امروز، زمان تماشا نیست؛ روزِ حضور است. روزی که همه باید در «میدان خدمت» باشند؛ میدانی که ادعا و وعده های پر تکرار اداره نمی‌شود و با توان یک قوه، هرچند مجری، به سرانجام نمی‌رسد. خدمت به مردم، کاری عظیم است با گستره‌ای فراخ؛ آن‌چنان که تمشیتِ امور در شان مردم از دولت- به عنوان قوه مجریه- به‌تنهایی ساخته نیست، حتی اگر همه ظرفیت‌هایش را به میدان آورده باشد. بله، دولت، محور است؛ اما محور بدون بازو نمی‌چرخد. اینجاست که نهادهای حاکمیتیِ اقتصادی باید نقش تاریخی خود را در کنار دولت ایفا کنند. ستادِ اجرایی فرمان امام، بنیاد پانزده خرداد، بنیاد مستضعفان و دیگر مجموعه‌هایی که سرمایه‌های مادی و معنوی این کشور را در اختیار دارند، امروز بیش از همیشه باید به کمکِ ایران و ایرانیان بیایند؛ نه از سر منت، که از سر مسئولیت. اگر توان دولت برای خدمت ضریب بخورد، ضربِ مشکلات کاهش می‌یابد. اگر هر نهاد، سهم خود را بپردازد، بار از دوش مردم برداشته می‌شود. همه باید نقش خود را ایفا کنند تا نقشه بدخواهان نقش بر آب شود؛ آنان که چشم به ناکارآمدی دوخته‌اند و از هر گره معیشتی، طنابی برای ناامیدی می‌بافند.

شاید نخستین گام، مالیات‌پردازی داوطلبانه نهادهایی باشد که سال‌ها از این تکلیف معاف بوده‌اند. مالیات، نه جریمه است و نه تهدید؛ سهم مشارکت در ساختن آینده است. شاید گام بعد، کنارکشیدن داوطلبانه برخی مجموعه‌ها از ردیف‌های بودجه‌ای باشد؛ آن‌جا که می‌توان بی‌اتکا به خزانه عمومی هم ایستاد و خدمت کرد.

شاید… نه، باید. باید همه به میدان بیایند؛ هماهنگ، هم‌افزا و با محوریت دولت. امروز زمان فرافکنی نیست، وقت تقسیم مسئولیت است. هر قدمی که در میدان خدمت برداشته شود، امیدی را زنده می‌کند و هر تعللی، عرصه را برای بدگو و بدخواه بازتر می‌سازد.مردم، داوران این میدان‌اند. آنان نتیجه می‌خواهند، نه توضیح. سامان‌یافتن کارها، تنها زمانی ممکن است که «همه» بیایند؛ نه فردا، که امروز. همین امروز هم خیلی زمان از دست داده ایم. همین باعث شده است که شیطان صفتان به این زمین چشم بد داشته باشند. پس باید زمان و زمینه ها و شرایط را درک کرد و شرط انصاف را جوانمردانه با خدمت به انجام رساند. بدانیم که خدمت به مردم دقیقا اطاعت و عبادت خداست. خلق، عیالِ خالق اند. هر قدم که برایشان بردارید در صراط مستقیم گام زده اند." صراط الذین انعمت علیهم". همین هم فعالان را از " مغضوب علیهم" جدا می کند و هم از "ضالین". ضالین و مغضوبان همان هایی هستند که سلامت و سعادت ایران را تاب نمی آورند.

ب / شماره 5742/ سه شنبه 16 دی 1404 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14041016.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM