌ای که از پای‌بست ویران بود. کسانی که امروز در فضای مجازی دارند حسرت گذشته را می‌خورند پشت به این دیوار قشنگ ایستاده‌اند و در خیال غوطه‌ور می‌شوند و الا اگر پشت دیوار را می‌دیدند، قطعا هم قضاوتشان فرق می‌کرد و هم رفتارشان. این جایی است که باید متواضعانِ زیرخاک‌برنده خاطرات را به فریاد فراخواند به میانه میدان تا بگویند واقعیت‌ها را تا حقیقت نپندارند آنچه بر قلم حسرت‌بار سربازان فضای مجازی می‌رود. تأکید من برای بیان خاطرات انقلاب فقط برای انقلابیون نیست که ضدانقلاب دیروز هم و چهره‌های ضدقهرمان دیروز را هم باید فرصت گفتن باشد با تراز صداقت. آنان نیز یا مجازات خویش را تحمل کرده‌اند یا مورد عفو قرار گرفته‌اند و خطری تهدیدشان نمی‌کند تا از نقش خویش بگویند. این شاید کفاره همکاری با طاغوت باشد که با سلامت‌سازی اذهان با بیان واقعیات، ادا می‌کنند. یادمان باشد خاطرات همه طرف‌های درگیر امروزه ورق‌هایی از تاریخ ایران است و میراث معنوی یک ملت. شخصی نباید به ماجرا نگاه کرد که اینجا سخن از شخصیت یک انقلاب و امروز و فردای ایران است. پس باید زبان گشود.

شهرآرا / شماره : ۲۴۷۸ / دوشنبه ۱۶ بهمن ۱۳۹۶/ صفحه اول و 2

http://shahrara.com/js,text.ajax?y=1396&m=11&d=16&p=1&n=11

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:14  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

انقلاب خمینی از دریچه حدیث رضوی

احادیث، عموما در نگاه اول، ناظر به فرد است اما در خوانش مجدد می توان و حتی باید آن را ناظر به جامعه و همه آحاد شکل دهنده جامعه دانست از این منظر انقلاب، نیازمند بازخوانی در تراز روایات است لذا به تاکید باید گفت که، بخوانید فرایند انقلاب را. بخوانید سیره و روش امام انقلاب را٬ بخوانید سطر به سطری که چون کنار هم قرار گرفتند کتاب پیروزی، تحریر شد. این کتاب را اگر امروز و فردا و فردا ها بخوانیم آثار گرانقدر روایت رضوی را خواهیم دید که خط روشن فرداها را چنین تبیین فرموده است؛ «مَنْ حَسُنَ ظَنُّهُ بِاللّه‏ِ كانَ اللّه‏ُ عِنْدَ ظَـنِّهِ بِهِ؛» به این معنا که «هر كس به خدا خوش گمان باشد، خداوند مطابقِ گمان او، با وى رفتار مى‏ كند.» (1)
و ما به خدا خوش گمان بودیم و باور داشتیم پیروزی، سر انجام رقم خواهد خورد لذا وقتی قدرت سلطانی در چشم برخی می نشست، ما بر آن چشم می بستیم. وقتی قدرت های بیگاته در کنار شاه می ایستادند باز ما هرگز به دیده ابهت و اهمیت بدان نگاه نمی کردیم. وقتی روز به روز خشم و سخت گیری سربازان شاه افزون تر می شد و برخی، ما را می ترساندند از مقابله تن و تانک و مشت و سندان و شعار و گلوله، و می گفتند، با این اقتدار مستمر شاه، فرو ریختن ارکان حکومتش، خیالی خام است اما ما در ایمان به خدا پخته شده بودیم و با یقین به شکست طاغوت، مبارزه را ادامه دادیم پشت سر مردی که خود را به خدا سپرده بود و " حتی برای یک لحظه هم نترسیده" بود.
امامِ انقلاب، به خدا چنان ایمان داشت که همه قدرت های باطل را به هیچ می انگاشت و این را به ملت هم تعلیم کرد که جز خدا را نبینند و با اتکا به قادر ِقاهر، بر باطل بشورند و ارکان ستم را براندازند و پایه های حکوکت حق را برافرازند. ما شیعه بودیم و هستیم و از زبان حضرت رضا آموخته ایم که؛ «شیعیان ما کسانی هستند که تسلیم امر و نهی ما باشند گفتار ما را سر لوحه زندگی خود قرار دهند مخالف دشمنان ما باشند و هر که چنین نباشد از ما نیست.»(2)  و امام به ما آموخت تا چنین باشیم، ایستاده بر صراط عدالت و در نقشه راهی که امامت برای ما طراحی فرموده بود. ما نگاه مان به این خط حدیث شده بود اما نگاهی تمام ساحتی که ما را به خیزش و خوانش توامان وا می داشت چه حضرت عالم آل محمد(ع)، به تاکید فرمودند: «لا تَدعُوا العَمـلَ الصّالِـحَ وَ الاِجتهادَ فِى العِبادَةِ اتِّکالاً عَلى حُبِّ آلِ مُحَمدٍ (ص) وَ لا تَدعُوا حُبَّ آلِ مُحَمـدٍ (ص) لامرِهـم اِتِّکـالاً عَلـى العِبـادَةِ فَـاِنَّـهُ لایَقـبَلُ اَحـدَهُـمـا دونَ الآخَر؛» به این معنی که ؛ «مبادا اعمال نیک را به اتکاى دوستى آل محمد (ص) رها کنید، مبادا دوستى آل محمد (ص) را به اتکاى اعمال صالح از دست بدهید، زیرا هیچ کدام از ایـن دو ، به تنهایى پذیرفته نمى شود.»(3)
ما در انقلاب، هر دو را با هم داشتیم. با انجام عمل صالح، دل به توسل و عنایت معصومین داشتیم و با توسل به دوستی آل محمد، زانوی اشتر خویش را می بستیم و در معرکه می گشودیم. ما در انقلاب، برای توسعه معارف نبوی و گسترش عدالت علوی تلاش می کردیم. در عین مجاهده، اهل حساب و کتاب بودیم. هم از نفس خویش حساب می کشیدیم و هم کتاب بایستگی های رفتاری را خط به خط می خواندیم تا انقلابیون، مومنان تراز هندسه رضوی باشند چه از امام خویش، حضرت رضا علیه السلام درس گرفته بودیم این راکه ؛  مَنْ حاسَبَ نَفْسَهُ رَبَحَ وَمَنْ غَفَلَ عَنْهَا خَسِر و خوب دریافتیم که ؛ آن كسى كه نفسش را محاسبه كند، سود برده است و آن كسى كه از محاسبه نفس غافل بماند، زیان دیده است.(4) و انقلاب، هم حدوثش نتیجه محاسبه نفس ملی بود و هم بقایش تا کنون با محاسبه دقیق اتفاق افتاد و هم  ادامه این بقا نیازمند محاسبه فراگیر ملی است. یعنی ما هر کدام مان باید با محاسبه خویش، خود را بسازیم و هم این حساب کشی و حسابگری را در تراز ملی تعریف کنیم تا بتوانیم از انقلاب که نتیجه تلاش مجاهدان بزرگ است حراست کنیم. اگر این محاسبه به عنوان راهبرد انقلاب ، به غفلت دچار شود، شک نباید کرد که موریانه فساد و تباهی به جان درخت انقلاب، هجوم خواهد برد. بیاییم و این روایت رضوی را دوباره بخوانیم و ضمیر آن را هم به شخصِ خویش بازگردانیم و هم در خوانشی دیگر به همه ملت ارجاع دهیم که محاسبه کلی می تواند کلیت انقلاب را نجات دهد.
پینوشت:
1-  كافى ، ج 8 ، ص 347، ح 546
2-  جامع احادیث الشیعه، جلد 1، صفحه 171.
3-  بحارالانوار، ج78، ص348.
4-  بحار الأنوار، ج 78، ص 352.

