کلمه طيبه، در نگاه قرآني در برابر «کلمه خبيثه» است که ثبات و قراري ندارد و جز شر از آن نتيجه اي نمي توان گرفت و سرانجام نيز رفتني است که اين عاقبت همه باطل هاست اما حق مي ماند، شجره طيبه قد مي کشد، چنان که در مکتب انقلاب چنين شد، کلمه هاي خبيثه اي که «داد» سخن از انحلال ارتش مي دادند و بر اين «بيداد» پاي مي فشردند، خود منحل شدند، مثل شجره خبيثه از قرار افتادند و امروز از آنان اگر نامي هم برده مي شود جز به نفرين و نفرت نيست، حال آن که ارتش اين فرزندان رشيد امام خميني، امروز از سوي رهبر انقلاب، کلمه طيبه و شجره طيبه لقب مي گيرد و خود به خط تميز حق از باطل بدل مي شوند و هر کس در شمار رعنا قامتان ارتش است، چونان شاخ و برگ شجره طيبه عزيز است و دشمنان اينان در شمار شاخ و برگ شجره خبيثه هيمه آتش مي شوند.

آري ارتش جمهوري اسلامي ايران کلمه طيبه است به برکت طيب نفسان و پاک جاناني که در عاشوراي هشت ساله هرگز حسين ايمان خويش را و نايب امام زمان را نه که تنها نگذاشتند بلکه هرگز حتي گمان دست کشيدن از ياري او را به ذهن راه ندادند. ارتش امروز با ميوه هاي واصل شده اش تعريف مي شود با صياد شيرازي، که در صيد دل مومنان يگانه دوران بود، با عباس بابايي که فرشتگان عاشق نمازش بودند، با عباس دوران که عقابان آسمان در حسرت پروازش مي ماندند، با «شيرودي» که «علي اکبر» کربلاي ايران بود، با کشوري که آوازه رزمش، پشت دشمن را مي لرزاند، با آبشناسان و... با يکان به يکان اميران، افسران، درجه داران و سربازاني که هر کدام با شهادت خود به پرچمي براي عزت ايران تبديل شدند و با شهادت باوراني که تمام قد استوار بر صراط شهيدان ماندند تا چشم بد از اين خاک خدا باور به دور بماند. آري اينان ميوه هاي درخت تناوري هستند که در کلام حضرت آيت ا... خامنه اي «کلمه طيبه» ناميده شد و به مثل همانند شجره طيبه است، که بايد در سايه سار امنيتش، به فرداي بهتر و افق هاي روشن تر براي جمهوري اسلامي ايران انديشيد.....

خراسان - مورخ سه‌شنبه 1391/01/29 شماره انتشار 18096 /صفحه۲

بلا که فقط نبايد سنگ شود و از آسمان بر سرمان ببارد، يا زلزله شود و از دل زمين ما را در کام کشد. اتفاقا بلاي بزرگ، آني است که در خود ما شکل مي گيرد و اول از همه هم خود ما را نابود مي کند و بعد به اندازه اثرگذاري که مي توانيم داشته باشيم، ديگران را. به اعتياد توجه کنيد. به معتادان قرار گرفته در کوچه هاي آخر جهنم افيون نگاه کنيد. آيا بلايي بالاتر از آن چه را آنان بر سر خود و زندگي خود آورده اند مي شود متصور شد؟ آيا زلزله مي توانست اين همه بلا بر سر يک زندگي بياورد؟ زلزله فوقش طرف را مي کشت و تمام اما اين بلا، فرد را مي کشد، اما تمام نمي کند و تمام نمي شود. بلکه از او بذر نيستي و نابودي مي سازد و در جامعه مي افشاند. هيچ مي دانيد ميانگين هر معتاد چند نفر را آلوده مي کند؟ آيا بيماري مسري تر از اعتياد سراغ داريد؟ اصلا بيماري مسري که باشد، کشنده هم بشود، فرد را مي کشد و تمام! اما اعتياد هم طرف را مي کشد و هم حيثيت او را و هم حرمت خانوادگي و هم احترام خانواده اش را به نابودي مي کشاند. بدتر اين که عاطفه را، عشق را و حتي غيرت را هم در او مي کشد. بياييد به سرنوشت معتادان و خانواده هايشان نگاهي بيندازيم.آيا فراواني بزهکاري در ميان آنان دليل ديگري غير از اعتياد دارد؟ آيا با من هم باور نمي شويد که اگر ديروز فقط «مي» را «ام الخبائث» و «ام الفساد» مي دانستند امروز براي مواد مخدر هم بايد همين صفت ها را با غلظت بيشتر به کار برد؟کجا ميگساري اين قدر عشق و اعتقاد و غيرت خويش را به آتش مي کشيد که ناموس خود را... نگوييم بهتر است. برخي ماجراها آن قدر پلشت است که مي ترسي اگر بنويسي، فرداي قيامت، واژه ها هم يقه ات را بگيرند که چرا ما را به شرح آن آوردي؟ پس نگوييم بهتر است. اما اين را بايد به فرياد بلند جار بزنيم که اعتياد دارد مغول وار بر زندگي مردم مي تازد. ايلغار مواد مخدر صنعتي از هجوم چنگيز هم بدتر است. پس بايد براي نجات جامعه و به ويژه جوانانش «خاکريز تدبير» ساخت و سنگ غيرت در آن بنا کرد، بايد کاري کرد... فکر مي کنم اگر تاکنون هيچ نشنيده باشيم و نديده باشيم، همين گزارش هاي روزنامه خراسان از مناطق مختلف شهر کافي است تا رسالت انسان بودن، ايراني بودن، مسلمان بودن و مسئول بودن ما را به يادمان آورد و ما را به حرکت وادارد که کاري بکنيم که درست گفته اند «به عمل کار برآيد، به سخنداني نيست » و امروز که بايد گفت «به سخنراني هم نيست» پس بايد کاري کرد و حرف آخر؛ مسئولان محترم استان و شهر، آن گزارش ها را دوباره بخوانند و حالا که شوراي شهر هم عزم جدي کرده است تا براي اصلاح امور گامي بردارد، با اين شورا همراه شوند تا شور سلامتي دوباره در کوچه هاي شهر جاري شود...تصاوير روبه رو بخشي از اتفاقات تکراري يکي از مناطق حاشيه شهر مشهد است که براي چندمين مرتبه منتشر مي شود.....

ويلاي فروشي، زمين ۲۵۰ متر، زيربنا ۱۷۰ متر، تراکم متوسط، ۲ خط تلفن بولوار وکيل آباد- صياد شيرازي، 27.5 ميليون تومان...

* آپارتمان نوساز فروشي در احمدآباد/۹۰ متر، دو خوابه، طبقه چهارم، با شرايط وام، في ۲۱ ميليون تومان

* فروش فوري آپارتمان /واقع در بهترين منطقه قاسم آباد، ۷۰ متر، ۲ خواب، سرويس کامل، شرايط وام، قيمت 10.200

* آپارتمان ۱۰۰ متري، حجاب، طبقه سوم، نقد 8.5+ 3.5 وام

* آپارتمان ۷۵ متري، نوساز، با کليه امکانات، با موقعيت استثنايي در بولوار امامت ۱۲ ميليون نقد +2.5وام

* فروش فوري نزديک حرم مطهر / منزلي ۲۰۰ متري با ۸ اتاق مجزا- سرويس کامل/ في ۲۵ ميليون.

* قاسم آباد/ زمين ۱۶۰ متر، بنا ۹۵ متر، ۱۱ ميليون تومان و...

اين صفحه آگهي تبليغاتي نيست، بلکه مروري است بر صفحات آگهي و نيازمندي هاي روزهاي ۲۱ ،۲۲ و ۲۴ فروردين ماه درباره قيمت مسکن در مشهد، تاريخ روزنامه هم به زمان کورش و داريوش و صفويه باز نمي گردد، دقيقا فروردين ۱۳۸۱ است، يعني ده سال پيش، آن  روزها، قيمت مسکن اين بود و حقوق يک کارمند معمولي، حدود ۲۷۰ تا ۳۰۰ هزار تومان بود.

