خاكستر ريختن روي آتش، باعث خاموشي آن نمي شود بلكه فقط آن را از ديده نهان مي كند تا كسي براي چاره انديشي هم به تدبير برنخيزد. پاك كردن صورت مسئله هم هيچ گاه نتوانسته است، نقش جواب دادن به آن را داشته باشد، كه اگر چنين بود چيزي به عنوان مديريت كارا و ناكارآمدي در مديريت معنا نمي يافت. پس براي چاره انديشي آتش بايد آن را ديد و براي حل مسئله بايد صورت مسئله را خواند و راه هاي حل آن را بازجست و يافت و به كار بست. اين بحث در مورد ناهنجارشناسي مناطق و استان ها هم صادق است. يعني اگر ناهنجاري در منطقه اي وجود دارد، چاره كار ديدن، انديشيدن و برنامه ريزي براي اصلاح آن است نه از ديده ها پوشيدن آن. چه جوامع هم مثل بدن انسان، نظمي اندام واره اي دارند و همان گونه كه يك بيماري اگر چاره و درمان نشود، بيمار را از پامي اندازد، ناهنجاري هم اگر چاره و اصلاح نشود، جامعه را با مشكل مواجه مي كند. به نظر من، يكي از وظايف اصلي رسانه ها در مقابل جامعه هم بايد، «ناهنجارشناسي» در مناطق مختلف باشد، مخصوصا رسانه هاي محلي و يا صفحات مربوط به محل ها و مناطق مختلف كه بايد با هوشياري و ژرف نگري، انگشت بگذارند روي اين مسائل تا اهل نظر و مسئولان، به چاره انديشي بپردازند پيرامون آن ناهنجاري، و اجازه ندهند، «مسئله»اي كه با يافتن پاسخ منطقي حل مي شود به «بحران» تبديل شود. از سوي ديگر مسئولان استان ها و شهرستان هايي كه با اين منظر مورد مطالعه قرار مي گيرند هم بايد اين فرصت را نعمتي گران سنگ بدانند و به شكرانه اين كه چشم ها بر يك خطر باز مي شود و از غافل گير شدن رهايي مي يابند، براي حل آن برنامه ريزي كنند. نه اين كه رويه چنان معمول شود كه نقد، دشمني انگاشته و منتقد دشمن فرض شود و كسي را دوست بشناسيم كه زخم چهره و عيب صورت ما را باز نگويد چه چنين فردي دشمن است، نه دوست، حال آن كه در اصلاح امور و ساخت جامعه سامان مند، به دوست احتياج داريم و به آينده و هيچ كس آينه را، دوست را و طبيب را دشمن نمي دارد، هرچند واقعيت را به تلخي نشان دهند و براي درمان بيماري، تيغ جراحي به دست گيرند و ... پس بايد در كنار ظرفيت شناسي استان ها و معرفي آن، به بازشناسي، موانع هم پرداخت. بايد ناهنجاري ها و آسيب هاي اجتماعي را هم چون ويژگي مناطق رصد كرد و چشم ها را به روي همه زوايا گشود، تا استان ها و مناطق به عنوان يك كليت نگريسته شود تا با همه نگري و همه جانبه انديشي، زاويه اي از ديد پنهان نماند و آسيبي به حال خودرها نشود.
پس بايد گفت منطقي، جامع و آينه گونه! و بايد شنيده شود از سوي مسئولان، باز هم جامع، منطقي و مومنانه و اين براي همه بهتر است. هم براي شهروندان، هم براي مناطق و هم در سطح كلان شهر براي كشور. پس براي كشورمان بهتري بخواهيم و بهتر عمل كنيم تا امروز و فرداي بهتري هم داشته باشيم.