خبرگزاری رضوی / دوشنبه ۱۶ بهمن ۱۳۹۶ ساعت ۱۱:۱۹

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/24702

 

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:12  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

امانت خاطرات و ماموریت نیرو های انقلاب

باید گفت، گفتنی ها را. در دل نگهداشتن خاطرات و راز ها و ماجراهای انقلاب، یعنی محروم نگهداشتن یک تاریخ از آنچه باید بداند. یعنی نرساندن امانت، به صاحبان آن در طول اعصار و قرون؛ یعنی باز گذاشتن فضا برای آنانی که توهمات خود را به عنوان حقیقتِ مسلم تبلیغ می کنند. 

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:10  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

حماسهِ زنان در انقلاب

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:7  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

خودت را به خدا بسپار

گفتیم پیش از این که ،خداوند انسان را بزرگ آفریده است. بزرگ تر از همه مخلوقات. بزرگ و توانمند و زیبا لذا به خویش تبریک گفته است به خاطر خلقت انسان. او را چنان آفرید که بتواند به ساحت عبودیت برسد و به عنوان خلفه انسان، شانی بیابد که در پی فرمان "کن" او، "فیکون" اتفاق افتد. خدا انسان را عزیز و بزرگ و صاحب توان ویژه آفرید اما به فعلیت رساندن این توان ممتاز را بر عهده خودش گذاشت و این اوست که باید بکوشد تا این توان را به منصه ظهور برساند. در ادامه نوشتار دیروز به مقام صبر می پردازیم به این تاکید که ؛ صبور باش ! زمان خیلی چیزها را حل خواهد کرد.گاهی مساله های به ظاهر بزرگ و پیچیده توانایی و هوش زیادی نمی خواهد. کمی زمان می خواهد تا آرام تر شوی و مساله را کوچک تر و ساده تر ببینی. چه وقتی در آرامش، از جایگاه انسانی خود نگاه کنی خواهی دید که بزرگ ترین مشکلات هم در برابر اراده مومنانه انسانی مثل یک گره باز شده می ماند. انسان باید قامت، رشید کند و از بالا به زندگی نگاه کند تا مشکلات، کوه و سد راه او نشود و در بدترین شرایط هم یادش بماند که به جای گفتن اینکه " ای خدا! من چه مشکل بزرگی دارم" بگوید : " ای مشکلات! ببینید من چه خدای بزرگی دارم" با این نگاه می توان بر همه مشکلات فائق آمد پس صبور باش در برابر مصائب که راه باز خواهد شد و یادت باشد که علاوه بر صبر، باید محبتت نسبت به خلق خدا و جهان مخلوق او روز افزون باشد . یعنی، عاشق باش ! برای آنکه دوستش داری دعا کن! بدون آنکه دلیلی برای دوست داشتنت بیابی. ببین چه احساس رضایتی پیدا خواهی کرد.آری، وقتی عاشق باشی از زندگی و حتی همین دنیای سخت و دیوارهای سیمان و آهن، آوای دوست...دوست، برخواهد خاست. عاشق باش و به خدا اعتماد داشته باش و قولش را وعده صادق و عملی شده بدان و یادت باشد این سخن مرحوم اسماعیل دولابی که: اگر یک شخص ثروتمند که به او اطمینان و اعتماد داری ؛ به تو بگوید نگران نباش وغصّه‌ی بدهی‌هایت را نخور، خیالت راحت باشد ، من هستم...ببین این حرف او چقدر به تو آرامش می‌بخشد و راحت می‌شوی ...خدای مهربان که غنی و تواناست به تو گفته است : ألَیسَ اللهُ بِِکافٍ عَبدَهُ/ آیا خداوند برای کفایت امور بنده اش بس نیست؟ یعنی ای بنده‌ی من ، برای همه‌ی کسری و کمبودهای دنیوی و اخروی‌ات من هستم. این سخن خدا چقدر تو را راحت می کند و به تو آرامش می بخشد؟! «ألا بِذِکرِ اللهِ تَطمَئِنُّ القُلوبُ،» دل ها با یاد خدا آرامش می یابد. خدا مهربان تر از آن چیزی است که تو فکر می کنی...پس صبور باش و عاشق باش و خود را به خدا بسپار...

ب / شماره 3556 /  دوشنبه 16بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:4  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

ضرورت پاسخ گویی به چرایی انقلاب

اگر حرف یک گروه بود انقلاب، اگر یک قشر برمی خاستند به مبارزه، اگر خیزش برنامه یک نسل بود، اگرفقط یک منطقه، منطق انقلاب را برمی گزیدند، می شد به هزار اما و اگر متوسل شد. می شد به انتقاد برخاست که چرا چنین ؟ می شد در بطلان حکومت سابق یا بهره مندی آن از حق، اما و اگر کرد ولی وقتی یک ملت، به پا می خیزد، وقتی اکثریت مردم، مرگِ شاه و رژیمش را فریاد می کنند، دیگر جای حرف و حدیث نمی ماند تا امروز – بعد  ازچهار دهه- برخی ها از چرایی انقلاب بپرسند؛ چه این که مردم نه از راحتی و آسایش و آرامش گریزان بودند نه از ثبات و آزادی-همان چیزی که امروزه، مجازی نویسان در این فضا و در گروه ها و کانال های پر شمار، حقیقت اثبات شده و واقعیت ِ متقن می نمایانند- مردم اگر به خروش می آیند و دست از جان شسته پا به میدانی می گذارند که حکم آن مشت است و گلوله، از آن روست که ستم پنجه از گلوی شان برنمی دارد. تجربه هم ثابت کرده است که ملت ها صبورند، خیلی صبورند و تا کارد از استخوانشان نگذرد و راه نفس شان سد نشود به فریاد نمی‌آیند پس حق بدهید و بدهیم به نسلی که انقلاب کردند. مطمئن باشید اگر واقعیت میدانی چنان بود که برخی به قلم مجازی تحریر می کنند، اگر همه چیز گل و بلبل بود، اگر آزادی از در و دیوار می ریخت، اگر شأن و شوکت شاهیِ پهلوی دنیا را زیر سایه می داشت، اگر اسب توسعه، در کوچه و بازار، به تاخت می رفت و... بزرگان و جوانان آن عصر و نسل حتما به اندازه برخی از افراد امروز می فهمیدند. به اندازه کسانی که در همین ماجرای اخیر شعار می دادند ما اشتباه کردیم که انقلاب کردیم اما یادشان رفته بود که تاریخ تولد شان در دهه دوم و حتی سوم انقلاب است! در انقلاب نبوده اند که درست عمل کنند یا اشتباه. اشتباهی که کرده اند، باور نقش های مجازی بر دیوار حقیقت است.باری، ایران قبل از 57 بهشت نبود حتی در تراز ارم، که بهشت شداد شاهی اش بنامیم. پشت دیوار منقش، همه چیز از پای بست ویران بود بنابراین پیش از پیش بینی ها فرو پاشید. اما این که بعد ویران کردن بنای حکومت سابق چقدر توانستیم در پی ریزی بنای نو، موفق باشیم و این که چقدر به آرمان های انقلاب نزدیک شده و به شعارهایش عمل کرده ایم و این که حتی نظامِ برآمده از انقلاب، یعنی جمهوری اسلامی چقدر در تحقق اهداف انقلاب موفق بوده و چقدر کم گذاشته است؟ جای سوال دارد و حتی جای یقه گیری و باید پرسید که چه کرده ایم همه ماهایی که بعد از انقلاب نقشی بر عهده داشته ایم. باید پرسید که چقدر به عدالت خواسته شده در انقلاب نزدیک شدیم. چقدر توانستیم در مقابله با تبار گرایی و شکل گیری خانواده های قدرت موفق باشیم، مایی که مفتخر بودیم قدرت هزارفامیل را شکسته ایم، چقدر توانسته ایم جلوی بازگشت خودمحوری و فساد را سد کنیم؟ مایی که خون می دادیم پای پاک شدن کشور از لوث فساد و خودکامگی؟ بله، جای سوالات فراوانی هست اما نه در اصل انقلاب بلکه باید پرسید چرا آن گونه که باید به اهداف انقلاب نرسیدیم؟راستی مسئولان برای این پرسش جوابی دارند؟

