اسم زندان را گذاشتيم ندامتگاه، تا مجرمان هم به عنوان افرادي نادم و پشيمان از جرمي كه مرتكب شده اند، تحمل كيفر كنند و پند گيرند تا بتوانند در بازآمدن به جامعه، خود را اصلاح كرده باشند و به اصطلاح با شخصيت بازسازي شده پا به جامعه بگذارند، اما گاه خبرهايي از درون زندان شنيده و خوانده مي شود كه مو بر اندام انسان راست مي كند كه گويا برخي مجرمان زندان را از ندامتگاه به «جنايتگاه» تبديل كرده اند، نمونه اش را در روز پنجشنبه در همين صفحه حوادث ذيل تيتر قتل يك زنداني با شمشير، خوانديم.
خوانديم و تاسف خورديم كه چگونه به راحتي از وجود شمشير و كارد و ... در كنار انواع مواد مخدر سنتي و صنعتي سخن گفته مي شود تا نام زندان با وحشت همراه شود. وحشت از دعواها و اعتيادها و عادت هاي بدي كه در رفتار زندانيان جا خوش مي كند حال آنكه قرار اين نبود و اين هم نيست اما اينكه چرا اينگونه است ماجرا، بايد پاسخي داشته باشد راستي چرا بايد در زندان و در بين متهمان سلاح سرد وجود داشته باشد، شمشير آنجا چه مي كرد چرا اين ابزار كشنده در دست مجرمان پر خطر است چرا بايد در زندان انواع مواد مخدر پيدا شود مگر افراد را به جرم همراه داشتن همين مواد مخدر دستگير نمي كنيم و به زندان نمي اندازيم پس چرا، درزندان مواد مخدر باز حضور شوم خود را تحميل مي كند ما منكر تلاش هاي گسترده سيستم قضا و پليس نيستيم و آن را حقيقتا قدر مي دانيم و خوب مي دانيم كه اگر هوشياري آن ها نباشد، وضعيت غير قابل تحمل مي شود بسيار تحمل ناپذير اما حق داريم فرياد بزنيم كه همين مقدار هم نبايد باشد، فرياد بزنيم، شمشير آنجا چه مي كرد و مواد مخدر آنجا چه مي كند فرياد برآوريم كه قرار بود زندان ندامتگاه باشد نه «جنايتگاه» قرار بود مجرم به زندان برود و اصلاح شده بازآيد - مثل بيمار كه به بيمارستان مي رود و سلامت باز مي آيد- تا آن وقت بشود از جامعه هم خواست كه اين فرد را بپذيرد و بشود گفت كه بين فرد مجرم و جرم بايد تفاوت قائل شد و مجرم را بيماري دانست كه به بيماري جرم دچار است و پس از آنكه با سپري كردن كيفر، دوران نقاهت را پشت سر گذاشت مي شود به او اعتماد كرد چنانكه بسياري هم واقعا متنبه مي شوند و در خلوت زندان، به مرور اعمال خود مي پردازند و به اين نتيجه مي رسند كه بايد خود را درست كنند و درست هم مي كنند. اما ديگر چيني پيوند خورده آن ها خريداري نمي يابد چون افرادي «مار» به زندان رفته «اژدها» بازآمده اند و هزينه بدي آن را افراد اصلاح شده مي پردازند. حال آنكه در كنار اصلاح وضع زندان ها بايد نگاه جامعه هم اصلاح شود و همه بپذيريم كه يك مجرم هم پس از تحمل كيفر و سپري كردن حكم مي تواند سالم شده باشد.