(ص-۶)

شايد اگر امام جمعه ايلام، زبان به شكوه از گراني باز نكرده بود، در اين آغازين روز بعد از يك ماه روزه داري، قلم به شكوه نمي گردانديم و واژه هاي تلخ را كنار هم نمي نشانديم تا غمي كه ما را و ميليون ها چون ما را در جان است،تمام قامت نايستد. اما حجت الاسلام والمسلمين محمدنقي لطفي، گفت و گفت و گفت از گراني هايي كه در استان ايلام نگران كننده شده است. او بنا به روايت خبرگزاري فارس در واپسين جمعه ماه مبارك از گراني كالا و خدمات گفت كه اخيرا به شكل موج، فراگير و نگران كننده شده است.
اين امام جمعه سخني گفت كه ما با همه وجود لمس مي كنيم و ميليون ها نفر نيز هم و حتي ١٢ ميليون نفر كه گفته مي شود زير خط فقر هستند اين را بيشتر و بيشتر لمس مي كنند. حتي اگر كساني بخواهند، «خط بقا» را هم جايگزين خط فقر كنند، چيزي عوض نمي شود. فقر، فقر است. حالا اسمش را هرچه مي خواهند بگذارند. فقر سياه است. هرچند گروهي بخواهند آن را ناديده بگيرند. چنان سياه است فقر كه رنگي بالاتر از آن يافت نمي شود، حتي اگر همه نقاشان چيره دست، دست به كار شوند.
امام جمعه ايلام، از نرخ خريد و اجاره مسكن هم سخن به ميان آورده است كه در ماه هاي اخير در اين استان، سير صعودي داشته است. مسئله اي كه در ديگر استان ها و شهرستان ها، ديرزماني است، پرشتاب صعود مي كند و كار به جايي رسيده است كه ارزش افزوده يك قطعه ٢٥٠ متري زمين از حقوق دريافتي ٥ استاد دانشگاه در طول سال بيشتر است و روشن است وقتي ماجرا اين است قصه هم همان وضع تحصيلي و ميزان توليد علم و ... خواهد بود و اصلا در بازار «تورم باران» و «گراني جوشان» كه قيمت «زمين»، سر به «آسمان» مي زند، مگر مي شود شاهد پيشاني ساييدن آسمان بر زمين اهل علم بود وقتي يك ضايعاتي دوره گرد، درآمدش از يك پزشك بيشتر است بايد براي سلامتي سر اقتصاد، هورا كشيد! بگذريم.
حرف امام جمعه ايلام، حرف همه مردم ايران است، چون درد او، درد همه مردم است، مردمي كه از گراني به فغان آمده اند، اما اين فرياد را در سكوت برمي كشند.
مبادا كه دشمن شاد شويم و دشمن شاد شود اين كشور. اما مسئولان اگر حرف ما را نمي شنوند، لااقل حرف امام جمعه ايلام را بشنوند و كاري بكنند چون اصلا عادلانه نيست در كشوري كه طي ٢ سال، حدود ١٥٠ ميليارد دلار درآمد اعم از نفت و ذخيره و ... در اختيار داشته است، روزگار چنين باشد. عادلانه نيست، چراغ خانه آبرو، در برخي خانه ها به خاموشي گرايد.
عادلانه نيست، مردمي كه در برابر آمريكا و قدرت هاي استكباري، سر خم نكردند، حالا در برابر گراني، زانو بر زمين زنند. عادلانه نيست، دلارهاي نفتي و غيرنفتي كه قرار بود سفره آراي همگان شوند، رونق افزاي سفره بعضي ها شود و از بسياري، سفره هم ببرد كه وقتي ناني نيست، سفره اي هم نشايد ... پس مسئولان به فكر مردم باشند به حرمت روزه هاي مردم.
(ص-۶)

جنگ به مسئله همگاني در زمان خود تبديل نشد. اين درست كه به هر حال همه از آثار آن بي نصيب نبودند اما بودند كساني كه خرج خود را جدا كرده بودند.اين هم در تاريخ نمونه هاي بسياري دارد و در قله اين نمونه ها، عاشورا را مي بينيم كه تعدادي اندك، همراهي با امام حق را مسئله اول ديني، اجتماعي و شخصي خود دانستند و با او همراه شدند و بهايش را هم با شهادت و اسارت پرداختند، در دفاع مقدس هم اين ماجرا باز توليد شد... از سوي ديگر اسلام ناب و تشيع علوي براي ماندگاري و بسط معرفتي خويش و نيز ارائه تصويري شفاف از حقيقت دين نيازمند آن شد كه فرهنگ عاشورا به مسئله اول و اولويت نخست فرهنگي، اجتماعي و حتي شخصي مومنان تبديل شود و خيزش هاي حق طلبانه پس از ماجراي كربلا نشانگر اين است كه عاشورا وارد جريان زندگي مردم شده و فرهنگ عاشورا اولويت نخست يافته است و ما نيز در امروزه جامعه، در برابر يك بايد و الزام قرار گرفته ايم تا اگر دفاع مقدس اولويت نخست براي همگان و در همه ساحت ها نبود، فرهنگ دفاع مقدس ، به اولويت تبديل شود، چنانكه در «سند چشم انداز جمهوري اسلامي ايران در افق ١٤٠٤ هجري شمسي» مقصدي را مشخص كرده است كه براي رسيدن به آن لزوما بايد فرهنگ دفاع مقدس در ساحت هاي حكومتي، اجتماعي و حتي شخصي جريان غالب باشد.چه براي رسيدن به آنجا كه «ايران كشوري توسعه يافته با جايگاه اول اقتصادي، علمي و فناوري در سطح منطقه» و آن هم « با هويت اسلامي، ملي و انقلابي الهام بخش در جهان اسلام و...» باشد و«متكي بر اصول اخلاقي و ارزش هاي اسلامي، ملي و انقلابي و... » بايد آحاد جامعه «فعال ، مسئوليت پذير، ايثارگر، مومن ، رضايت مند، برخوردار از وجدان كاري، انضباط ، روحيه تعاون و سازگاري اجتماعي، متعهد به انقلاب و نظام اسلامي و شكوفايي ايران و مفتخر به ايراني بودن، باشند» و اين «بايد» هم مستلزم يك بايد ديگر است به اسم «بايد فرهنگ دفاع مقدس كه اين شاخص ها در آن به كمال رسيده بود، دوباره به فرهنگ غالب در جامعه تبديل شود» و همه مردم و مخصوصا مردان دفاع مقدس كه روزگاري با آن فرهنگ خو گرفته بودند و امروزه در جغرافياي فرهنگي ديگر ايستاده اند، به اين فرهنگ رو كنند و مسئولان نيز بيش از همه خود بايد داراي اين ملاك ها باشند و به آن عمل كنند و هم براي بسترسازي توسعه مفاهيم و تكثير انسان ها براساس اين مدل ها تلاش كنند و الا اگر - خداي نكرده- فرهنگ دفاع مقدس، به اولويت تبديل نشود سند چشم انداز هم نقشي بر كاغذ خواهد ماند چنانكه بسياري سندهاي ديگر روي كاغذ ماند چنانكه بسياري از بايستگي هاي اخلاقي و اجتماعي از كاغذ فراتر نمي رود! فكر مي كنم براي تبديل فرهنگ دفاع مقدس به فرهنگ غالب جامعه بايد همان مسيري را برويم كه بزرگان و اولياء اللهو در راس آن ها، ائمه طاهرين در بحث عاشورا رفته اند. چه فرهنگ دفاع مقدس ما خود جلوه اي بود از خورشيد عاشورا و براي ماندگاري اين جلوه هم بايد به خورشيد پيوست.چه ماه و ستاره زماني نور دارند كه در پرتو خورشيد قرار بگيرند و مي دانيم كه آنها اگر از خورشيد جدا شوند نوري نخواهند داشت.درست مثل رودخانه اي كه اگر به دريا نپيوندد بالاخره به پايان خواهد رسيد اما قطره اگر كه به دريا مي پيوندد، ماندگار مي شود.پس بايد دفاع مقدس را در فرهنگ عاشورا تعريف كرد و آن را به مساجد و تكايا و حسينيه ها و به قلب مردم برد تا ماندگاري آن تضمين شود.آنگاه تلاش كرد براي مردم در فرهنگ دفاع مقدس ، تعريف نقش شود و آنها را از تماشاچي بودن به بازيگري و ايفاي نقش بركشيد، آن وقت انسان ها در فرهنگ دفاع مقدس زندگي خواهند كرد و اين فرهنگ هم در زندگي جريان خواهد يافت و به عمل تبديل و رسيدن به مقصد مشخص در سند چشم انداز هم ميسر خواهد شد....(ص-۲)

امروز، مدرسه ها باز و ظرفيت ناوگان حمل و نقل عمومي هم عيارسنجي مي شود. اين هم نه مختص يك منطقه و يك شهرستان كه در همه جاي كشور انجام خواهد شد، طي چند روز اخير بحث حمل و نقل يكي از مسائل دغدغه آفرين خانواده ها در شهرهاي مختلف بود. در همين رابطه خبرنگار ما، از زابل به ضعف ناوگان حمل و نقل عمومي مي پردازد و از ايلام هم ايسنا به نقل از شهروندان اين شهرستان مي نويسد، قبلا مسير را مسافران تعيين مي كردند ولي الان رانندگان به هر مسيري نمي روند.
از خرمشهرهم خبرنگار ما گزارش مي دهد كه مردم از نرخ اياب و ذهاب گلايه دارند، هم خودش گلايه داشت! و هم گلايه مردم را بازتاب مي داد. از ساير شهرستان ها هم خبرها، با همين واژه ها نگارش مي شود و كلمات بار دغدغه اي كه در جان دارند را به جامعه منتقل مي كنند. مخصوصا در روزهاي بازگشايي مدارس كه براي اولين بار با سهميه بندي بنزين بايد تجربه شود و در اين ميان وعده هاي مسئولان محلي هم دارد شانه به شانه وعده مسئولان كشوري مي زند.
با اين شرح كه مشكل نخواهد بود و ما هم دعا مي كنيم مشكل نباشد، اما با اين ناوگان، اين نظارت و اين وجدان كاري، اگر مشكل نباشد، معجزه است! آن هم زمانه اي كه گفته مي شود برخي تاكسي داران و رانندگان ناوگان حمل و نقل عمومي، سهميه بنزين عمومي خود را خصوصي مي فروشند و زحمت آمد و شد در خيابان هاي شلوغ را به خود نمي دهند و آسوده از دغدغه تصادف و چالش هاي عصبي، از راه فروش سهميه سوخت خود -كه صرفا براي خدمت عمومي در اختيار دارند- به قيمت آزاد، آزادانه در خانه مي نشينند ... شهر مي ماند و خيابان هايي پر از مسافر و افزايش فشارهاي رواني و ... خدا به خير كند كه از امروز، بحث اياب و ذهاب دانش آموزان و دانشجويان هم اضافه مي شود و مجبور مي شويم در كنار دو برابر سنجيدن هزينه اياب و ذهاب در سبد هزينه خانوار، چند برابر فشار رواني را هم تحمل كنيم تا به سر كار برويم و يا از سر كار به خانه بازآييم و ...اين قصه ادامه دار، ماجراي هر روز ماست، اما بازگويي يك تذكر خالي از لطف نيست كه بياييم، به ياري هم، مسائل را حل كنيم و هر كداممان به هر اندازه اي، ولو به اندازه سوار كردن يك مسافر از خيابان هم به مردم كمك كنيم و هم به موفقيت طرح سهميه بندي يعني خود كاري كنيم كه سهميه بندي به ساماندهي منتج شود. كمك ما به يكديگر، روحيه برادري و مهرباني كردن را هم افزايش مي دهد و تقويت اين روحيه بسياري از مشكلات را فرو مي كاهد و در برابر دشواري ها ما را در كنار هم و ياور هم مي كند.
پس بياييد، با كمك به هم، لااقل در روزهاي نخست سال تحصيلي فرهنگ نوع دوستي و برادري را ترويج كنيم و نشان دهيم كه هم مهربان ترين ملت هستيم و هم با ياري يكديگر، مشكلات را حل مي كنيم...
(ص-۶)