خراسان / شماره : 19750 / يکشنبه ۱۵ بهمن-۱۳۹۶/ صفحه 16/ بدون موضوع

http://khorasannews.com/?nid=19750&pid=16&type=0

http://khorasannews.com/newspaper/BlockPrint/604689

 

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 13:45  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

پیامبرانه باید زیست

تو را بزرگ تر از دری آفریده اند اگر بدانی. بزرگ تر از اقیانوس ها آفریده اند اگر به وسعت خویش پی ببری. گسترده تر از زمین آفریده اند اگر نگاه از زمین برگیری . اگر بفهمی که می توانی از همه چیز بزرگ تر باشی پس تلاش کن. پس بکوش و وسیع باش . دلتنگ که شدی، منتظر نباش کسی دل گرفته ات را باز کند، بلند شو و قدمی بردار. دل یک نفر را شاد کن، دلت خود به خود باز می شود که ما را جوری آفریده اند که با خنده دیگران می توانیم بخندیم و خط اشک دیگران بر دل ما هم خراش می اندازد. بیاییم و دل و ایرو گشاده داشته باشیم حتی وقتی دست مان بسته است.صائب تبریزی به زیبایی به گشاده رویی می خواند مان چه می داند اگر قرار است انسان تعالی پیدا کند. اگر قرار است، غم را از دل خود و از پهنه زمین بشوید. اگر قرار است اتفاقات خوب چنان زیاد شود که کسی خاطره تلخی در یاد نداشته باشد باید روی گشاده و دل گشاده داشته باشد و دست هم بگشاید برای هرچه که می تواند گره بگشاید
....چون وا نمی کنی گرهی، خود گره مشو
ابرو گشاده باش چو دستت گشاده نیست...
هر چند کوه قاف بود لقمه ای بزرگ
عنقا اگر شوی ز دهانت زیاد نیست.....
صائب، انسان را فراخ سینه و ابرو گشاده می خواهد و باور دارد اگر چنین شد همتی خواهد یافت که او را از قاف هم فراتر خواهد برد. انسانی چنین است که می تواند بعد امیر شدن بر خود، بر جهان هم مدیریت کند. مدیریت ، قدرت می خواهد پس قوی باش !
و پیش از آنکه کسی را دوست داشته باشی، خودت را دوست داشته باش تا همچنان باشی در لحظه هایی که کسی برای تو نیست. این البته اصلا به معنای خودخواهی نیست بلکه اگر خود را دوست داشته باشیم، به توسعه دوستی ها همت خواهیم کرد تا سهم ما از دوستی، فراوان تر شود. خود خواهی غیر از خود را دوست داشتن است. اولی همه را از دورت پراکنده می کند و دومی تورا وامی دارد تا پیامبرانه به دنبال دیگران باشی و به بسط مهر و معرفت بپردازی که پیامبر بزرگ را زیبا ترین تعریف این است که مولا علی فرمود "طبیب دوار بطبه"؛ او (پیامبر) پزشکى است که با طبّ خویش پیوسته در گردش است، داروها و مرهم‏هاى خود را به خوبى آماده ساخته و ابزار داغ کردن را (براى سوزاندن‏ زخم ها) تفتیده و گداخته کرده است، تا بر هر جا که نیاز داشته باشد بگذارد؛ بر دل هاى کور، بر گوش هاى کر، بر زبان هاى گنگ، او با داروهاى خویش بیماران غفلت زده و سرگشته را رسیدگى و درمان مى‏کند، همان هایى که از فروغ حکمت بهره نگرفته و اندیشه خود را به انوار دانش هایى که اعماق جان را روشنى بخشد، تابان و فروزان نکرده‏اند،... باری، باید پیامبرانه زندگی کرد. این نقشه راهی است که حضرت خداوند پیش پای انسان نهاده است با سلوک پیامبری که "ولکم فی رسول الله اسوه حسنه" است.اینگونه است که می توان بزرگ شد و بزرگ ماند و دست دیگران را هم گرفت و به قله برکشید....

ب / شماره 3555 /  یکشنبه 15بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 13:41  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

گلوله تانک پاسخ شاه به مردم بود

انقلاب اسلامی نه تنها مجاهدت البقا و شهادت البقا که شهادت الحدوث و مجاهدت الحدوث هم بود.  فقط این نبود که رزمندگان ما با شهادت در فصل دفاع مقدس به نگهداشت این گوهری نهضت بپردازند بلکه خود انقلاب هم با مجاهدت و شهادت شکل گرفت از همان آغاز. همان آغازین کلمه ای که از لبان مطهر امامِ انقلاب ادا شد تا همین امروز و حتی تا همیشه بر مدار جهاد و شهادت حرکت کرده است؛ بر محور عقیده و جهاد و شهادت که فرموده اند: انما الحیاه عقیده و جهاد. وقتی حیات مومن چنین است، در فراز و نشیب های انقلاب هم این عقیده مندی و جهاد برای تحقق آن ضریب خواهد یافت و چه ضریبی بالاتر و ماناتر و کاراتر از شهادت؟ آری، انقلابِ ما ریشه در شهادت داشت و بر محور جهاد به حرکت در آمد والا اگر نه این بود به همان غرش های نخستین مسلسل ها به خاموشی می گرایید و نیاز به تاخت و تاز تانک ها در خیابان نبود.

اسم تانک به میان آمد، فکر می کنم کسی باید این نکته ظریف را برای نسل امروز،باز کند  به ویژه کسانی که تحت تاثیر فضای مجازی امروز، چشم بر واقعیت های دیروز می بندند و سفاک خون ریز را مهربان می پندارند.بگوید تانک، برای جنگ با ارتش منظم متجاوز به مرز های کشور است.

برای جبهه جنگ است. برای مقابله با یگان های رزم و زرهی است نه برای جنگ با مردمی که سلاحشان کلماتی است که به فریاد می گویند. نه برای جوانانی که قوی ترین سلاح شان کوکتل مولوتوف است. نه برای زنان و کودکان و پیرانی که توان دویدن هم ندارند. یکی بگوید وقتی شاهِ کشور با یگان زرهی به خیابان می آید چه معنایی می تواند داشته باشد، جز سفاکی و خون ریزی؟ جز جنایت و غارت و مردم کشی؟ مگر با تانک می شود مهر ورزید که آریامهر این روز های فضای مجازی در حق مردم روا می داشت؟ باید سابقه مهربانی او را از دخترکی پرسید که با مادر به خیابان رفت و تنها با دست مادر برگشت در حالی که جسم مادر زیر شنی های تانک در خیابان بهار مشهد مثل بذر در دل زمین کاشته شد تا در دهه فجر شکوفا شود.

مهربانی شاه را باید از دو دختر نوجوانی پرسید که قبل از شهید فهمیده، زیر تانک رفتن را با شهادت تجربه کردند. باید از در و دیوار میدان ژاله پرسید و از 17 شهریور که مهربانی چه طعمی دارد.بگذریم، تاریخ معلم انسان هاست در این باره و به بحث خودمان بپردازیم که انقلابِ ما با عقیده و جهاد و به مدد شهادت ماندگار خواهد ماند، ان شاالله.

  حیات / تاریخ انتشار: شنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۶  | شناسه مطلب: 137278

http://hayat.ir/fa/137278/

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:6  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

درس هایی که باید از کودکان آموخت

انسان مدام باید به کار آموختن باشد. فلسفه کمال طلبی انسان چنین "باید" را اقتضا می کند. در جهانِ پر تلاش و تکاپو، یک لحظه غفلت از خویش به حسرتی بزرگ تبدیل می شود برای کسانی که خویش را در تراز بزرگی می بینند و می خواهند بدان برسند.اینان اهل آموختن اند . نه فقط در کلاس درس و از زبان معلم ، که در همه اتفاقات و حتی حوادث، حدیث می بینند و راه می یابند برای رفتن. آنان برای آموختن، نگاه سیار و سیال دارند. هرجا نشانه ای بیابند می خوانند و هر جا درسی باشد پند می گیرند حتی اگر این درس در بازی کودکان باشد. یادم هست که جایی خواندم که از بزرگی پرسیدند و خواستند که به آنان الگویی برای زندگی نشان دهد و آن دانای راز و رمز هم به اطراف خود- که اطراف پرسشگران هم بود- نگاهی کرد و به انگشت اشارت کودکانِ مشغول بازی را نشان داد و ﮔﻔﺖ : ‏ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ‏، اینان صادق ترین و ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺍﻟﮕﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. صاحبان سئوال – با چشمانی لبریز پرسش های تازه - ﮔﻔﺘﻨﺪ:ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻨﺪ ، و به قول معروف از کسی که هیچ نمی داند چه می توان آموخت؟ آنان می گفتند باید کودکان از ما بیاموزند نه ما از کودکان که آن استاد ﮔﻔﺖ : ﺳﺨﺖ ﺩﺭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯿﺪ ،ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺷﺶ ﺧﺼﻮﺻﯿﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻫﯿﭻﮔﺎﻩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ....
ﺍﻭﻝ ﺍﯾﻨﮑﻪ ،ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﯽﺩﻟﯿﻞ ﺷﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.پس بیاموزیم از آنان که بی بهانه ، شاد باشیم. شادی در نهاد انسان باید بیدار بماند و برای غم و ناراحتی باید دنبال دلیل گشت نه برای شادمانی که خود از نعمت های الهی است. بیاموزیم از طبیعت الهی کودکان شادی را و نگذاریم که غم، فضا را خالی ببیند و بر جان ما به حکومت بپردازد.
ﺩﻭﻡ ﺍﯾﻨﮑﻪ، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺮﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﺳﺖ . از پای نمی نشینند و نباید هم از پای نشست که جناب مولانا نیز طرفه نگاهی دارد به این موضوع و می گوید:
دوست دارد یار این آشفتگی
کوشش بیهوده به از خفتگی...
اندرین ره می‌تراش و می‌خراش
تا دم آخر دمی فارغ مباش...
ﺳﻮﻡ ﺍﯾﻨﮑﻪ، ﻭﻗﺘﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﻣی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ، ﺗﺎ ﺑه ﺪﺳﺖ ﻧﯿﺎﻭﺭﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮ ﻧﻤﯽﺩﺍﺭﻧﺪ و این سر پیشرفت است که فرموده است حضرت حق :لیس للانسان الا ما سعی. تا تلاشی نباشد و سعی در کار نشود، آن کار نخواهد شد حتی اگر هزار بار طلب اعجاز کنیم. باید برای تحقق امری تلاش کرد. این سنت خداوندی است.
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﯾﻨﮑﻪ ، ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺩﻝ ﻧﻤﯽﺑﻨﺪﻧﺪ. چون دل نبندیم، راحت می توانیم بگذاریم و بگذریم. آنچه این همه آدم را اذیت می کند، دل بستن است به آنچه ناپایدار است که چون از دست می رود غم می آورد و درد می افزاید.
ﭘﻨﺠﻢ ﺍﯾﻨﮑﻪ ، ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﻋﻮﺍ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺳﺮﯾﻊ ﺁﺷﺘﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﮐﯿﻨﻪ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻧﻤﯽﮔﯿﺮﻧﺪ . دل شان سبک و پاک می ماند و شیطان قهر و کین، نمی تواند در دل شان – که عرش خداست- به سلطنت بنشیند .
وﺷﺸﻢ ﺍﯾﻨﮑﻪ، ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و دل شان سبک می شود و غم ها بیرون می ریزد و در آستانه ای نو قرار می گیرند برای حرکت دوباره. باری ،کودکانه زندگی کنیم تا تا زیبایی ها مدام در افزایش باشد.... .

ب / شماره 3554 /  شنبه 14بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:2  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

پنج تن آل شهادت در انقلاب بیرجند

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 10:54  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

وقتی "بهشت شدادشاهی" فرو ریخت

خمینی ای امام...ای مجاهد از مظهر شرف...ای گذشته زجان در ره هدف....این ها کلماتی بود که از جان برمی خاست در مقدم مردی که تاریخ این ملک را در فرازی بی همانند نشانده بود بعد آنکه طاغوت را بعد 2500 سال به زیر کشید.12 بهمن 1357، مثل امروز، ایران قیامت را در معنایی دیگر تجربه کرد در ازدحام مردمی که از حنجره خمینی بزرگ "اذان" شنیدند و پنجره ای به آزادی گشودند تا با باز شدن دروازه ها، نماز آزادی اقامه کنند. آن روز، لب ها فراتر از "با" لبخند، "در" لبخند می شکفتند. مردمان به رهایی رسیده و زنان برخاسته به آزادی، فراتر از دوست و همشهری و هموطن، به اخوت رسیده بودند. برادر بودند و خواهر بودند و همه شده بودیم یک خانواده. یک خانواده بزرگ. خانواده ای که نسبت به وضعیت هم احساس مسئولیت شدید می کردند چنانکه وقتی خبر قحطی سوخت و خاموش شدن چراغ نانوایی های شهر به روستا رسید، مرد روستایی، راهی صحرا شد تا با پشته ای از هیزم باز گردد و زن روستایی آستین های همت را بالا زد تا وقتی شویش از صحرا باز می گردد، خمیر ها را آماده پخت کند. مرد که رسید، آتش از تنور خانه گلی زبانه کشید و ساعتی بعد، دختر خانواده ، نان ها را در سفره می پیچید تا برادرش، به شهر ببرد تا مبادا، قوت از گام هایی که در مبارزه ایستاده بودند برود. آن روز ها اگر شهری گرسنه می ماند، سفره روستایی بی تاب می شد و مرد روستایی نیز هم. این همگرایی و محبت هم به برکت انقلابی بود که داشت پیروز می شد با حضور مردی که نفس قدسی داشت و او را " امام" می خواندیم و در مقدمش، مانیفست مبارزه را مرور می کردیم؛ خميني اي امام، خميني اي امام/ اي مجاهد اي مظهر شرف/ اي گذشته ز جان در ره هدف / هر زمان مي رسد از تو اين ندا/ اي اسيران و مستضعفان به پا/ زير بار ستم زندگي بس است/ نزد طاغوتيان، بندگي بس است/ بود شعار تو به راه حق قيام/ ز ما تو را درود ز ما تو را سلام... ما امام را باور کردیم و او هم ما را باور کرد و همین باور دوجانبه بود که از نام او زلزله می ساخت و در کاخ ستم می نشاند و ما به تحریر این حقیقت می خواندیم؛ لرزد از نام تو پايه ستم/ پشت اهريمنان گشته از تو خم/ مرز توحيد را همچو سنگري/ حافظ ملت و دين و دفتري/بود شعار تو به راه حق قيام/ ز ما تو را درود ز ما تو را سلام...ما امام را با همه وجود باور داشتیم و عکس رخ نگارینش را در جان داشتیم و صدایش، دلنواز ترین بود برای ما.جانش شده بود قسم صادق ما که وقتی می گفتیم "به جان امام قسم" جان می گذاشتیم پای تحقق وعده ای که به این قسم مهر شده بود.یادش بخیر آن روز ها و کاش این روز ها را هم از آن بهارستان، بهره ای وافر باشد تا با مشق برادری دگر باره گره بگشاییم و راه باز کنیم. کاش امروز بتوانیم انقلاب را و ضرورت آن را برای نسل امروز بیان کنیم تا ندانسته متهم مان نکنند که چرا بهشت برین شان را خراب کردیم که اگر آنان هم در آن عصر و در شمار آن نسل بودند "بهشت شداد شاهی" را در هم می کوبیدند. بهشتی که پشت بزرک اولیه ، هزار لایه جهنم داشت.

ب / شماره 3553 /  پنج شنبه 12بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 10:52  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

پیشانی بند های یا زهرا(س) و تکلیف امروز

دیده و دست همراه می شد تا خواست دل را برآورد وقتی از میان پیشانی بند ها به دنبال یا فاطمه الزهرا می گشت. یادش بخیر شب های عملیات. یادش بخیر زمان به وقت عاشورا که یاران خود را آماده رزم می کردند. 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:51  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

فاطمه (س) و راه مسلمانی

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:44  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

بهترین شیوه تعظیم شعائر فاطمی

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:41  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

حيات فاطمي درسی برای همیشه

همیشه با خودم فکر می کنم که ما دچار فقر معرفتی نسبت به معصومان(ع) هستیم. همه دانسته های ما به ولادت و مخصوصا به شهادت آنان ختم می شود و دیگر هیچ! حال آنکه شهادت بي بي فاطمه سلام ا... عليها، نقطه اوج حيات طيبه ايشان بود و دري فراروي همه بشر در همه زمان ها و زمين ها، اين درست. اين هم قبول که شب و روزهايي که پس از رحلت حضرت رسول ا...(ص) بر حضرت زهرا(س) گذشت، تلخ ترين، سنگين ترين از يک سو و حماسي ترين و پرشکوه ترين ايامي بود که از سوي ديگر در زندگي ايشان شکل گرفت و بايد انسان را نيز شکل و جهت دهد که وقتي فاطمه(س) به فرياد مي آيد، وقتي خطبه مي خواند، وقتي به مسجد مي آيد براي بيان حق و وقتي به سوي قبر پدر مي رود براي اداي نفريني در راستاي احياي حق و... هر شکلي و هر جهتي جز اين باطل است و هميشه بايد خود را و زندگي خود را در هندسه زهرايي تعريف کرد اين ها همه قبول، اما به اين حقيقت هم بايد توجه داشت که حضرت قبل از شهادت و لااقل ۱۸سال- طبق نقل معروف- زندگي کرده اند.از کودکي تا دختري، تا همسري، تا مادري و اين چيزي است که نبايد از آن غفلت کرد که از قضا امروزه براي اصلاح سبک زندگي و ارتقاي اخلاقي رفتار خويش به شدت به درس هايي از اين فرازهاي زندگي بي بي محتاجيم اما دريغ که از کودکي آن حضرت چيزي نمي دانيم تا به فرزندان خويش تعليم کنيم که اسوه زندگي چنين کودکي را بزرگي مي کرد و زندگي. اما از دوران زندگي ايشان با مولا اميرالمومنين علي عليه السلام سطور نوراني به يادگار مانده است که با خوانش هزار باره و به رفتار درآوردن آن بايد زندگاني خويش را روشني بخشيم، چه بد است و بسيار بد است، جامعه اي که به لحاظ اعتقادي، مدل زندگاني چون علي(ع) و زهرا(س) پيش رو دارد، از آن روي برتابد و نگاه به جاهاي دور و گم و گنگ بيندازد، نگوييم که روي برنگردانده ايم و با احترام همچنان به اين اسوه ها نظر داريم که اگر روي بر نمي گردانديم، وضعيت زندگي ما اين نبود و نمودار طلاق در جامعه چنين پرشتاب به سمت بالا نمي رفت تا در کشوري که به نام، خود را پيرو علي(ع) و زهرا(س) مي دانند نسبت طلاق به ازدواج، يک به چهار شود، تازه اين طلاق رسمي و ثبت شده است والا طلاق عاطفي را هم اگر در شمار آورند معلوم نيست نسبت چه تغيير فاجعه باري خواهد داشت. ما به واقع اگر از زندگي بي بي درس بگيريم، قصه چنين پرغصه نمي شود، چنان که اگر رابطه «مادر- فرزندي» ما نيز بر اساس مدل فاطمي باشد، باز چنين تلخ کام و تيره روزگار نبوديم، نمي خواهم به پرونده هاي قضايي ارجاع دهم، فقط بياييم در خانه خويش يک شب رفتارهايمان را عيار بسنجيم آن وقت درخواهيم يافت، چه فاصله طولاني با حيات فاطمي داريم.گذشته از اين، روابط اجتماعي ما و احساس مسئوليتي که نسبت به آحاد جامعه داريم چه نسبتي با کنش و روش حضرت فاطمه(س) دارد؟ خانواده بي بي، افطاري خود را، سه شب پياپي، به فقير و يتيم و اسير مي بخشند و به آب افطار مي کنند و نسبت به سرنوشت نيازمندان جامعه تا جايي احساس مسئوليت مي کنند که لقمه از دهان خويش مي گيرند، مبادا دهاني گرسنه باشد، اما ما... نگوييم بهتر است. اگر بعضي هايمان براي درآوردن لقمه از دهان ديگران، دهانشان را نشکنيم جوانمردي کرده ايم! اگر براي تصاحب حق ديگران آبرويشان را به آتش نکشيم تا قيامت هم خود را از آنان طلبکار مي دانيم آيا اين رفتار نشان رويگرداني از مشي نبوي و علوي و فاطمي نيست؟ وقتي آنان سه شب شام نخوردند تا ديگران گرسنه نباشند و ما- برخي هايمان- سه هزار ميليارد مي بلعيم چه داريم که بگوييم؟بگذريم، شقشقيه اي بود که بر قلم آمد و گذشت... شهادت حضرت زهرا، آيت خداست تا ما را پيغامي باشد براي بازگشت به زندگاني فاطمي. اين نشانه را دريابيم و پي اصلاح رفتار خويش و اخلاق خود برخيزيم وهرکجای که هستیم جوری زندگی کنیم که نشانه های معرفت بی بی در رفتارمان نمود پیدا کند....