اما امروز، حقوق ها گيريم که ۴ برابر شده باشد، اين هم يک نگاه حداکثري است، يعني معلوم نيست اين قدر افزايش يافته  باشد، اما ما ۴ برابر حساب مي کنيم، حالا قيمت هاي امروز مسکن را در صفحات نيازمندي هاي خراسان بخوانيد، درخواهيد يافت، چه اتفاقي افتاده است. آن وقت بايد از مسئولان پرسيد، هر سال وعده مهار تورم و هزار برنامه براي کنترل گراني ها مي دهيد و ما خبرنگارها از حرف هاي شما، کاغذهاي سفيد را سياه مي کنيم و مردم هم بدان اميد مي بندند، پس چرا اوضاع چنين پيش مي رود؟

اگر کاري نمي کنيد، لااقل حرف نزنيد، تا کاغذها، سياه و دل ها پراميد نشود و الا اگر قولي مي دهيد، به آن عمل کنيد، صدق وفاي به عهد، نشانه ايمان است و معيار دينداري نيز نه طول رکوع و سجود بلکه عمل به عهد و پيمان هاست. بگذريم آن روزگار مسکن بود و شد اين، از بازار لوازم اساسي، از بازار پروتئين و مواد غذايي، از اوضاع پوشاک، از وضعيت درمان، از روزگار خدمات و... چيزي نمي نويسم. درد آن قدر هست که سوزش را تا استخوان همگي حس کنيم و... اين آگهي تبليغاتي امروز نبود، اما بعضي وقت ها خواندن آگهي هاي گذشته، بدجوري آدم را قلقلک مي دهد...

مي ايستي

تمام قامت

راست قامت

که دشمن از تو

جز چهره اي پرصلابت

و سينه اي ستپر

به خاطر ندارد

تو را مادر

چه خوب نام نهاد

علي / به نام جاودانه همان پهلواني که

زرهش پشت نداشت

و هيچ دشمني

در ميدان جز سينه ستپرش را نديده بود

و تو / صياد شيرازي

سپهبد دلاور ارتش توحيد

درس آموز

مکتب حيدر کرار بودي

که اگر همه هم

-خداي نکرده-

از شرح تو زبان در کام کشند

پهنه جبهه

از «اشنويه» تا «فاو»

زبان خواهند شد

و خواهند گفت

از حضور حيدري ات

که در غرب

پشتت «ناکثين» را مي شکست

و در جنوب

لرزه بر اندام «قاسطين» مي انداخت

و سرانجام

در حماسه مرصاد

«مارقين»

در جامه «منافقين»

ضربت ذوالفقار علي را

که از دستان تو چشيدند

چشيدند

و به پايان رسيدند

اما تو / همچنان در آغازي

نه مرگ تو را خاموش مي کند

و نه غباري مي تواند

چهره نوراني ات را

بپوشاند

که سلام خدا

هر روز

«قول من رب رحيم»

مي شود

براي تو / و همه شماياني که

در جامه شهادت

هر روز، سرخ تر از ديروز

سر به سجده مي بريد

و به سلام برمي آ وريد

و روزي خور

سفره حضرت ياريد

و همنفس اولياءا...

که در همين دنيا

با تمسک به راه و رسم شان

راه زندگي يافتيد

پاک مانديد و پاکيزه پر کشيديد

و هزاران در هزار دل را

در حسرت خويش گذاشتيد

و ما هنوز

حسرت نشينان

خورشيدي هستيم

که هر بامداد از افق چشمان شما طلوع مي کرد

و تشنه زلالي

که هر روز از لبان شما جاري مي شد

و جاري است هنوز

اگر ما را شوق چشيدن باشد

تاب ديدن

شما هرگز غروب نمي کنيد

تقدير شما طلوع مدام است

کور شود کسي که

طلوع شما را نمي تواند ديد

به پايان رسيده کسي است که

غروب شما را

به انتظار نشسته است

حال آن که شما از افتخار طلوع

سرشاريد...

کلامت 

 پيغام آور شهادت بود 

 و دوربينت 

 دورها را 

 دورهاي پرعزت را 

 نزديک مي آورد 

 فرا ديد ما 

 و هر که را 

 چشمي براي ديدن بود

مي توانست 

 مشق سربازان آخرالزماني عشق را 

 به چشم ببيند 

 و فرصت شنيدن را

با آيات عشق 

 به سعادت گره زند 

 تو 

 آييني بودي مرتضي 

 هر چند

شناسنامه 

 تو را آويني 

 معرفي مي کرد 

 اما شناسه ها 

 تو را بر مدار آيين و دين تعريف مي کردند 

 و خداوند 

 آنقدر تو را دوست داشت 

 که زبانت را 

 به گفتن از شهيدان 

 فاخر کرده بود

و نگاهت را 

 به تماشاي يادگاران شهادت 

 عزت بخشيده بود 

 تو بوي بهشت را

در خرمشهر حس مي کردي 

 تا در آن خاک به خون معطر 

 قطعه اي از بهشت 

 و شهر خدا را 

 ببيني و به ديده ها بنماياني 

 تو حتي بالاتر رفتي

به رازخواني 

 باريکي گردن 

 و کشف کردي 

 اين سر عاشقانه را

که بايد حسين را 

 -عليه الاسلام- 

 از سر خود دوست تر داشت 

 چنان که شهيدان 

 بر اين عهد بودند 

 و تو نيز چنين بودي 

 که کربلايي شدي

و کربلايي ماندي 

 و در فهم اين حقيقت سرخ

دريافتي و گفتي؛ 

 «نپندار

که تنها عاشوراييان را 

 بدان بلا آزمودند و لاغير...

صحراي بلا 

 به وسعت همه تاريخ است

و کار به يک يا ليتني کنت معکم ختم نمي شود...» 

 بايد تا آخر با حسين ماند 

 در همه زمان ها

و زمين ها

و تو ماندي 

 و ۲۰ فروردين

عاشوراي تو شد 

 وقتي در کربلاي فکه 

 از پا افتادي 

 اما بر صراط شهيدان

پايدارتر از هميشه 

 ايستادي

تا شهيد 

 آغازه نام تو شود 

 شهيد سيدمرتضي آويني 

 و اين ارثي بود 

 که تو از مادر

-بي بي فاطمه(س)-

به ارث بردي 

 و در امتداد

ايمان به حسين(ع) 

 «فتح خون» کردي...

فراخوان ها اعلام شد، صاحبان هنر، به فکر نشستند و به طرحي نو برخاستند تا با شکل دادن به آن طرح ها در قالب المان هايي، خاطرات زلال  سال هاي پيش را به اذهان آورند و ذهن ها در زلال خاطره ها مهربان تر شدند و در کنار اين المان ها دست زيباآفرين باغبان ها به کار گل شدند تا مشهد، نوروزي داشته باشد با جامه اي از گل و دکمه هايي از المان تا زيباتر از هميشه جلوه هاي چشم نواز فراديد مردمان بگذارد که يا مجاورنشين کوي يارند و يا به عشق آفتاب نشيني در حريم خورشيد، زائر حرم شده اند. آري مشهد زيباتر شد، نوروز ۹۱ و اين نيز تقدير مردمان پرشماري را در پي داشت و حق هم همين بود. البته در اين ميان افراد مختلف نظرات مختلف هم داشتند، مخصوصا درباره المان ها، از جمله شهروندي نازک خيال که مي گفت: بايد در المان سازي هم فضاي فرهنگي شهر را در نظر بگيريم و المان ها بايد قطعه اي از جورچيني باشند که با عنوان فاخر «پايتخت معنوي ايران» نام بردار شده است.

حرف ديگر او هم اين بود که اصالت ايراني المان ها بايد مدنظر باشد تا با غبارروبي از خاطره ها، فرهنگ ملي را زنده تر از پيش در رفتار ما جاري کند. يک شهروند ديگر نيز به صاحب اين قلم مي گفت: المان ها هم بايد شناسنامه هويتي داشته باشند تا بدانيم هر کدامشان به کدام هنر ايراني اشاره دارد و هم شناسنامه توليد، يعني طراح، زمان اجرا، هزينه و... طرح پاي آن نوشته شود تا مردم بيشتر در جريان امور باشند. وي  افزود: المان ها نبايد يک بار مصرف باشد که پس از بازه زماني مشخص به ضايعات تبديل شود.

او پيشنهاد مي کرد: پس از طي زمان مشخص شده بياييم و المان ها را به شهرهاي مجاور -که شايد امکان توليد چنين آثاري نداشته باشند- اهدا کنيم تا مردمان آن شهرها را نيز از تماشاي حاصل هنرمندي، طراحان شهر امام رضا(ع) حظ بصر و بهره اي پرتامل باشد. درست هم مي گفت: حيف است يک اثر به زيبايي المان هاي نوروز ۹۱ مشهد، خيلي زود به ضايعات تبديل شود، چنانکه متاسفانه در سال هاي پيش چنين شد و برخي از آن ها اره شد و داغ حسرت بر دل ما و مخصوصا طراحان و سازندگان آن نيز ماند. اميدواريم مديران شهري و دست اندرکاران اين کار خوب امسال با يک اقدام پسنديده تر با اهداي آن به شهرها، بوستان ها، فرهنگ سراها، به هنر و هنرمند، به شهر و شهروند، احترامي مضاعف بگذارند و تقدير افزون تر و دعاي خير بيشتر شهروندان را نيز براي خويش به سوغات برند...

شهر زيبا شده بود. المان ها، آدمي را در ميان سال ها با تازه شدن خاطرات به حرکت درمي آوردند. گاه کوچک مي شديم با توپ هاي پلاستيکي که ما را به کوچه ها مي کشاند و چقدر شاد بوديم آن روزها که گاه آرزوهايمان به اندازه يک توپ پلاستيکي بود و باز... در ميدان توحيد، يک «در»، بزرگ ترهاي ما را به دوران کودکي مي برد. روزگاراني که در منازل چوبي بود و درکوب ها هم زنانه و مردانه بود تا خانم خانه بداند، پشت در زن ايستاده است يا مرد، مردمان آن روز نيز آن قدر نجابت داشتند که هيچ گاه دست مرد به درکوب زنانه نمي رفت براي فريب و دست زن نيز حتي به قصد شوخي، درکوب مردانه را به صدا درنمي آورد و... بگذريم. هر الماني، يک خاطره بود که با خط نگاه آغاز مي شد اما به وسع خاطره و قوت خيال پردازي، مي توانست در ذهن آدمي به اندازه هزار در هزار خط به يادگار بگذارد... چرخ خياطي قديمي و مادراني که جامه مي دوختند بر جسم فرزندان خويش و تربيت مي پوشيدند بر جان آنان که آداب سلوک را قبل از هر جا در خانه مي آموختيم و تا مي شناختي فردي، فرزند کدام خانواده است، مي توانستي رفتارش را و شخصيتش را بفهمي. حتي اگر يک روز هم با او زندگي نکرده باشي و... بگذريم. مشهد در ايام عيد، با المان هايش زيبايي افزون تري داشت و دست تلاشگران هنرمند، بذر خاطره مي کاشت در يادهايي که گاه از خاطر مي روند. در کنار اين المان ها، زيبايي و نظافت شهر هم مثال زدني بود. گل کاري هاي چشم نواز و گل هاي معطر و سبزه هايي که هر برگشان پيغام خدا بود نيز شکوه شهر را افزون مي کرد و ما مشهدي ها را در برابر ميليون ها مسافر و زائري که آمدند، سرفراز مي کرد و اين همه را رهين منت کساني هستيم که بي منت، خدمت کردند و بي نشان، در شهر نشان خدا گذاشتند و بي نام، براي نامبردار شدن شهر امام رضا(ع) و فراهم کردن بهترين امکانات براي ميهمانان حضرت کوشيدند. پس وظيفه  است که قلم به قدرداني بر صفحه کاغذ بگردانيم و از آناني که با طراحي و نصب المان ها، آداب و سنن ملي و مذهبي ما را جلايي تازه دادند و نيز کساني که به هر شکل در زيباسازي و نظافت شهر کوشيدند و با رنگ و چيدمان منطقي، هارموني آرامش به وجود آوردند، تشکر کنيم. از مديران شهر تا همه کساني که در اين اقدام مبارک نقش داشتند. اميد که مشهد، در همه سال، زيبا باشد و در توليد پيام هاي فاخر براي زندگي خوب، جايگاه اول را داشته باشد و سال بعد و سال هاي بعد نيز هر سال بهتر از سال قبل، چشم ها را بنوازد و جان ها را از پيام هاي معرفت آموزانه فربه کند...

بار سفر مي بندي، خودرو را استارت مي زني، از خانه خارج مي شوي و در خانه را قفل مي کني و به سوي مقصد راه مي افتي، جاده به جاده و شهر به شهر را پشت سر مي گذاري تا به جايي که مي خواهي برسي و چند روزي بي خبر از هياهوي روزگار به آرامش سپري کني، بدون اين که کارت بزني، هر وقت خواستي جايي بروي، هر وقت خواستي برگردي و هر وقت خواستي بخوابي، هر وقت ميلت بود، بيدار شوي، بازوي شادي و تفريح را به ساعت خودت ميزان کني و... براي خودت باشي با آرامش و آسايش کامل، اما... يادت مانده است که براي تحقق آرزوي تو و محقق شدن خواسته هايت تقويم چه کساني بدون تعطيلي ورق مي خورد و ساعت کار چه کساني افزايش مي يابد؟ يادت مانده است وقتي تو در منزلت را بستي و نگاهت به راه بود چه چشم هايي نگران و مراقب خانه تو بود؟ وقتي در جاده، به شتاب راه مي پيمودي چه کساني براي ايمن بودن راه و سلامت رسيدن تو کار مي کردند؟ يادت مانده است؟...آري، روزهاي سال نو که مردم جامه نو مي کنند، تا سال نو را به راحتي و آرامش در هر جا که دل شان بخواهد تحويل کنند و ديدهاي مهربانانه را با بازديد هاي دل انگيز پاسخ دهند، گروهي از هموطنانمان هستند که بيش از ايام معمول سال بايد کار و تلاش کنند تا ديگر هموطنان روزهاي خوشي داشته باشند و از اين جمله اند:

چشم هاشان بيش از هميشه بيدار است و مغزشان هوشيار تا مبادا بيگانه اي پاي به اين سو بگذارد. آري مرزبان قبل از آن که پلک بر هم بگذارد، به چشمان باراني کودکي مي انديشد، که قبل از آن که مرگ او را رخت سياه يتيمي بپوشاند، اعتياد او را «زنده يتيم» مي کند، پس مرزبان بايد بيدار و هوشيار و مقتدر باشد، هميشه و مخصوصا در روزهاي نوروز، هوشيارتر...

ترافيک روان با وجود انبوه خودروها که راهي جاده مي شوند، کنترل سرعت، اعمال قانون، آرامش خيال از اين که کسي در جاده هست که به گاه نياز ياري ات کند و امداد خودرو جاده اي که اگر -خداي نکرده- خودرويت دچار مشکل شد همراهي ات کند، آرامش روان و روحيه پر اميد در جاده در تعطيلات و اوج سفر، مرهون حضور موثر و اثرگذار کساني است که حتي يا مقلب القلوب والابصار را بايد در جاده ها بگويند کنار «سفره نينداخته» هفت سين...