مي تواند يك عضو سالم و صالح براي جامعه شود. مي تواند براي خانواده خود پدر و مادري مهربان باشد و براي مردم هم يك همشهري خوب. فكر مي كنم در كنار سخت گرفتن بر مجرمان بايد افراد اصلاح شده را هم براي رسيدن به جايگاه شهروند سالم جامعه ياري كرد و اجازه نداد مجدد پاي آن ها به وادي جرم باز شود. مخصوصا افرادي كه در فقر مادي به سر مي برند و مي شود با اعطاي تسهيلات آن ها را براي سالم زندگي كردن ياري كرد. اين به نفع جامعه است، حتي پيش از خود فرد. پس اين نكته را در نظر داشته باشيم هرچند نبايد از ياد ببريم كه وضع زندان بايد اصلاح شود و به سمت تربيت افراد پيش برود و باز نبايد از ياد ببريم اين پرسش را كه شمشير و كارد و مواد مخدر در زندان چه مي كند
(ص-۱۳)

لرستان در رده هاي اول است اما نه از نظر توسعه، بلكه از حيث بيكاري! اين هم سخن غريبه نيست حتي از زبان اهل سياست هم شنيده نشده است بلكه يك مقام قضايي به آن اشاره مي كند آن هم در لابه لاي نگاهي آسيب شناسانه و دردمندانه كه مي خواهد مسئولان را توجه دهد كه بيكاري، زمينه ناامني را فراهم مي كند. رئيس كل دادگستري استان لرستان، تركيب جوان جمعيتي استان را هم مورد اشاره قرار مي دهد و به ياد مي آورد كه؛ «ضروري است اين امر مورد توجه قرار گيرد». هر چند دكتر ذبيح  الله خدائيان، به نجابت و جوانمردي مردم استان حوزه مسئوليتش هم ايمان دارد و اين ايمان را به صراحت بازمي گويد كه «باوجود آمار بالاي بيكاري و وجود اسلحه در دست مردم، لرستان از امن ترين استان هاست» او با اعلام اين مطلب «نجابت مردم، تعهد آن ها نسبت به نظام و همكاري با نيروهاي امنيتي و اطلاعاتي استان را هم مي ستايد.» اين به جاي خود اما براي وضعيت اشتغال لرستان بايد چاره انديشي كرد. اگر جمعيت استان جوان است بايد از اين مسئله با مديريت و برنامه ريزي به عنوان فرصت بهره برد و به ظرفيتي در خدمت توسعه و پيشرفت تبديل كرد و الا «در صورت هدايت و برنامه ريزي نشدن، مي تواند به يك خطر و بحران تبديل شود.» اين را هم رئيس حفاظت اطلاعات قوه قضاييه مي گويد كه براي معارفه رئيس حفاظت اطلاعات دادگستري استان لرستان به خرم آباد رفته است. دكتر جهانگير، دو آمار اعلام مي كند كه هم تلخ است و هم تامل برانگيز و هم هشدار دهنده؛ «بيش از ٢ ميليون و ٧٠٠ هزار خانوار در كشور با جمعيتي بالغ بر ١١ ميليون نفر زير خط فقر هستند» و ديگر اين كه ؛« پس از انقلاب اسلامي، رشد جمعيت كشور ٧/١ برابر و رشد متوسط جمعيت زندان ها ٥/٧ برابر شده است.» و نيز اين كه «٥٠ درصد زندانيان زير ٣٠ سال عمر دارند» فكر مي كنم نقل اين موارد از خبر «ايسنا» چنان گويا هست كه نياز به تحليل ندارد بلكه در واژه واژه اين خبر، تحليل هم هست، فقط بايد بانگ برداشت به فرياد كه آي مسئولان هشدار! هشدار! به فكر اين مسئله باشيد كه بيكاري، فقر مي آورد و فقر، شانه به شانه كفر مي كند انسان را و بستر جرم مي شود. هشدار كه جواني سن هيجان است و از خويشتن داري بزرگسالان بي بهره، و همين هم يعني، بستر براي بزهكاري آماده است پس بايد جدي گرفت اين جمعيت جوان را و با برنامه ريزي و توليد فرصت هاي شغلي از آ ن ظرفيت ساخت براي عمران و آباداني. از آن جا كه بيكاري بسترساز ناامني است بايد براي ارتقاي امنيت هم به مقوله توليد اشتغال عنايت داشت تا هم لرستان و هم همه استان ها و در يك كلام، ايران، به آرامش شايسته برسد و توسعه نيز شتاب گيرد...(ص-۶)

 ساعت صفر كنگره سرداران