ب / شماره 3552 /  چهارشنبه 11بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 15:39  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

رکورد غافلگیر شدن را می شکنیم!

قهرمان غافلگیری هستیم انگار. نه این که غافلگیر کنیم، غافلگیر می شویم به کرات و در ادوار مختلف! زلزله از یک سو ما را در بلا می نشاند که می توان گفت غیر قابل پیش بینی است اما عوارض آن، اما ماجراهای پیامد آن که نباید ما را غافلگیر کند. قصه امسال و سال گذشته و این زلزله و آن زلزله نیست اما خیلی وقت ها کم می آوریم حال آن که مملکت نشسته روی خط زلزله باید خط حوادث را بخواند و بتواند پیامد های حادثه را مهار کند اما ...خبرهای تلخ که در فضا می پیچد و از سوز سرمای استخوان ترکان در مناطق زلزله زده، گواهی می دهد خیلی کم می آوریم. این درست که قصه یک کلاغ و چهل کلاغ هم هست و تنور شایعات گرم و نان شایعه سازان، به راه است اما واقعیت ها هم از تلخی ها روایت می کند در این مناطق. از این هم که بگذریم باز باید متولیان حوادث غیرمترقبه را در شمار رفوزه شدگان امتحان مدیریت دانست. دلیلش هم همین ماجرای برف اخیر و قفل شدن معابر و آن چه اتفاق افتاد. اگر حواس مان به گزارش های هواشناسی بود، اگر توجه می کردیم به هشدار ها، در ازدحام خودروها و وضعیت ناخوش جاده ها گرفتار نمی شدیم. اگر برنامه می داشتیم برای شرایط متفاوت، زمین گیر برف نشسته بر زمین نمی شدیم. برفی که از پیش هم خبرمان کرده بود برای آمدنش اما باز هم "غافلگیر" شدیم! غافلگیری این چنینی هم واقعا هنر می خواهد که فقط از ما ساخته است والا دنیا که هم زلزله را تا حدودی اگر نه کنترل، حداقل مدیریت می کند و برف و باران را هم اجازه نمی دهد بیشتر از پیش بینی ها، مشکل ایجاد کند اما ما هنوز درگیریم و معلوم مان هم نمی شود که با خود و با باران و برف و حوادث غیرمترقبه چند- چندیم! برد- برد که نیست قطعا که اگر بود هم بهره برف را –که به انتظارش دعا می خواندیم- می بردیم و هم دچار مصائب عظمی نمی شدیم تا فضای مجازی پر شود از تصاویر و گزارش هایی که گواه ناتوانی ماست. اما همه اش هم به مسئولان بر نمی گردد خیلی  از ما هم از یک هفته قبل خبرداشتیم قرار است برف بیاید  و باز بدون هیچ تمهیدی به جاده زدیم و .....بگذریم آن زلزله هم گذشت، برف هم گذشت، سرما هم می گذرد اما خداکند متولیان امر ، نگذارند و نگذرند بلکه بمانند و تدبیر کنند که در برابر زلزله بعد و باران بعد و برف بعد چنین گرفتار غافلگیری نشویم بلکه برای یک بارهم شده، حوادث را غافلگیر کنیم. ان شاءا...!

خراسان / شماره : 19746 / سه شنبه ۱۰ بهمن-۱۳۹۶/ صفحه 16 / بدون موضوع

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:59  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

فرهنگ در ساحت تعامل

فرهنگ هیچ‌گاه با زور و اجبار دامن‌گستر نمی‌شود. شاید به صورت موقت تحت تأثیر اجبار، خود را سازگار با جریان آمر نشان دهد اما به اندک زمانی، رشته‌های جبر را می‌جود و پاره می‌کند و خود را با آزادی از رشته‌ها به جایی می‌رساند که بود. جوسازی روانی و هیجانات نیز مثل امواج هستند که هرچه هم بلند باشند، بالاخره فرود می‌آیند و می‌توان گفت این سازه‌های هیجانی و موج‌سازی‌ها تا حدودی می‌تواند خود را به جامعه و افراد تحمیل کند اما این هم میهمان چندروزه اذهان و دولت مستعجل جوامع خواهد بود. تجربه بشری جبرناپذیری فرهنگی را تأیید می‌کند. لذا می‌توان گفت فرهنگ ساخت‌وساز می‌خواهد. لوازم خاص خود را هم دارد. لذا برای تولید و توسعه هر فرهنگ، باید داغ و درفش را فرو نهاد و به گفتمان‌سازی برخاست، درست در هندسه منطقی و عقلانی و البته اقناع‌کننده چه دیگر زمان تک‌گویی و تک‌محوری گذشته است. موتور محرکه فرهنگی جامعه امروز با محور‌های گوناگون کار می‌کند که در محاسبات باید به همه آن‌ها توجه داشت. این را عرض کردم تا به خبر شورای فرهنگ عمومی که در روزنامه یکشنبه هفته جاری منتشر شد یک پیوست امیدوارانه بزنم که با نگاه مطرح‌شده در این جلسه از سوی بزرگان شهر، می‌توان به فردای تعاملی‌تر امید بست. 
در این ساحت که اختلاف سلایق و حتی تفاوت عقاید به رسمیت شناخته می‌شود و کسی نگاه حذفی و زبان به طرد ندارد، اختلاف دیدگاه‌ها را می‌توان در قامت همان رحمتی دانست که در اختلاف نظر مؤمنان متولد می‌شود. حدیث نبوی «اختلاف امتی رحمة» ما را به این دریافت می‌رساند که وقتی هدف یکی باشد، همدلی در رسیدن به مقصد باشد، راه‌های گوناگون هم نمی‌تواند دل‌ها را از هم جدا کند بلکه این پیمایش‌های متفاوت می‌تواند به همه‌جانبه‌نگری تبدیل شود که ثمره‌های قیمتی برای کشور به سوغات آورد. باری، فرهنگ جبرناپذیر است اما گفتمان‌سازی و آگاهی‌بخشی ضرورتی است که باید مورد توجه قرار گیرد تا ندانسته سر سفره پرداخته‌شده از سوی بیگانگان ننشینیم و در زمینی بازی نکنیم که نتیجه‌اش به ضرر خود ما تمام شود. من قبول دارم که فرهنگ را با زور نمی‌توان جامعه‌گستر کرد اما به این هم باید توجه داشت که حریف دارد با نرم‌ترین شیوه‌ها و با ظاهر دوستانه، ما را به سمتی می‌کشاند که به سربازی او برویم و رو‌در‌‌روی فرهنگی بایستیم که ریشه 
در آن داریم. 
گاهی در این فرایند به تیشه‌ای تبدیل می‌شویم که بالا رفتن و فرود آمدنمان بر ریشه خویش نشستن و بریدن را نتیجه می‌دهد. معتقدم باید هرروز هوشیارتر از دیروز نسبت به موضوع عمل کنیم، و البته باز هم تأکید می‌کنم با همان منطق به رسمیت شناختن تفاوت سلایق. کسی برای خود حق ویژه قائل نباشد و خود را انقلابی‌تر و ایرانی‌تر و مسلمان‌تر نداند و دیگران را به چوب بیگانه‌باوری نراند که این خوانش و رانش آحاد مردم را به سویش نخواهد برد بلکه برای «اختلاف» 
آن معنایی را خواهد گذاشت که با پیشوند «آتش» همراه می‌شود، آتشِ اختلاف! این هم دیگر نشانی از رحمت ندارد که اصل خشم است و می‌سوزاند همه‌چیز را. بگذریم. نشست شورای فرهنگ عمومی و سخنان بزرگان در این شورا برای منِ قلم‌به‌دست و مردم کف جامعه امیدآفرین بود. امیدوارم این نگاه در جامعه هم بنشیند. آن وقت، خواهیم توانست با اختلاف سلیقه و با باور‌های متفاوت، کنار هم، پای کار انقلاب و کشور بایستیم که همه ما را نظر این است و خواست نیز هم. ما می‌خواهیم شهر ما و انقلاب ما و کشور ما بر مدار تعالی روزافزون حرکت کند. می‌خواهیم همه شهروندان به حق خویش برسند. می‌خواهیم همه 
با زبان تکریم با هم سخن بگویند و یکدیگر را به هر سلیقه و گروه و جناح، گرامی بدارند. می‌خواهیم فضا به سمتی برود که همه بر یک سفره بنشینیم و برای تحقق یک هدف که تعالی مردم و پیشرفت ایران است، در کنار هم برخیزیم. ان‌شاءا... چنین باد.

شهرآرا / شماره : ۲۴۷۳ / سه شنبه ۱۰ بهمن ۱۳۹۶ / صفحه اول

http://shahrara.com/js,text.ajax?y=1396&m=11&d=10&p=1&n=11

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:57  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

چروک های دور چشم مادر...

من همین الان می توانم نه تنها فردایتان را حدس بزنم که می توانم ببینم و گزارش کنم. تعجب نکنید، پیشگو نیستم، رمالی هم نخوانده ام. سخن به گزافه هم نمی گویم. فقط تجربه کرده ام در رفتار دیگران و بسیار خوانده ام در این باره چنان که گویی با آن ها زندگی کرده ام. من باور دارم و موهی سپیدم هم گواهی می دهند این را که دنیا، عرصه داد و ستد است و درست با همان دستی که می دهی، می توانی گرفت. زبان به سلام بگشایی، علیک خواهی شنید. به های صدا بلند کنی، پاسخ، هوی خواهد بود که زیبا فرموده است مولوی بزرگ که این جهان کوه است و فعل ما، ندا... بر این اساس است که می توانم بگویم فردا فرزندان تان با شما چه رفتاری خواهند داشت و دنیا چگونه با شما تعامل خواهد کرد. اگر حواس تان به پدر و مادر و دیگران باشد، فردا در کانون توجه فرزندان و دیگران خواهید بود والا اگر اهل رو ترش کردن برای والدین هستید و اخم در پیشانی شما، صاحب خانه شده است و بلند نمی شود، بدانید که باید خود را برای "ترشی خوران" از دست دختر و پسر و داماد و عروس و.... آماده کنید. بدانید که در خط اخم دیگران ، خورد خواهید شد. اگر نمی خواهید که چنین شود، با من بخوانید که باید حواس مان به همه چیز باشد. باید دفترها مان، همه دفتر هامان، حتی دفتر املا و انشا و جغرافی و زبان ما هم باید "حساب" داشته باشد و الا فردا با "بی حسابی " روزگار مواجه خواهیم شد به جوری که در خویش خواهیم شکست به حدی که امکان جمع کردن تکه های شخصیت مان هم ممکن نباشد پس حواس مان به همه چیز باشد و به ویژه حواسمان به چروک هایِ دور چشم مادرانمان و لرزش دست های پدرانمان باشد. حواسمان به ترشدن های گاه و بیگاهِ چشم هایِ کم سو و دلتنگیِ شان باشد!
حواسمان باشد که آنها خیلی زود پیر می شوند!
و خیلی زودتر از آنچه فکرش را می کنیم از کنارمان می روند...
حواسمان باشد به دلگیریِ غروب هایِ تنهاییِ شان...
حواسمان باشد که آنها تمامِ عمر حواسشان به ما به آرام قد کشیدنمان، نیازها ونازهایمان بوده است. حتی به فردا های ما هم فکر کرده اند و لقمه ای کمتر برداشته اند تا فردا لقمه ای بیشتر داشته باشد.
آنها یک روز آنقدر پیر می شوند که حتی اسم هایمان را هم فراموش می کنند....
حواسمان به گرانترین و بی همتاترین عشق هایِ زندگیمان به "بابا" به "مامان" ها خیلی باشد که ناگهان چشم باز نکنیم و دست ها به حسرت برسرمان فرود آید برای فرصت های از دست رفته و بدانیم که گاهی، خیلی زود، دیر می شود.
حواس مان به همه باشد. به همه اعمال و رفتار مان اما حواس مان به پدر و مادر باید هزار برابر باشد. حتی خیلی بیشتر، لطفا....

ب / شماره 3551 /  سه شنبه 10بهمن 1396/ صفحه اول و 3

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 14:55  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

وقتی بدهی موسسات مالی از جیب مردم داده می‌شود!