آتش نشاني؛ اين حرفه تعطيلي نمي شناسد. شايد آژير خودروهاشان در طول سال گاهي آرامش تان را بر هم زده باشد اما مطمئنم شما هم دعاگويشان بوده ايد چون آژير آنان، آرامش بخش براي کساني است که با خطر مواجه اند، اينان نيز در روزهاي نوروزي مراقب هستند تا ضريب امنيت رواني جامعه افزايش يابد و خطر کاهش. پس اين شماره سه رقمي ۱۲۵ را با احترام به خاطر بسپاريد و نيز اين شماره را؛ ۱۱۵، اورژانس. فقط زماني که به آن نياز داريد ضرورت کار ۲۴ ساعته آنان را در مي يابيد. جالب اين که کار اين نجات گران نه تنها تعطيل و غيرتعطيل ندارد بلکه شهر و روستا هم نمي شناسد، چنان که ايستگاه هاي امدادي در مناطق مختلف فعالند و کافي است، تلفني به ياري خواهي زنگ بخورد تا به سرعت خود را به صحنه برسانند و با احترام کار را انجام دهند.اتفاقات آب و برق و گاز و شماره هاي ۱۲۱، ۱۲۲، ۱۹۴ نيز از اين قبيل است، بي تعطيلي، بي ساعت کاري، لحظه تحويل سال هم حتما کسي هست که اين جا پاسخگوي شما باشد.

ايستگاه هاي سلامت هستند. اين ايستگاه هاي انتقال خون هم براي کساني که خون مي دهند و هم کساني که احتياج به خون دارند بهتر از کيسه هاي خون، پيغامي نمي شناسند، خدمتگزاران مردم در سازمان انتقال خون نيز همواره بي نگاه به سربرگ تقويم ها، به کار خدمت مشغولند.

بيمارستان ها نيز از مکان هايي بود که در ايام نوروز، براي حراست از سلامت مردم با همه امکانات بسيج شدند و ستاد هدايت خراسان رضوي نيز به ياري بيمارستان ها آمده بود تا با تدبير امور، بيماري بدون خدمات نماند. زيبايي کار اينان آن جا بيشتر مي شد که حساسيت بيماران و همراهانشان را درک مي کردند و با همکاري و راهنمايي، آرامش بخش روان هاي بي تاب بودند.به طور مثال وقتي شهروندي از بيرجند با ستاد هدايت استان خراسان رضوي تماس گرفت، مسئولان امر ضمن دعوت تماس گيرنده به آرامش، خود با پزشک معالج او در بيرجند تماس گرفته و اوضاع بيمار را جويا مي شوند تا همراهان بيمار نيز آرامش يابند .

امنيت شهر، کاهش حوادث و اخبار ناخوش، در اين ايام خود نشانگر هوشياري و حساسيت بالاي پليس است که مدام مراقب کوچه و خيابان  هاي شهر بودند.سبزپوشاني که هم لباس بهار، براي مردم عيدي آرامش به ارمغان مي آوردند، مخصوصا در شهر بزرگ مشهد، پايتخت معنوي ايران که هر ساله ميليون ها زائر نيز ميهمان امام رضا(ع) مي شوند .

هميشه عادتمان بوده است هر که را به چشم ديده ايم و در برابر ديدگان مان بوده است به دل هم ياد کنيم، اما يادمان باشد، پشت پلک ها هم گاه خبرهايي است و مردان و زنان بزرگي به کارند که حاصل کارشان، ضامن امنيت کشور است. از سربازان گمنام امام زمان(عج) که بسياري مردم آنان را با يک شماره تلفن به عدد ۱۱۳ مي شناسند تا برو بچه هاي صادق اطلاعات سپاه در ۱۱۴ که جملگي به کار ارتقاي امنيت و اعتلاي نام بزرگ جمهوري ايرانند. اينان نيز در روزهايي که اکثريت مردم در تعطيلات به سر مي بردند، تمام قد در خدمت جامعه، نظام و کشور بودند....برو بچه هاي راديو و تلويزيون نيز در ايام تعطيل ويژه ترين و پرکارترين فصل کاري خود را پشت سر گذاشتند تا مردم براي دانايي و خبر تا تفريح و سرگرمي، دستشان خالي نباشد و...حق است در اين آغازين روزهاي کاري سال، به همه اين عزيزان و همه کساني که در اين ايام پرتلاش بودند به خداقوتي، نوروز را و بهار را تبريک بگوييم.