حدود يك ماه تا برگزاري كنگره بزرگداشت سرداران و ٢٣ هزار شهيد خراسان مانده است و زمان پرشتاب به سمت ساعت صفر در حركت است. ساعتي كه بايد برآيند سال ها، برنامه ريزي، تلاش و پشتكار هزاران دست اندركار برگزاري اين كنگره بزرگ رونمايي و با اين رونمايي دوباره فضاي مقدس آن روزها و شب هاي عاشورايي به شكلي امروزين باز توليد شود. چرا كه امروز بيش از هميشه به فرهنگ شكل گرفته و قوام يافته در دفاع مقدس محتاجيم و برگزاري كنگره نيز نه براي معرفي شهدا و نه حتي اداي دين به آن ها بلكه براي رفع نياز خودماهاست در هنگامه اي كه خشكسالي آمده و كاريزها را خشكانده است و درخت ها هم درخطر خشكيدن قرار گرفته اند و تنها و تنها زلال جاري فرهنگ دفاع مقدس مي تواند اين قحط سالي را از ميان بردارد به گمان من برگزاري كنگره در اين روزها به پيداشدن چشمه اي مي ماند كه گاه در روزهاي دفاع مقدس بر اثر انفجار گلوله اي جلوي پاي رزمنده اي تشنه باز مي شد و امروز، اگرچه دشمن گلوله اي شليك نكرده است به ظاهر، اما ما خود چونان مقني به طلب آب آمده اين چشمه را باز ظاهر مي كنيم تا ظاهر و باطن ما را صفا دهد. به ديگر عبارت اگر لحظه هاي دفاع مقدس و شهيدشدن پاكان و همه آنچه در آن ٨سال روي داد را باراني زلال بدانيم كه بر تن اين خاك باريد كنگره بايد نقش چشمه و قناتي را داشته باشد كه حاصل باران را از دل خويش بيرون مي دهد و هزاران لب تشنه را بشويد و جان تشنه را صفا دهد و امكان تجديد وضوي نسل ديروز و وضوي نخستين نسل امروز را فراهم آورد. پس نگاه ما به كنگره هم نه نگاه به يك همايش پرخرج و تشريفاتي بلكه نگاه به كاريزي است كه قرار است روايتي زلال از ٨سال باران باشد. پس حق داريم، لب تشنه به انتظار لحظه موعود آغاز كنگره باشيم هرچند زيبا مي دانيم كه در ايام مانده به برگزاري يا حتي در زمان برگزاري كنگره از سرداران و اميران نقش آفرينان بزرگ جنگ، كه شهيد نشدند اما اين روزها نه بر مصدر امور كه درگير زندگي خويشند، ياد مي شود. چه اشكال دارد دوستان دست اندركار سراغ آنان بروند و روزگارشان را ببينند كه چون و چرا چنان است و چه مي شود كرد براي آن ها. يادمان نرفته است فرمايش حضرت روح  الله را كه به تصريح مي فرمود اگر مسئولان از رزمندگان غفلت كنند به آتش عذاب الهي گرفتار خواهند آمد و باز شايسته است، در كنار پاسخ گفتن به پرسش هاي پيرامون جنگ، نقش خراسان در دفاع مقدس اعم از نقش آفريني ارتش، سپاه، جهاد، بسيج باز گفته شود و لايه هاي پنهان اين حماسه نيز بازشكافي و از اميران و سرداران پنهان دفاع مقدس هم تجليل شود. سرداراني كه به جبهه نرفته سرداري كردند، مادران و همسران رزمندگان و سرداران و اميران شهيد و زنده اي كه از همه چيز خود گذشتند تا شوهران و فرزندانشان جلوي دشمن بايستند. مگر نه اينكه مي گويند پشت هر مرد موفق يك زن بزرگ است. پس اگر قرار است از كاوه و برونسي و فرومندي و چراغچي و بابانظر و بابارستمي و ... تجليل شود، كه بايد بشود، شايسته است تا از خانواده هاي اين بزرگ مردان هم تكريم شود و به راستي اگر نقش زنان در سرفرازي ايران در دفاع مقدس بيشتر از مردان نباشد، كمتر هم نخواهد بود. پس اين نقش را قدر بدانيم و نقش آفرينان را هم بر صدر نشانيم و اين روزها، بهانه خوبي است تا بهاي ، بهاء و نورافشاني اينان را به وسع خويش بپردازيم. به هر حال فرصت چنداني تا برگزاري كنگره نمانده است. پس هركجا كه هستيم، در هر پست و مقام، حتي اگر از پا افتاده و در خانه نشسته هم هستيم براي خود در برگزاري كنگره نقش تعريف كنيم، حتي به اندازه نقل يك خاطره براي فرزندان مان و يا اهداء يك صلوات به روح شهدا و ... هركداممان به اندازه توانمان براي برپايي پرشكوهتر كنگره و پيچيدن عطر شهيد و شهادت در جامعه تلاش كنيم.
(ص-۲--۱۴/۸/۸۶)