دولت در نگاه عموم مردم یعنی "حاکمیت"، یعنی همه ساختار قدرت و نه فقط قوه مجریه. مردم کوچه و بازار نظریه منتسکیو را نخوانده‌اند تا به تفکیک قوا، توجه کنند و به بررسی مفهوم و مصادیق آن بپردازند. از نگاه مردم، شهرداری هم دولتی است و نهادهای عمومی غیر دولتی هم در تعریف دولت می‌گنجند. به دیگر عبارت، هرچه را از دولت می‌گویند و می‌خواهند نه فقط از قوه مجریه که از حکومت طلب می‌کنند. این مقدمه را داشته باشید تا به طرح مسئله‌ای دیگر بپردازیم؛ چند روز است که درگیر این مسئله‌ام تا جایی که نمی‌توانم آن را از ذهن بیرون کنم.
همه می‌دانیم که هر جا جمعی مالباخته باشند، فرد یا گروهی مال نیزخورده‌اند. یعنی کسانی که مال مردم را – به هر عنوان- به یغما برده‌اند. این مردم چون در"بازار اسلامی" به موسساتِ تابلو‌دار و دارای شعب گوناگون که معمولا در تابلوهاشان هم عنوان زیر نظر بانک مرکزی را قید کرده اند، اعتماد کرده‌اند پس شایسته شماتت نیستند و به قاعده صاحب "بازار اسلامی" که حکومت است باید پاسخگوی شان باشد اما از کجا؟ این را قطعا همه می‌گوئیم و می‌خواهیم که از جیب و حلقوم همان کسانی که پول مردم را گرفته‌اند نه از جیب مردم. اینکه جناب رئیس‌جمهور می‌فرمایند ما 11 هزار میلیارد از پول مردم را با پول مردم پرداختیم، یعنی بدهی مفسدان دراز دست را- خب، این قطعا نمی‌تواند اقدامی به صواب باشد هرچند از سر ناچاری بدان اقدام کرده باشند. این ناچاری را هم باید به زودی با یقه گیری از بانیان ماجرا، چاره کرد چه همه می‌دانند از این چیزی بدتر نیست، پولی که مال مردم خوارها برده‌اند و خورده‌اند را از جیب مردم داد. درست نیست برای بازگرداندن پول به جیب مردم، از جیب دیگر شان برداشت؟ مگر منهدم کردند پول‌ها را که نمی‌شود از آنها گرفت؟ مگر آتش زده‌اند که قابل بازیابی نیست؟ این خیلی بد و از بد هم بدتر است که این موسسات در روز روشن و دربازار اسلامی، جیب مردم را بزنند و طلبکار هم باشند. یعنی کار آنقدر ول است که هرکس هرکار بخواهد می‌کند؟ قوه قضا کجاست و قانون گذاران در کجای ماجرا قرار دارند و دیگر نهادها چه می‌کنند؟ چرا جوری رفتار می‌شود که همیشه دست دزد جلوتر است؟ چرا نتوانسته‌ایم آنچه خورده‌اند و برده‌اند را بازگردانیم؟ یا نگفته‌ایم ماجرا را؟ موسسات فلان و بهمان و خاوری، زنجانی، و پیشتر‌ها جزایری و... کدامش را برگرداندیم؟ به راستی کسی یقه این سازمان‌های عریض و طویل نظارتی را در این قبیل ماجرا‌ها گرفته است که چه می‌کنند که کار به اینجا می‌کشد؟ چطور یک نفر برای یک بقالی از هزار جا – بدون تفکیک قوا- استنطاق می‌شود و باید سند و مدرک ارائه کند و پاسخ دهد ولی این موسسات دامن گستر در پهنه ایران بی‌خبر – از همه قوا- هرکار بخواهند می‌کنند؟ آیا راه چاره‌ای برای مقابله با اینان نیست؟ چطور با کسی که مال افراد را می‌برد مثل همین ماجرای دزد چندین و چند باره گوسفندان،- طبق قانون- با قطع دست برخورد می‌شود اما اختلاس گران و کلاه برداران و مفسدان اقتصادی که مال و اعتماد و امید مردم و اعتبار نظام را یک جا برده اند، برخوردی که باید نمی‌شود؟ نمی‌گوییم دست شان را به ساطور قطع کنید اما می‌گوئیم دست طمع شان را از بیت المال و مال مردم قطع کنید والا با این رویه باید هم کلاه مان را بچسبیم و هم جیب‌ها مان و هم امید و نیز اعتماد مان را. آدمی هم دو دست بیشتر ندارد و جیب‌هایش را بگیرد، کلاهش را خواهند برد و کلاهش را بچسبد جیب‌هایش را خواهند زد. مراقب آن باشد کفش‌هایش را از پایش درخواهند آورد.... بگذریم.
مطالبه ما از دولت – به معنای حاکمیت- برخورد قاطع و اعتماد ساز با ماجراهایی از این دست است و پیش از آن، پیشگیری از وقوع ماجراهایی چنین که؛ سرچشمه شاید گرفتن به بیل/ چو پر گشت نشاید گرفتن به پیل را انگار برای چنین اموری گفته‌اند. قبل از واقعه باید علاج کرد و الا ثابت شده به تجربه که بعد از واقعه آنکه برنده است آقا دزده است و بازنده مردمی و ملتی که اموالشان به یغما رفته است و مهمتر از مالشان، آرامش و اعتماد و باوری که از آن‌ها به تاراج می‌رود. به چاره باید برخاست آقای دولت! البته نه از جیب مردم، که اگر موقت باشد از باب اضطرار، منعی ندارد اما نباید حل ماجرا به گونه‌ای باشد که برای دادن پول مردم از جیب دیگرش بردارند که باز هم مال باخته بماند و دیگر مردم که هیچ نقشی نداشته‌اند در ماجرا هم در شمار مال باختگان قرار گیرند. مال را باید از حلقوم مفسدان و مال مردم خورها بیرون کشید. به هر شکل و هر قیمت، اول هم از آنان که به اسامی مقدس به جنگ مقدسات می‌روند این فرایند مبارزه را باید ادامه داد تا همه حساب کار خود را بکنند....

جمهوری اسلامی / شماره 11080 / دوشنبه 9 بهمن 1396 / صفحه 3

http://jomhourieslami.net/index.php?year=1396&month=11&day=09&category=3&#

لینک خبر: jomhourieslami.net/?newsid=162626

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 13:55  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

سرما و مردانی با موهای جوگندمی

زمستان که به روز های سرد خود می رسد. زمین که نفس هایش زیر برف به شماره می افتد. باران که خاک ها را به گل تبدیل می کند. هرکس برای نجات خود از سرما و باران و برف، خود را به جایی می رساند تا ایمن باشد از تازیانه های باد، از خنجر های سرما، از خیسی باران و از تراشه های پر سوز برف. 

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 13:52  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

روزنامه نگار شهر امام رضا

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو مطالب
عناوین مطالب وبلاگ

بهمن ۱۴۰۴
دی ۱۴۰۴
آذر ۱۴۰۴
آبان ۱۴۰۴
مهر ۱۴۰۴
شهریور ۱۴۰۴
مرداد ۱۴۰۴
تیر ۱۴۰۴
خرداد ۱۴۰۴
اردیبهشت ۱۴۰۴
فروردین ۱۴۰۴
اسفند ۱۴۰۳
بهمن ۱۴۰۳
دی ۱۴۰۳
آذر ۱۴۰۳
آبان ۱۴۰۳
مهر ۱۴۰۳
شهریور ۱۴۰۳
مرداد ۱۴۰۳
تیر ۱۴۰۳
خرداد ۱۴۰۳
اردیبهشت ۱۴۰۳
فروردین ۱۴۰۳
اسفند ۱۴۰۲
بهمن ۱۴۰۲
دی ۱۴۰۲
آذر ۱۴۰۲
آبان ۱۴۰۲
مهر ۱۴۰۲
شهریور ۱۴۰۲
مرداد ۱۴۰۲
تیر ۱۴۰۲
خرداد ۱۴۰۲
اردیبهشت ۱۴۰۲
فروردین ۱۴۰۲
اسفند ۱۴۰۱
آرشيو

Powered By
  BLOGFA.COM